Sam wychowałem się w domu dziecka moi rodzice zmarli, nie miałem żadnej rodziny więc trafiłem do sierocińca. Gdy skończyłem osiemnaście lat, natychmiast poszedłem do pracy. Nie było mnie stać na dalszą naukę. Jestem pracowity i nigdy nie bałem się żadnej roboty. Potem poznałem Roberta, zakochaliśmy się w sobie i zaczęliśmy razem mieszkać. Układało nam się dobrze, nie kłóciliśmy się, zawsze sobie pomagaliśmy.
Ale Robert nigdy nie chciał mnie poślubić, a ja całym sercem pragnąłem mieć prawdziwą rodzinę takiej przecież nigdy nie miałem. Po czterech latach wspólnego życia dowiedziałem się, iż zostanę ojcem. Moja partnerka, gdy tylko się o tym dowiedziała, natychmiast uciekła. Po niej została tylko kartka z wiadomością, iż nie chce teraz dziecka i iż jej rodzice prześlą mi pieniądze, żebym się pozbył problemu.
I rzeczywiście pieniądze przyszły, ale ja wiedziałem, iż swojemu dziecku krzywdy nie zrobię. Niezależnie od tego, jak ciężko by nie było będę pracował i próbował sobie poradzić.
Któregoś dnia sąsiadka zobaczyła mnie z dużym brzuchem i powiedziała:
Widzisz, mówiłam ci najpierw ślub, potem wspólne mieszkanie. A teraz co? Co teraz zrobisz? Samotny ojciec!
Zrobiło mi się bardzo przykro, gdy to usłyszałem. Kilka razy jeszcze dała mi odczuć swoją dezaprobatę.
Później było bardzo ciężko w czasie ciąży musiałem pracować więcej niż zwykle. Na szczęście dyrektor zrozumiał moją sytuację i czasem dorzucił parę złotych ekstra. Nie przypuszczałem jednak, iż najbardziej pomogą mi zupełnie obcy ludzie.
Pewnego dnia, siedziałem w domu, kiedy ktoś zadzwonił do drzwi. Była to kobieta z torbą. Okazało się, iż moja sąsiadka poprosiła wszystkich mieszkańców, by mi pomogli każdy coś przyniósł. Panie przyniosły ubranka, zabawki i wiele innych rzeczy. Już niedługo zaczęliśmy choćby otrzymywać drobne wsparcie finansowe starszy pan, który sprzątał nasz dziedziniec, postanowił regularnie pomagać mnie i synowi.
Nigdy nie sądziłem, iż w najcięższym momencie to ludzie, zupełnie obcy, wyciągną do mnie pomocną dłoń. choćby właścicielka mieszkania poszła mi na rękę i obniżyła czynsz. Dzięki tym wszystkim osobom udało mi się przetrwać, a potem wychować syna. Można powiedzieć, iż wychowało go całe nasze podwórko.
Po latach odezwała się matka mojego syna, chce go zobaczyć. Jej własne życie się nie ułożyło choćby jej rodzice zaczęli pytać o wnuka. Nie wiem, czy powinienem się na to teraz zgodzić…
Patrząc wstecz, zrozumiałem jedno choćby jeżeli spotka cię w życiu największe nieszczęście, dobro do ciebie wróci, jeżeli będziesz potrafił je przyjąć od innych i dalej przekazać. Więzi międzyludzkie to największy skarb, jaki możemy mieć.
__wm.jpg)
