Zofia Leonidowna niespodziewanie poważnie zachorowała. Żadna z jej córek nie przyjechała odwiedzić matki, kiedy leżała przykuta do łóżka. Opiekowała się nią tylko wnuczka, Małgosia. Córki jak zwykle pojawiły się dopiero tuż przed Wielkanocą. Przyjechały, jak zawsze, na swojskie smakołyki, które mama co roku szykowała! Zofia Leonidowna wyszła przed furtkę, by przywitać córki.
Czego przyjechałyście? rzuciła chłodno.
Najstarsza córka, Wiesława, osłupiała ze zdziwienia.
Mamo, co się z tobą dzieje?! zawołała zaskoczona.
Nic się nie dzieje. Wszystko, moje drogie! Całe gospodarstwo sprzedałam…
Jak to?! A my?! córki nie mogły uwierzyć w to, co słyszą.
Życie w Brzozówce było monotonne i szare. Dlatego każda najmniejsza zmiana w tej sennej wsi stawała się wielkim wydarzeniem.
Jednak pojawienie się w Brzozówce Małgosi, wnuczki byłej kierowniczki sklepu wiejskiego, wywołało prawdziwą sensację.
Plotkowano, iż wrażliwsze gospodynie aż wzdychały na jej widok.
O rety, Małgosia! mówiły sąsiadki. Dziewczyna z głową! Jeden ruch i wszystkich przebiła! Teraz to niech zazdroszczą!
Rzeczywiście, cała wiejska społecznosć z nieukrywaną zawiścią patrzyła, jak Małgosia, za kierownicą błyszczącego suva, przejeżdża przez rodzinne strony.
Cała Brzozówka gromadziła się, żeby zapisać ten historyczny moment.
Najstarsze gospodynie choćby ocierały łzy wzruszenia chustką.
Nie do wiary, to jak bajka o Kopciuszku!
Tak właśnie miało być! Od dziecka Małgosia miała tu ksywkę Kopciuszka.
Teraz to Małgosia mogła z wyższością patrzeć na tych, którzy kiedyś się z niej śmiali.
Wypatrzyła miejscowego muzyka, Pawła, i radośnie pomachała do niego z opuszczonej szyby auta.
Panie Pawle, jak zdrowie? Miło pana widzieć!
U mnie w porządku! Małgosiu, wpadaj do nas na próbę do świetlicy!
Na pewno zajrzę!
Błyszczące auto zniknęło za zakrętem, a spontaniczne zgromadzenie zaczęło się rozchodzić do domów. Paweł odetchnął z ulgą, mówiąc do siebie:
Dzielna jest ta dziewczyna! Dopięła swego! Teraz czas na nasze pielęgniarki!
Babcia Jadwiga zapytała:
A co one mają do tego?
Ano, babciu, dziś to niejeden poczuje żółć na sercu! Taka dolegliwość! Słyszałaś?
Babcia Jadwiga tylko machnęła ręką i pospiesznie wróciła do domu, żegnając się po drodze.
Paweł nie przejmował się jej reakcją, bo Jadzia nigdy nie była jadowita.
Usiadł z uczuciem dobrze spełnionego obowiązku na ławce przy świetlicy. Powrót Małgosi przywołał w nim wiele wspomnień…
W jej życiu wiejski muzyk odegrał niemałą rolę dosłownie i w przenośni.
Dziewczyna wcześnie została sierotą. Mama zmarła, ojciec opuścił rodzinę dużo wcześniej.
Żadne z krewnych nie chciało brać na siebie ciężaru opieki, więc przez prawie dwa lata Małgosia żyła w domu dziecka.
Dopiero potem coś poruszyło Zofię Leonidowną i zabrała wnuczkę do siebie.
Wieś doceniła jej decyzję. Zofia pracowała wtedy jeszcze w sklepie, a kierowniczka podziwiała jej gest wobec wnuczki podczas zebrania.
Gdyby wszyscy byli jak Zofia!
Ale niektórzy doszukiwali się w tym własnego interesu.
Teraz państwo płaci porządny zasiłek, to kochana babcia postanowiła skorzystać. Kto wierzy, iż ona choć kroplę serca ma?! Ta kobieta to niełatwy charakter!
Reputacja sprzedawczyni rzeczywiście była nadszarpnięta.
Przy każdej okazji próbowała naciągnąć klienta, ale wszyscy milczeli, bo w wiosce się nie plotkuje.
Zasłynęła też sąsiedzkimi sprzeczkami.
Dobrze traktowała tylko własne dwie córki i syna. Syn był lekarzem w powiatowym szpitalu, a córki mieszkały w Warszawie.
Jednak cała trójka odwiedzała matkę głównie dla aprowizacji lodówek.
A w tym Zofia była mistrzynią. Jej gospodarstwo przydomowe przyprawiałoby o zazdrość niejednego rolnika!
Kaczki i kury, w chlewiku świnki, a kozy wykłócały się o swoją dzienną porcję obroku.
Aby to wszystko utrzymać, przedsiębiorcza kobieta uprawiała dwa hektary ziemi.
Samotnej, choć nie drobnej kobiecie coraz ciężej było się z tym wszystkim wyrobić, lata już czuła w kościach. Wynająć pomoc – za drogo, więc przypomniała sobie o wnuczce.
Ze swoim planem podzieliła się w przerwie obiadowej z Heleną, koleżanką jeszcze ze szkoły.
Wezmę Małgosię, po co ma się tułać po domach dziecka. Ludzie już mnie ganią, iż wnuczkę oddałam pod opiekę obcych.
Helena zawsze popierała inicjatywy Zofii, zależała od niej – pracowała razem z nią w sklepie.
I racja, Zofia! Też coś takiego słyszałam. Poza tym dziewczyna już na tyle duża, iż pomoże ci w gospodarstwie.
Heleno, podsunęłaś mi świetny pomysł! Kiedy będę w pracy, Małgosia zajmie się zwierzętami.
A szkoła? Zofia, teraz dzieci mają tak trudną edukację! Moje wnuki uczą się do nocy! Kółka, zajęcia dodatkowe…
Poradzi sobie i bez kółek! Nie darmo ją karmię!
Mała Małgosia była szczęśliwa. Chętnie zabierała się za każde babcine zadanie. Po krótkim czasie mieszkańcy ochrzczili ją Kopciuszkiem.
Większość kobiet krytykowała Zofię za takie traktowanie wnuczki, nieraz mówiły jej to w oczy.
Zofio, miej Boga w sercu! Żal patrzeć, dziewczyna jak patyczek! Jak możesz tak ją gonić?
Odpowiadała twardo:
To nie wasza sprawa! Lepiej popatrzcie na siebie. Moja wnuczka sama garnie się do pracy! Skończy szkołę, pójdzie na technikum weterynaryjne.
Zofia Leonidowna już planowała życie Małgosi na wiele lat do przodu. Może wszystko potoczyłoby się jak w planach, gdyby nie przypadek.
Pewnego letniego dnia w wiejskiej świetlicy zjawiła się nowa kierowniczka.
Anna, absolwentka krakowskiej szkoły artystycznej, przyjechała prowadzić dom kultury.
Wkrótce przeszła przez całą wieś, poszukując talentów. Pawła nie musiała długo szukać, sam zgłosił się z pomocą.
Pani Aniu, tylko dajcie mi instrument lepszy, a zrobię cuda. Kiedyś podnosiliśmy morale rolnikom, pamiętam to jak dziś!
Już następnego dnia Anna zaprosiła go do współpracy.
Spróbujmy, Pawle! Może instrument nie najnowszy, ale da radę!
Świetnie!
Paweł chwycił akordeon i popłynęła wesoła melodia.
Szybko zorganizował chór, ale brakowało najważniejszego solistki. Opowiedział o problemie kierowniczce.
Bez solistki zespół jest jak rosół bez kury! Gdzie znajdziemy młodą, z dobrym głosem?
Anna chwilę się zastanawiała, zaraz potem się uśmiechnęła.
Wiem, gdzie szukać! Chodźmy! I instrument zabierzcie!
W szkole był casting rzecz niespotykana. Dzieci ustawiały się w kolejce, by zaprezentować głos. Małgosia też miała stanąć przed komisją zachęcała ją wychowawczyni, pani Agnieszka.
Małgosi, nie rób mi tu scen! Masz głos, słyszałam nie raz!
Dziewczyna była bliska płaczu:
Pani Agnieszko! Nie teraz, muszę iść do domu, babcia się zdenerwuje!
Obiecuję, iż nie będzie. Sama pogadam z babcią! Wyobraź sobie, iż dziś los dał ci szansę złapać los na loterii.
W oczach Małgosi była jednocześnie chęć i obawa.
Dobrze, zgadzam się, byle szybko.
Nie marnując czasu, Małgosia zaśpiewała co umiała.
Uwielbiała śpiewać. Jej publiczność stanowiły świnki i kozy, czasem ptaki w polu, gdy pracowała na babcinym polu.
W jej repertuarze były i ludowe i popowe piosenki. Wszystko wykonywała z głębi serca.
Anna nie kryła podziwu.
Skarb! Tak czysto śpiewa, nie fałszuje!
To był sukces! Po poważnej rozmowie nauczycieli z Zofią Leonidowną, babcia musiała nieco zelżyć Małgosi obowiązki.
Martwiło ją tylko, iż wnuczka może się wywyższać”. Te wątpliwości zwierzyła swej przyjaciółce.
To co, teraz będę Małgosię karmić za darmo? Tylko będą ją po koncertach wozić, a ja na moją głodową emeryturę mam ją utrzymać?
Ale bierzesz przecież zasiłek!
Co z tego! A w co ją ubrać? Liczyłam, iż przez wakacje popracuje na gospodarce, trochę dorobi! Co mi z tej śpiewaczej działalności?
Helena rozmarzyła się.
Dziś narzekasz, Zosiu, a pomyśl, jak Twoja Małgosia zostanie znaną artystką! W telewizji, w gazetach!
Co mi po tej sławie? Tu trzeba dzieciom pomagać, gospodarstwa nie mam komu pilnować!
Stara przyjaciółka spojrzała na Zofię jakby widziała ją po raz pierwszy.
Ludzie mają rację, iż jesteś jak macocha z bajki! Popatrz tylko na dziewczynę wygląda na ciągle zmęczoną!
Po tej rozmowie przyjaźń się rozpadła, a Zofia straciła jedyną powiernicy.
Kariera młodej artystki nabrała tempa. Zwiedziła z zespołem wszystkie wioski powiatu, piosenką cieszyła rolników i mleczarki.
Na konkursie wojewódzkim Małgosia zwyciężyła. Jednak lokalna popularność wcale jej nie zmieniła.
Dalej była troskliwa i szanowała babcię, a kiedy ta poważnie zachorowała czuwała przy niej dzień i noc.
Żadna z córek nie odwiedziła matki przez ten czas. Pojawiły się, znów, tuż przed Wielkanocą.
Jak zwykle na sępa, po smakołyki, które matka im przygotowała!
Zofia Leonidowna wyszła do furtki powitać córki.
Po co przyjechałyście? chłodno spytała.
Najstarsza córka, Wiesława, była w szoku.
Mamo, co się stało?!
Nic. Tyle, moje kochane! Wszystko sprzedałam
Jak to? A my? córki szeroko otworzyły oczy ze zdumienia.
Idźcie do sklepu, kupcie sobie, co trzeba! Nie mam już siły tego wszystkiego utrzymywać!
A Małgosia, co z nią?
Wtedy Zofia nie wytrzymała.
Małgosia nie jest służącą i nie będzie na was harować! Kiedy zachorowałam, nie przyjechałyście! Pojawiacie się tylko wtedy, gdy coś chcecie! Koniec z tym! Ja też mam prawo do spokojnej starości!
A Małgosia… Niech się uczy, może naprawdę zostanie artystką!
Siostry odjechały z niczym, a Zofia Leonidowna poszła do Heleny.
Dziękuję, iż otworzyłaś mi oczy! Już prawie zniszczyłam wnuczce życie. Pomóż mi jeszcze tylko sprzedać mięso!
Jakie mięso, Zofio?
Wszystko, zostawiłam sobie tylko kozę!
I dobrze! A córki?
Już nie mają tu czego szukać. One były tylko do brania, nigdy nie można było na nie liczyć…
…Małgosia przez wiele lat nie zaglądała do Brzozówki. Ciągle jednak dzwoniła do babci, przesyłała jej pieniądze. Trasy koncertowe i praca nauczycielska zabierały jej cały wolny czas, więc z trudem udało jej się wyrwać tydzień, żeby odwiedzić rodzinne strony.
Z tyłu auta rozległ się szelest i rozespany głos syna, Janka:
Mamo, daleko jeszcze do babci?
Syneczku, już jesteśmy! Popatrz, babcia już na nas czeka!
Pomimo wieku, Zofia trzymała się dziarsko. Podbiegła, by ucałować prawnuczka.
Słoneczko moje! Myślałam, iż nie doczekam tej chwili!
Małgosię pocałowała ostrożniej, żeby nie zepsuć fryzury.
Oglądałam w telewizji wasz koncert, powiem ci najpiękniejsza jesteś!
Małgosia przytuliła babcię.
Wyolbrzymiasz! Jestem zwyczajna, tylko trochę śpiewam.
Nie wstydź się, jesteś prawdziwą artystką!
Gdyby nie ty i wujek Paweł, nic by ze mnie nie było! Zostałabym tym twoim Kopciuszkiem!
Ale w bajce to wróżka zamieniła dynię w kareta, a księcia przysłała. Ty swoje szczęście wypracowałaś sama…
Małgosia odruchowo schowała spracowane kiedyś ręce, ale Zofia to dostrzegła.
Przytuliła wnuczkę, płacząc i prosząc ją o wybaczenie ale Małgosia już dawno zapomniała dawne krzywdy.
Najważniejsze dla niej było to, iż na świecie została jej bliska osoba, o którą może się troszczyć…
