W dzieciństwie ja, mój brat i siostra byliśmy w podobnym wieku, dlatego często nosiłam ubrania po starszej siostrze. Mama skupiała się na niej, dostawała nowe rzeczy i specjalne wsparcie, a ja miałam odczucie, iż jestem kompletnie ignorowana. Rodzice inwestowali sporo pieniędzy w jej edukację, a mnie kazali radzić sobie samej. Mimo iż miałam dobre oceny i dostawałam się do konkursów, nie zwracali uwagi na moje osiągnięcia zero zachwytu, zero gratulacji.
Moje poczucie własnej wartości bardzo na tym ucierpiało, nie umiałam stanąć za sobą ani upomnieć się o sprawiedliwość. Choć zdałam maturę z wyróżnieniem i dostałam się na świetną uczelnię w Warszawie, rodzice skwitowali to stwierdzeniem, iż mam sobie znaleźć pracę, jeżeli nie wywalczę stypendium. Było mi bardzo przykro, bo po raz kolejny ich nie obchodziłam. W końcu znalazłam pokój w akademiku tam właśnie poznałam mojego przyszłego męża.
Podczas studiów zaszłam w ciążę i razem z partnerem zdecydowaliśmy się na ślub. Moi rodzice byli wściekli, matka powiedziała mi bez ogródek, żebym pozbyła się dziecka, wyzwała mnie i dała jasno do zrozumienia, iż na wsparcie finansowe czy jakiekolwiek współczucie nie mam co liczyć. W tym czasie kupili siostrze drogi samochód. Nie oglądając się na nich, urodziłam syna, a rodzina męża dała nam mieszkanie. Moi rodzice przyszli do nas raz, tylko po to by odbębnić formalność, jakby mnie w ogóle nie obchodzili.
Mijał czas, synek dorastał, potem przyszła na świat córka. Coraz więcej dobrego działo się w moim życiu dzięki wsparciu męża i jego rodziny. Po kilku latach odezwała się do mnie mama z informacją, iż siostra wychodzi za mąż i żebym wzięła kredyt na wesele. Odmówiłam, a mama wyrzekła się mnie, twierdząc, iż już nie należę do rodziny.
Wtedy zrozumiałam, iż muszę postawić granice i jasno pokazać, gdzie jest moje miejsce. Przez tyle lat znosiłam zepchnięcie na margines i niesprawiedliwe traktowanie, a prawdziwą rodzinę zbudowałam sama, z mężem i dziećmi. Teraz wiem, iż rodzina to troska, miłość i wsparcie, a nie tylko wspólna krew.
