Nie mogę otrząsnąć się z tego, co dziś mnie spotkało. Mój mąż, mój najbliższy, jedyny, ten, którego zawsze uważałem za ostoję, powiedział mi wprost: Już cię nie kocham. Wstrząs był tak ogromny, iż zamarłem w dziwacznej pozie i trwałem tak, gdy on krzątał się, pakując rzeczy, hałasując kluczami przy drzwiach. Jakby mi tego jeszcze brakowało. Niedawno nagle zmarł mój ojciec, a ja musiałem, mimo własnego bólu, zająć się osiwiałą mamą i siostrą ona, po ciężkim urazie głowy w wieku osiemnastu lat, została inwalidką. Rodzina mieszkała w sąsiednim miasteczku. Synek, Pawełek, właśnie poszedł do pierwszej klasy. W czerwcu zamknięto moje miejsce pracy. Zostałem bez roboty. Teraz jeszcze mąż…
Objąłem głowę rękoma, usiadłem przy stole i głośno zapłakałem.
Boże, co robić? Jak żyć? Ojej, Pawełek! Muszę przecież odebrać go ze szkoły!
Codzienne obowiązki nie pozwoliły się rozpieścić żalem, trzeba było wstać i działać.
Tato, płakałeś?
Nie, Pawełku, nie.
To za dziadkiem płaczesz? Tato, brakuje mi go!
I mi, synku. Ale musimy być silni. Nasz dziadek zawsze taki był. Teraz jest mu dobrze u Pana Boga, nie martw się! Odpoczywa nareszcie, bo za życia nie odpoczywał nigdy.
Gdzie jest tata?
Tata? Chyba znów wyjechał w delegację. A jak w szkole?
Trzeba żyć. Nie kocha mnie? Trudno. Miłości nie da się wymusić. Pewnie czegoś nie zauważyłem w codziennym zabieganiu.
Gdy Pawełek jadł obiad i bawił się żołnierzykami, usiadłem przy komputerze, który zostawił mi mąż. Nigdy wcześniej tam nie zaglądałem. Łatwo dostałem się do poczty okienko w lewym rogu. Nie zdążył usunąć ostatnich wiadomości. Miłość kwitła na całego. A ja nagle stałem się niekochany. Przez dziesięć lat byłem dla niego jasnym słoneczkiem, po ośmiu latach walki o dziecko mówił o mnie nasza mamusia.
Teraz wszystko się zmieniło. Muszę się do tego przyzwyczaić.
Przede wszystkim trzeba szukać pracy. Nikt nie przejmuje się moim wyższym wykształceniem. Zasiłek dla bezrobotnych w Powiatowym Urzędzie Pracy dawał tylko parę złotych za mało na cokolwiek.
Zastanawiałem się, co wydarzyło się naprawdę, iż mój odpowiedzialny, dobry, troskliwy mąż nagle stał się obcy? Wciąż w głowie miałem jedno tłumaczenie: zwariował. Wspólnie budowany dom nie był skończony szczęście w nieszczęściu, iż mieliśmy wciąż dach nad głową. Jedno pomieszczenie nadawało się do użytku.
Praca, jak ty mi potrzebna! niemal znów się rozpłakałem, ale nie było na to czasu. Tak bardzo potrzebuję pracy!
Szukania trwały kilka dni i nic. Pierwsza klasa syna i moja samotność wszystko utrudniały. Wieczorem po kolejnym nieudanym dniu zadzwonił mój przyjaciel, kuzyn, Roman:
Andrzej, twój nie wrócił?
Nie.
Chcesz zostać magazynierem?
Mówisz serio?
Oczywiście. Wiem, iż nie do śmiechu ci po tym wszystkim. Z przerwami zdążysz odebrać Pawła, możesz go zapisać na świetlicę. Pensja 2500 złotych. Mało, wiem, ale lepsze to niż nic. Jutro przywiozę wam ziemniaki, cebulę i kurczaka.
Romku, ja mam swoje kury, karmią nas, jajka dają.
To niech dają. Ale nie zabijaj ich na mięso.
Dziękuję. A jak u Halinki?
Daje radę. Wiesz, iż moja jest dzielna.
Roman zawsze był taki. Halina przeszła ciężką operację, bierze chemię, a on nigdy nie narzeka, wszystko dźwiga sam. Na wszystko odpowiada: W porządku. Westchnąłem: mamy szansę przetrwać. Dzięki Bogu, On jest najpewniejszy, zawsze czuwa. I za kumpla dziękuję.
Praca okazała się zrozumiała, miałem chwilę, by pobyć sam ze sobą, wypłakać, przemyśleć to wszystko.
Dni, tygodnie, miesiące minęły. Po roku poczułem, iż zaczynam jeść, spać, śmiać się i cieszyć z osiągnięć Pawła. Ból po zdradzie męża odżywał, gdy pojawiał się, by zabrać syna na weekend. Nie przeszkadzałem ich relacja nie powinna skrzywdzić dziecka. Często chciałem zapytać, czym zawiniłem, choć rozumiałem, to nie o mnie chodzi, a o nagłe zauroczenie męża inną kobietą. Przypomniały mi się słowa z filmu: Miłość jest do pierwszego zakrętu, potem zaczyna się życie. Dla mnie miłość i życie to jedno. A dla niego?
Jesień tego roku była jak przedłużenie lata ciepła, zielone liście na drzewach, dziecięce krzyki wśród kolorowych astrów i chryzantem na rabatach. Tego dnia zobaczyłem interesujące spojrzenie Michała niby nic szczególnego, może słońce bardziej grzało, muzyka z okna sąsiadów grała nieco głośniej, a może po prostu nadszedł ten moment, gdy dwa samotne serca miały się spotkać.
Panie, pozwoli pan pomóc? Nie powinien się pan tak obciążać.
Już przywykłem.
Niedobrze, gdy taki przystojniak jak pan przyzwyczaja się do dźwigania ciężarów.
Pan zawsze pomaga przystojniakom? Patroluje pan przed sklepem?
Oj patrolowałem, patrzyłem, aż wreszcie pana zobaczyłem.
Nie można było się nie roześmiać. I śmialiśmy się razem aż łzy ciekły po policzkach.
Michał podał mi dłoń, a iskierki w jego oczach tańczyły.
Andrzej.
Andrzejek, Andrzejek, cudza żona zna pan tę piosenkę?
Nie. Ale nie jestem żoną.
Serio? Mam szczęście! Spotkałem wreszcie pana marzeń i jest pan wolny. Wszyscy oszaleli albo oślepli?
Widzę, iż u pana z humorem dobrze. Ale co z powagą?
I z tym nieźle. Andrzeju, może pójdziemy dziś do kina, pogadamy, poznamy się?
Niestety muszę odebrać syna ze świetlicy.
Nie wierzę… Ma pan syna?! Wygląda pan na dwadzieścia jaka świetlica?
Mam trzydzieści pięć lat.
Ja też! Niezłe zbiegi okoliczności. Naprawdę myślałem, iż jest pan o wiele młodszy.
A teraz?
Przetrawiam. Każdy facet marzy o synu, a pan tak od niechcenia mówi, iż jest niezamężny… Gdzie ojciec syna?
Nie chciałbym teraz o tym rozmawiać.
Rozumiem, zostawmy to. Może w weekend dziecięcy seans w kinie, z synem?
W weekend syn spotyka się z ojcem.
Andrzeju, nie chcę być nachalny. Ale gdyby znalazło się kilka wolnych godzin, proszę zadzwonić. Tutaj wizytówka jestem Michał, lekarz, dziecięcy hematolog.
Poważna praca.
I nie ma czasu w rozglądanie się za przystojniakami.
Dobrze, Michał. Zadzwonię powiedziałem szczerze.
Będę czekał.
Jesień była piękna jak nigdy ich dar od losu. Słońce malowało liście w nieprawdopodobne barwy. Dni pełne słońca, odkryliśmy razem wszystkie parki w mieście. Delikatność i bliskość, która stopniowo leczyła dawne rany, zakręciła nas w wirze jesiennego tańca wśród liści. Zbliżaliśmy się do siebie powoli, a ja, ku własnemu zdziwieniu, coraz bardziej lgnąłem do tego niezwykłego mężczyzny. Prawie półtora miesiąca po naszym pierwszym spotkaniu, odważyłem się zaproponować: Wpadnij na herbatę.
Andrzejku, pozwól, iż nie przyjdę dziś. To wszystko, co się dzieje jest dla mnie ważne chcę zadbać o siebie. Zaufasz mi?
W najbliższy weekend wybraliśmy się razem do zabytkowego parku, gdzie Michał wynajął domek przypominający mały pałacyk. W środku było czysto i przytulnie, ale ja widziałem tylko jego ogromne, czarne oczy, topiłem się w nich i chciałem być w jego ramionach. Nie wiedziałem, iż najintymniejsze chwile między mężczyzną a mężczyzną mogą być tak słodkie.
Michałku, gdzie ja jestem, co się ze mną dzieje? Kocham cię tak bardzo, iż czuję, jakby świat się kończył. Jak mogłem żyć bez ciebie?
Jesteś cudowny! Jestem najszczęśliwszy!
Po kilku miesiącach coraz ciężej było się rozstawać.
Andrzejku, zostań moim mężem!
Michałku, mój rozwód jest dopiero pod koniec miesiąca.
I od razu ślub. Ze mną, nim cię ktoś inny mi odbierze.
Ale ja decyduję o sobie, nie jestem dla pierwszego lepszego. Mam już swojego ukochanego. Michałku, tylko proszę bez wesela, bez ceremonii. Po prostu podpiszmy, a potem zabierz mnie do naszego pałacyku, gdzie chciałem być twoim mężem od razu i na zawsze.
Dobrze, kochanie, będzie jak zechcesz.
Roman i Halina byli jedynymi świadkami ślubu. Mama z siostrą przesłały mi entuzjastyczną telegram z gratulacjami. niedługo razem zamieszkaliśmy w dwupokojowym mieszkaniu wynajętym przez Michała, które wspólnie wyremontowaliśmy, tworząc przytulny kąt. Michał ze szczególną troską przygotował pokój dla Pawła. Poznali się już dawno. Ale Paweł, dla którego dwoma połówkami jabłka byli rodzice, niechętnie zbliżał się do Michała.
Andrzejku, nie martw się, zróbmy badanie krwi Pawła. Coś mi się nie podoba za bardzo blady.
Michałku, po prostu przeżywa rozstanie. Ciężko mu było zaakceptować rozwód liczył, iż nigdy do tego nie dojdzie. Czytałem, iż dla dziecka rozwód jest gorszy niż śmierć jednego rodzica.
Masz rację, jesteś mądry. Sam jako dziecko przeżyłem, jak rodzice się rozwiedli to była katastrofa. Ale zrobimy badania, dobrze synu?
W ten dzień Michał wszedł do mieszkania z pochyloną głową. Od razu wiedziałem coś się dzieje.
Andrzejku, nie denerwuj się. Wyszły zmiany w krwi Pawła. Intuicja tym razem niestety nie zawiodła. Jutro zabiorę go ze sobą.
To niesprawiedliwe. Jakby za szczęście trzeba było płacić najstraszniejszą cenę. Białaczka. Co za słowo!
Zaczęło się nowe życie. Wziąłem urlop bezpłatny, bo nie wyobrażałem sobie, iż Paweł przeżyje te wszystkie zastrzyki, kroplówki, badania bez mojego wsparcia. Trzymałem go za rękę i powtarzałem: Wytrzymaj, synku! Jesteś dzielny! Zawsze byłeś moim największym wsparciem! Zawsze byliśmy razem i tak zostanie.
Kiedy zupełnie brakowało sił, Michał wysyłał mnie na odpoczynek i sam zostawał z Pawłem. Spać się nie dawało. Leżałem, gapiąc się w sufit.
Były mąż zadzwonił i zażądał, abym się wymeldował z niedokończonego domu.
Z synem sam spędzę czas. Będzie przychodzić do mnie do domu.
Powinieneś go odwiedzić.
Nie mogę. Wyjeżdżam w delegację.
Opowiedziałem Michałowi, a on poklepał mnie po ramieniu:
Andrzejku, wszystko sami wypracujemy. Nie trzyma się kurczowo przeszłości.
Szkoda. Dobrze zarabiałem wszystko pakowałem w dom. Michałku, czy teraz powinienem myśleć o wymeldowaniu? Serio?
Nie myśl o tym. Całą energię wkładaj w Pawła. Ja sobie poradzę. Zawsze marzyłem o rodzinie. Bóg wie, nie zabierze mi was.
Michałku, jak wyniki badań?
Robimy wszystko, ale na razie niedobrze.
Płakałem po cichu. Paweł nie mógł zauważyć mojego strachu.
Panie Michał, co ja mam z krwią?
Wiesz, w krwi są czerwone i białe stateczki. Teraz ze sobą walczą.
Kto wygrywa?
Na razie białe.
A potem?
Pomóż czerwonym.
Tatusiu, zabierz mnie gdzieś. Jestem zmęczony.
Andrzejku, miałem to zaproponować. Jedźmy z Pawłem do naszego pałacyku. Pogoda sprzyja, przejdziemy się po lesie, niech odpocznie.
Wiosna ozdobiła nasz kącik kwitnącymi krzewami i drzewami. Szliśmy we trzech przez las, cieszyliśmy się każdym kwiatkiem i źdźbłem trawy. Ale Paweł czasem zamierał skupiony i bardzo poważny.
Co ci jest, synku? Źle się czujesz?
Tato, nie przeszkadzaj. Gram w morską bitwę.
Krótki urlop gwałtownie minął. Syn odżył: wyglądał lepiej, pojawił się rumieniec na twarzy.
Tato, gdzie tata?
W delegacji, synku.
Znów? No dobrze.
Po powrocie do kliniki pobrano mu krew na nowo. Kierowniczka laboratorium przyszła osobiście.
Michał Leonowicz, gdzie pan syna zabrał?
Niedaleko, do rezerwatu. Co się dzieje? Jak krew?
Wszystko w porządku. Paweł ma remisję. Wyniki świetne.
Michał wbiegł do sali wprost.
Pawełku, co robiłeś? Wyzdrowiałeś! Nie płacz Andrzej. Zdrowieje! Co robiłeś synku?
Tato, mówiłeś mi o statkach? Wygrywałem czerwonymi każdą bitwę!
Dziś, późnym wieczorem, patrząc na śpiącego Pawła i Michała, zrozumiałem: nie ma tragedii, z której nie da się podnieść. Najważniejsze to nie przestawać walczyć, szukać pomocy, mieć ludzi wokół, którzy pomogą przetrwać. Bo życie w Polsce jak nasze stare powiedzenie „Co cię nie zabije, to cię wzmocni.”
