Nie będzie przebaczenia – Zastanawiałaś się kiedyś, żeby odnaleźć swoją matkę? Pytanie zabrzmiało tak niespodziewanie, iż Wika aż drgnęła. Właśnie rozkładała na kuchennym stole dokumenty przyniesione z pracy – sterta papierów groziła rozsypaniem, więc Wika ostrożnie przytrzymywała ją dłonią. Teraz jednak zamarła, wolno opuściła ręce i spojrzała na Aleksa. W jej oczach pojawiło się autentyczne zdumienie: skąd mu w ogóle przyszło to do głowy? Po co miałaby szukać tej, która kiedyś, jednym nieuważnym ruchem, zniszczyła jej życie? – Oczywiście, iż nie – odpowiedziała Wika, starając się, by jej głos brzmiał spokojnie. – Co za idiotyczny pomysł? Dlaczego miałabym to robić? Aleks wyraźnie się speszył. Przesunął dłonią po włosach, jakby próbując się zastanowić, i uśmiechnął się – trochę sztucznie, jakby sam żałował już swojego pytania. – No bo… – zaczął, szukając słów. – Często się słyszy, iż ludzie z domu dziecka albo z rodzin zastępczych marzą o odnalezieniu swoich biologicznych rodziców. Pomyślałem… jeżeli byś chciała, chętnie ci pomogę. Naprawdę. Wika pokręciła głową. Nagle poczuła, jakby coś ścisnęło jej klatkę piersiową. Wzięła głęboki wdech, próbując opanować nagłą falę irytacji, i znów popatrzyła na Aleksa. – Dzięki za propozycję, ale nie trzeba – powiedziała stanowczo, trochę podnosząc głos. – Nigdy w życiu jej nie będę szukać! Dla mnie ta kobieta nie istnieje. Nigdy jej nie wybaczę! Tak, to zabrzmiało ostro – ale inaczej nie potrafiła! Przecież musiałaby wrócić myślami do mnóstwa przykrych wspomnień i rozgrzebywać ból przed narzeczonym. Nie, kochała go bardzo, ale są rzeczy, którymi nigdy nie chce się dzielić. choćby z najbliższymi. Dlatego znów sięgnęła po dokumenty, udając, iż jest bardzo zajęta. Aleks zmarszczył brwi, ale już nie nalegał. Wyraźnie nie podobała mu się taka stanowczość Wiki. W głębi duszy nie mógł zrozumieć jej stanowiska! Dla niego matka zawsze była niemal świętą – nieważne, czy go wychowywała, czy nie. Sam fakt, iż kobieta dziewięć miesięcy nosiła dziecko pod sercem, iż dała mu życie, wynosił ją w jego oczach na piedestał. Naprawdę wierzył, iż między matką a dzieckiem istnieje wyjątkowa, niezniszczalna więź – której nie pokona ani czas, ani los. Wika jednak nie tylko nie podzielała tych przekonań – odrzucała je całkowicie, bez cienia wątpliwości. Dla niej wszystko było jasne: jak można pragnąć spotkania z osobą, która potraktowała cię tak bezwzględnie? Jej „mamusia” nie tylko oddała ją do domu dziecka – sprawa była znacznie gorsza, znacznie boleśniejsza! Jeszcze jako nastolatka Wika zdobyła się kiedyś na odwagę, żeby zadać pytanie, które od lat ją dręczyło. Poszła do dyrektorki placówki, Pani Tatiany – surowej i sprawiedliwej kobiety, do której dzieci miały od lat szacunek. – Dlaczego tu jestem? – zapytała Wika cicho, ale zdecydowanie. – Moja mama… umarła? A może odebrano jej prawa rodzicielskie? Przecież musiało się stać coś poważnego, prawda? Tatiana zamarła. Właśnie porządkowała dokumenty na stole, ale po pytaniu dziewczyny odłożyła je na bok. Dyrektorka milczała przez chwilę, jakby ważyła każde słowo, potem westchnęła ciężko i ruchem głowy zaprosiła Wikę, by usiadła. Dziewczyna usiadła, ściskając brzeg krzesła, czując, jak narasta w niej niepokój. Już przeczuwała, iż zaraz usłyszy coś, co na zawsze zmieni jej obraz własnej przeszłości. – Zabrano jej prawa rodzicielskie i skierowano sprawę do prokuratury – zaczęła Tatiana powoli, starannie dobierając słowa. Patrzyła na Wikę uważnie, z troską w oczach: miała przed sobą przekazać dwunastoletniej dziewczynie gorzką prawdę, którą wielu próbowałoby zataić. Można by złagodzić fakty, wymyślić coś łagodniejszego – ale dyrektorka była pewna: Wika powinna wiedzieć wszystko. Choćby miało to boleć, lepiej znać prawdę. Zrobiła krótką przerwę, zastanawiając się, po czym kontynuowała: – Trafiłaś do nas mając cztery i pół roku. O twojej sytuacji zawiadomili przypadkowi przechodnie – zauważyli małe dziecko błąkające się samotnie po ulicy. Szłaś sama, zupełnie zagubiona… niedługo wyszło na jaw, iż pewna kobieta zostawiła cię na ławce przy dworcu i wsiadła do pociągu, odjeżdżając. Była jesień, zimno, wilgotno, a ty miałaś na sobie tylko cienki płaszczyk i gumowe kalosze. Kilka godzin na zewnątrz skończyło się pobytem w szpitalu. Bardzo się rozchorowałaś, długo musiałaś się leczyć. Wika siedziała nieruchomo, jakby skamieniała. Jej palce nieświadomie zaciskały się w pięści, ale twarz pozostała niewzruszona – tylko oczy przyciemniały, jakby nagle pojawiły się w nich chmury. Milczała, ale Tatiana widziała: dziewczynka słucha uważnie, chłonie każde słowo. – A… odnaleźli ją? I co powiedziała na swoje usprawiedliwienie? – wymamrotała Wika, nie rozluźniając pięści. – Odnaleźli i osądzili. A jej wyjaśnienie… – dyrektorka na moment zamilkła, po czym gorzko się uśmiechnęła. – Stwierdziła, iż nie miała pieniędzy, a wtedy nadarzyła się jej praca. Tyle tylko, iż pracodawca nie pozwalał przyprowadzać dzieci – przeszkadzałaś jej. To miał być jakiś ośrodek wypoczynkowy czy coś w tym rodzaju. Uznała, iż łatwiej zostawić cię i zacząć nowe życie bez przeszkód. Wika się nie ruszała. Jej pięści wolno się rozluźniły, dłonie opadły bezwładnie na kolana. Patrzyła przed siebie, jakby niczego nie widząc – myślami odpłynęła daleko, do jesiennego poranka, którego choćby nie pamięta. – Rozumiem… – powiedziała w końcu równym, niemal bez życia głosem. Potem podniosła wzrok na Tatianę i dodała: – Dziękuję za szczerość. W tamtej chwili Wika już na zawsze zrozumiała: nie będzie szukać matki. Nigdy. Myśl, która wcześniej czasem świtała gdzieś na obrzeżach świadomości – iż może kiedyś, z ciekawości, tylko by zapytać „dlaczego?” – odeszła na zawsze. Opuścić dziecko na ulicy… W głowie się nie mieściło! Jak w ogóle można tak zrobić? Czy naprawdę kobieta, która dała jej życie, całkiem nie miała sumienia i serca? Przecież z małym dzieckiem na takiej ulicy mogło stać się wszystko! „To zachowanie nie człowieka, ale bestii!” – powtarzała w duchu Wika, czując, jak wszystko w niej kurczy się z bólu i żalu. Próbowała – naprawdę próbowała – znaleźć jakieś usprawiedliwienie. Może matka była w rozpaczy? Może naprawdę nie miała wyjścia? Może sądziła, iż tak będzie lepiej dla Wiki? Ale każda taka próba rozbijała się o brutalne fakty. Dlaczego nie można było po prostu oficjalnie zrzec się praw? Dlaczego nie oddać dziecka do placówki oficjalnie, by było bezpieczne? Po co ryzykować jego życie, zostawiając czterolatkę samotnie na zimnej ulicy? Wika przemyśliwała różne wersje, jedna po drugiej, ale żadna nie była w stanie złagodzić bólu ani zmienić świadomej decyzji matki. Wszystko wyglądało tak samo: zimna, bezwzględna decyzja pozbycia się dziecka jak niepotrzebnej rzeczy. Z każdą kolejną myślą Wika czuła, jak w niej rośnie niezachwiana determinacja. Nie. Nie będzie szukać tej kobiety. Nie zapyta. Nie spróbuje zrozumieć. Żadne zrozumienie nie zmieni tego, co się już wydarzyło. A przebaczyć – nie potrafi. A wraz z tą decyzją przyszło osobliwe, niemal fizyczne poczucie ulgi… ******************** – Mam dla ciebie niespodziankę! – Aleks prawie promieniał ze szczęścia, jego twarz rozjaśniała, jakby wygrał w totka. Stał w przedpokoju, niecierpliwie przebierając nogami, jakby nie mógł się doczekać, żeby pokazać, co wymyślił. – Spodoba ci się! Chodź szybko! Nie każ czekać! Wika stanęła w progu, trzymając w ręku kubek z zimną już herbatą. Spojrzała na Aleksa zdezorientowana, potem ostrożnie odstawiła kubek na stolik. Co to za niespodzianka? I dlaczego, mimo radosnego tonu Alka, nie opuszczało jej niepokojące przeczucie? W środku czuła się, jakby niewidzialna struna zaraz miała pęknąć. – Dokąd idziemy? – zapytała, starając się brzmieć spokojnie. – Zaraz zobaczysz! – Alek jeszcze szerzej się uśmiechnął, chwycił ją za rękę i pociągnął do drzwi. – Zaufaj mi, warto! Wika się nie opierała, ale w środku była cała spięta. Automatycznie włożyła płaszcz, buty i wyszła za nim. Przez całą drogę do parku próbowała odgadnąć, co takiego dla niej wymyślił. Może bilety na koncert? Może spotkanie z kimś ze starych znajomych? Pomysły się mnożyły, ale żaden nie wydawał się prawdopodobny. Kiedy weszli do parku, Wika od razu zauważyła kobietę siedzącą na ławce niedaleko alejki. Była ubrana skromnie, ale schludnie: ciemny płaszcz, szalik na szyi, niewielka torebka na kolanach. Jej twarz wydała się Wice jakoś znajoma, ale nie mogła przypomnieć sobie skąd. Może to ktoś z rodziny Aleksa? Albo koleżanka, którą chce jej przedstawić? Aleks zdecydowanie ruszył w stronę ławki, Wika szła za nim, próbując poskładać fragmenty układanki. Kiedy zbliżyli się na kilka kroków, kobieta podniosła wzrok i lekko się uśmiechnęła. W tej chwili coś w Wice drgnęło – rozpoznała tę twarz. W lustrze. Gdyby dodać trzydzieści, czterdzieści lat. – Wika – głos Aleksa zabrzmiał niemal uroczyście, jakby ogłaszał istotną wiadomość ze sceny – z euforią informuję, iż po długich poszukiwaniach udało mi się odnaleźć twoją mamę. Podoba ci się? Wika stała jak wryta, czując, iż świat na moment się zatrzymał. Jak on mógł? Przecież wyraźnie mówiła, iż nie chce choćby słyszeć o tej kobiecie! – Córeczko! Ależ wyrosłaś na piękną kobietę! – kobieta zerwała się z ławki, rozkładając ramiona do objęcia. Jej głos drżał, oczy świeciły, jakby naprawdę ucieszyła się ze spotkania. Wika jednak odsunęła się gwałtownie, chcąc zwiększyć dystans. Jej twarz zesztywniała, a spojrzenie stało się nieprzejednane. – To ja, twoja mama! – kobieta dalej mówiła, jakby nie dostrzegała reakcji Wiki. – Tak długo cię szukałam! Myślałam o tobie każdego dnia… – To nie było łatwe! – z dumą dodał Aleks. Stał nieco z tyłu, dumny siebie jak paw. – Musiałem poprosić o pomoc znajomych, obdzwonić różne instytucje, znaleźć kontakty… Ale jestem szczęśliwy, iż się udało! Jego słowa przerwał głośny, ostry policzek. Ręka Wiki uniosła się automatycznie, bez chwili zwłoki. W oczach miała łzy bólu i gniewu. Patrzyła na narzeczonego z takim rozczarowaniem, iż aż odsunął się o krok. – Co robisz?! – wykrztusił Aleks, łapiąc się za policzek. Tego się nie spodziewał. – Wszystko to zrobiłem dla ciebie! Chciałem ci pomóc, zrobić coś dobrego… Wika nie odpowiedziała. Nie była w stanie – wewnątrz aż gotowało się od żalu i upokorzenia. Aleks, któremu ufała najbardziej, właśnie naruszył jej największą granicę: nie ruszaj przeszłości. To, co ukryła głęboko w sobie, nagle zostało wystawione na pokaz. Kobieta obok zdezorientowana rzucała niepewne spojrzenia raz na Wikę, raz na Aleksa. Chciała coś powiedzieć, ale uciekła wzrokiem, widząc wyraz twarzy córki. – Nie prosiłam cię, żebyś jej szukał – odezwała się Wika cicho. Jej głos był równy, choć w środku wszystko się trzęsło. – Przecież jasno powiedziałam, iż tego nie chcę! A ty i tak zrobiłeś po swojemu! Aleks opuścił rękę, ale nie wiedział, co odpowiedzieć. Patrzył na nią, bezsilny wobec jej żalu. Wyraziście widział jedynie chłodną stanowczość. – Powiedziałam wyraźnie: nie chcę słyszeć o tej kobiecie! – głos Wiki drżał od emocji. – Ta „matka” zostawiła mnie jako czterolatkę na dworcu! Samą! W cienkim ubraniu! Jak mogłabym to wybaczyć? Aleks pobladł, ale się nie poddawał. Wyprostował się i tonem powagi powiedział: – To twoja matka! Nieważne, jaka była! Matka! W tym momencie kobieta ruszyła krok naprzód. Jej głos był cichy, pełen żalu, jakby próbowała się tłumaczyć: – Często byłaś chora, nie miałam pieniędzy na leki – zaczęła niepewnie. – To była szansa na zarobek! Miałam cię potem odebrać, kiedy się ułoży… znów żyłybyśmy razem… Wika odwróciła się do niej gwałtownie. W jej oczach nie było litości – tylko chłodna, wycierpiana gorycz. – Skąd miałaś mnie odebrać? Z cmentarza? – jej głos był zimny jak lód. – Przecież mogłaś oddać mnie do domu dziecka oficjalnie, powiadomić opiekę społeczną! Ale nie – zostawiłaś mnie na ulicy! I to ma być matka? Aleks próbował jakoś załagodzić sytuację. Chciał dotknąć jej dłoni, ale Wika odsunęła go bez słowa. – Przeszłość minęła, trzeba żyć teraźniejszością – mówił usilnie, jakby próbował sam siebie przekonać. – Chciałaś mieć bliskich na ślubie… Spełniłem twoje marzenie! Wika spojrzała na niego z takim rozczarowaniem, iż Aleks zamilkł. – Zaprosiłam panią Tatianę, dyrektorkę domu dziecka, oraz panią Julię, moją wychowawczynię – jej głos był cichy, ale stanowczy. – To one były moimi prawdziwymi mamami! Były ze mną, kiedy było mi najgorzej. To ich uważam za rodzinę! Wika gwałtownie wyswobodziła swoją rękę i bez słowa wybiegła z parku. Szła, nie oglądając się za siebie, coraz dalej od bolesnego spotkania i od człowieka, któremu ufała najbardziej. W środku szalała burza, aż ciężko było oddychać. Takiego zawodu po Aleku się nie spodziewała. Przecież nic przed nim nie ukrywała. Opowiedziała całą prawdę o swoim dzieciństwie – bez upiększania, bez owijania w bawełnę. O miesiącach w domu dziecka, o naiwnej nadziei, iż matka wróci. Aleks słuchał, przytakiwał, zapewniał, iż rozumie. A jednak ją odnalazł. A jednak ją przyprowadził. „Nieważne, jaka jest, ona jest twoją matką” – te słowa dudniły w jej głowie i obudziły jeszcze większy ból. „Nigdy!” – zdecydowała Wika. Nigdy nie zaakceptuje tej kobiety. Nigdy nie udawać, iż nic się nie stało. Bez zwalniania kroku opuściła park i ruszyła ulicą przed siebie. Myśli były chaotyczne, ciągle wracało jej dzisiejsze spotkanie z matką – postarzałą, z niepewnym uśmiechem. Wika zacisnęła pięści, odganiając to wspomnienie. Teraz chciała tylko jednego – uciec jak najdalej. choćby nie wróciła po swoje rzeczy do mieszkania Aleka. Na szczęście nie miała ich tam wiele: kilka toreb z ubraniami, parę drobiazgów. Przeprowadzkę po ślubie planowali później, większość rzeczy miała w swojej kawalerce przyznanej przez miasto – to wszystko ułatwiało sprawę. Najważniejsze – nie wracać tam teraz, gdy każda myśl o Aleksie raniła jeszcze bardziej. Telefon w jej kieszeni nieustannie brzęczał – Aleks dzwonił raz za razem. Wika patrzyła na wyświetlacz, widząc jego imię, ale nie odbierała. Bała się, iż jeżeli się odezwie, wybuchnie, powie za dużo, czego potem by żałowała. Lepiej poczekać, aż pierwsza fala emocji opadnie. Aleks nie ustępował. Poza telefonami wysłał też kilka wiadomości głosowych. Jego głos był ostry, niemal rozkazujący: – Wika, zachowujesz się jak dziecko! Próbowałem zrobić wszystko jak najlepiej, a ty… jesteś po prostu niewdzięczna! To czysta histeria! Kolejna wiadomość była jeszcze surowsza: – Już postanowiłem. Ludmiła będzie na ślubie. Koniec tematu. Nie zamierzam zmieniać zdania przez twoje fanaberie. Będziemy pielęgnować rodzinne więzi, a nasze dzieci będą mówić do niej „babciu”. Tak trzeba i tak jest dobrze! Wika słuchała wiadomości, stojąc na przystanku, i czuła, jak wszystko w niej wzbiera. Wyłączyła telefon, wrzuciła do kieszeni i spojrzała w niebo. Jej świat właśnie rozpadł się z hukiem na kawałki i nie wiedziała, czy da się to odratować. Wpatrywała się długo w ekran telefonu, na którym widniały ostatnie wiadomości Aleka. W głowie dźwięczały jego słowa – twarde, kategoryczne, nie pozostawiające miejsca na kompromis. „Ludmiła będzie na ślubie. Kropka”. Te frazy wyryły się w jej pamięci. Otworzyła aplikację do wysyłania wiadomości, wpisała krótki tekst i przeczytała go kilka razy: „Ślubu nie będzie. Nie chcę was widzieć – ani ciebie, ani tej kobiety”. Nacisnęła „Wyślij”… Przez kilka sekund patrzyła na znaczek potwierdzający dostarczenie, potem powoli schowała telefon. Prawie natychmiast ekran błysnął – Aleks znów próbował się dodzwonić. Nie odebrała. Zaraz przyszło jeszcze kilka wiadomości, ale choćby ich nie otworzyła. Zamiast tego znalazła jego numer w kontaktach i bez wahania przeniosła do czarnej listy. Telefon zamilkł – żadnych połączeń, żadnych powiadomień, żadnych rozpaczliwych prób kontaktu. Cisza otuliła ją jak ciepły koc, przynosząc ulgę. Może później pożałuje tej decyzji. Może. Ale teraz, w tej chwili, to był jedyny słuszny krok. Czuła, jak burza w niej cichnie, ustępując miejsce zmęczonej, ale spokojnej jasności. Tak właśnie trzeba. Nie ma przyszłości z kimś, kto potrafi zrobić coś takiego…