Kiedy skończyłem trzydzieści lat, nie miałem ani żony, ani dzieci miałem tylko wynajętą kawalerkę i salę lekcyjną, w której rozgrywały się cudze marzenia.
Można by sobie wyobrazić zdjęcie ze ślubu, pomyślałem, patrząc na pusty korytarz, który nie znał rodzinnych odgłosów.
Pewnego deszczowego popołudnia usłyszałem w korytarzu pedagogicznym szept o trójce rodzeństwa Zuzannie, Kasi i Michale których rodzice zginęli w tragicznym wypadku. Mieli dziesięć, osiem i sześć lat.
Prawdopodobnie trafią do domu dziecka, powiedziało ktoś. Żaden rodzic ich nie przyjmie są drodzy w utrzymaniu, przysporzą kłopotów.
Zamilkłem. Tej nocy nie mogłem zasnąć.
Rankiem zobaczyłem troje dzieci stojące na schodach szkoły mokre, głodne i zmarznięte. Nikt ich nie odebrał.
Pod koniec tygodnia zrobiłem to, czego nikt inny nie odważył się zrobić: sam podpisałem dokumenty adopcyjne.
Ludzie wyśmiewali mnie.
Co ty, szaleńcu! krzyczeli. Sam jesteś, nie masz już nic, czym się zająć.
Zanieś je do domu dziecka, tam będą bezpieczniejsze.
Nie posłuchałem ich. Przygotowałem posiłki, naprawiłem ubrania i pomagałem im z zadaniami aż do późnych godzin nocnych. Mój pensja, niewielka kilka tysięcy złotych nie pozwalała na wygodne życie, ale dom wciąż wypełniał się śmiechem.
Lata mijały, dzieci dorastały. Zuzanna została lekarzem pediatrą, Kasia chirurgiem, a Michał, najmłodszy, wybitnym prawnikiem specjalizującym się w obronie praw nieletnich.
Podczas ich ceremonii ukończenia szkolnego wstąpili na scenę i wypowiedzieli te same słowa:
Nie mieliśmy rodziców, ale mieliśmy nauczyciela, który nigdy się nie poddał.
Dwadzieścia lat po tym deszczowym dniu siedziałem na przednich schodach, włosy już szare, ale z spokojnym uśmiechem. Sąsiedzi, którzy kiedyś się ze mnie śmiali, teraz witali mnie z szacunkiem. Dalsi krewni, którzy kiedyś odwrócili się od dzieci, nagle powrócili, udając zainteresowanie.
Ja nie miałem już pretensji. Spojrzałem na trójkę młodych ludzi, którzy na mnie wołali tato, i poczułem, iż miłość dała mi rodzinę, której nigdy nie spodziewałem się mieć.
Lata mijały, a więź między mną a Zuzanną, Kasią i Michałem stawała się coraz silniejsza. Gdy odnieśli sukcesy w swoich zawodach, postanowili zrobić mi niespodziankę. Żadny prezent nie oddałby tego, co mi dali dom, wykształcenie i przede wszystkim miłość ale chcieli spróbować.
Pewnego słonecznego popołudnia zabrali mnie na przejażdżkę samochodem, nie zdradzając celu. Ja, mając pięćdziesiąt lat, patrzyłem z zaciekawieniem, gdy auto wjeżdżało w lasystą drogę.
Zatrzymaliśmy się przed wspaniałą, białą willą otoczoną kwiatami, z tabliczką przy wejściu:
Dom Kowalskich.
Zaniemówiłem się.
Co to jest? wyszeptałem.
Michał objął mnie ramieniem.
To twój dom, tato. Dałeś nam wszystko. Teraz nasza kolej, byś miał coś pięknego.
Podali mi klucze nie tylko do domu, ale i do lśniącego srebrnego samochodu zaparkowanego w alei. Śmiałem się ze łzami, kiwając głową:
Nie trzeba było Nie potrzebuję niczego z tego wszystkiego.
Kasia uśmiechnęła się łagodnie.
Musimy ci to dać. Dzięki tobie zrozumieliśmy, co to prawdziwa rodzina.
Tego roku zabrali mnie w pierwszą podróż za granicę do Krakowa, Gdańska, a potem w Tatry. Ja, który nigdy nie opuszczałem swojego małego miasteczka, odkrywałem świat oczami dziecka. Wysyłałem pocztówki dawnym koleżankom z pracy, zawsze podpisując je:
Od pana Kowalskiego dumny tata trójki dzieci.
Patrząc na zachody słońca nad odległymi brzegami, zrozumiałem głęboką prawdę: uratowałem troje dzieci przed samotnością a w rzeczywistości to one uratowały mnie.
