Nie mój ty mąż, Wacek…
Staruszka siedziała przy łóżku męża i wilgotną ściereczką wycierała jego gorące czoło.
Wacek, zawsze chciałam ci się przyznać, ale bałam się. Okłamałam cię, Wacek, nie jesteś moim mężem!
Stary otworzył oczy i spojrzał na żonę zaskoczony.
Tylko mi nie przerywaj. Bo może się z tym światem pożegnamy na zawsze, a ja się nie zdążę wyspowiadać. Pamiętasz, jak po wojnie przypadkowo trafiłeś do naszej wsi? Sama nie wiedziałam, co robić najpierw osłupiałam, potem rzuciłam ci się na szyję. Taki podobny byłeś do mojego Staszka! Dostałam na niego zawiadomienie o śmierci, ale jak cię zobaczyłam żywego, myślałam, iż papier się mylił i mój wrócił. Rzuciłam się na ciebie, a zaraz potem zorientowałam się, iż to nie ten. Czerwona ze wstydu, przepraszałam, ale pozwoliłam ci przenocować w stodole.
A ty rano postanowiłeś naprawić drzwi w stodole no i belka spadła ci na głowę! Myślałam, iż trzeba będzie cię chować, ale patrzę, oddychasz to żyjesz. Sprowadziłam lekarza, a on mówi, iż mocny chłop z ciebie, tylko pamięć trochę szwankuje. Wtedy podjęłam decyzję, powiedzieć wszystkim, iż jesteś moim mężem. Porządny chłop, silny, a ja z dwójką dzieci po wojnie sama nie dałabym rady. Powiedziałam, a ty uwierzyłeś. Potem sumienie mnie gryzło, ale już się siebie nawzajem przyzwyczailiśmy, choćby polubiliśmy, i nic nie chciałam zmieniać. Tylko teraz się przyznaję, iż sama o wszystkim zdecydowałam. Może twoje życie mogło się inaczej potoczyć
Wacław patrzył na żonę w milczeniu Aż nagle wybuchnął śmiechem.
Ty głupia staruszko! Po co mi inne życie? Przecież ciebie kochałem od zawsze. Przyszedłem wtedy do twojej wioski przypadkiem, to prawda, ale jak cię zobaczyłem, zakochałem się od razu, tylko nie wiedziałem, jak się zbliżyć. Postanowiłem pomóc trochę przy gospodarstwie, może się spodobam i nie wyrzucisz mnie, a tu belka jeb*ła mnie w łeb wszystko zgasło. Obudziłem się, lekarz obok, ty przy mnie. Poprosiłem go, żeby dla ciebie trochę o amnezji nakłamał, żeby móc zostać dłużej w twoim domu. A ty mnie zaskoczyłaś mówiąc, iż jestem twoim mężem i ucieszyłem się, iż nie muszę nic wymyślać.
Ale spryciarz z ciebie! uśmiechnęła się babcia. Mogłeś powiedzieć wcześniej, pośmialibyśmy się razem!
Chciałem, ale zawsze jakoś nie było kiedy najpierw wychowywaliśmy starszych, potem jeszcze troje razem nam się urodziło odparł z uśmiechem Wacław. Całe życie dźwigaliśmy te swoje sekrety, a okazały się żadnymi sekretami.
No, w końcu wszystko wyszło na jaw, dobrze, bo byśmy rozbawili anioły naszymi opowieściami powiedziała babcia. Tylko nie umieraj mi, Wacławie. Nie zostawiaj mnie tutaj samej, bo nie wytrzymam bez ciebie.
Oj, nie mazgaj się. Wszystko będzie dobrze uspokoił ją mąż. Przestań przy mnie siedzieć, idź spać. Rano zawsze mądrzejsze od wieczora.
Położyli się, ona spała niespokojnie. Widać, myśli o złym kręciły się po jej siwej głowie, nie dając odpocząć. Nad ranem obudziła się przed świtem. Mąż nie leżał w łóżku. Serce zadrżało z niepokoju. Zajrzała na podwórko tam Wacław siedzi na ganku, pali papierosa. Odetchnęła z ulgą. Tym razem kostucha minęła obok, jeszcze trochę razem pożyjemy, poskrzypiemyPodeszła cicho, żeby nie spłoszyć tej chwili, kiedy noc powoli ustępuje miejsca porankowi. Wacław spojrzał na nią z czułością, podając papierosa.
Patrz, jak ten dzień wstaje powiedział miękko. Jakby nigdy nic się nie stało.
A przecież tyle się stało odpowiedziała, siadając obok. Złapała go za rękę, jak gdyby chciała utrzymać go przy sobie na zawsze, nie pozwolić, żeby jeszcze raz zniknął w tym mroku, który już nieraz ich próbował rozdzielić.
Wacław uśmiechnął się.
Tak naprawdę to wszystko już dawno było dobrze. Bo przecież nie ważne, kto jest czyim mężem i kto czyją żoną, tylko czy jesteśmy razem.
Razem powtórzyła cicho, przytulając się do niego, jakby opierając całą starość na jego ramieniu.
A świat wokół nich budził się leniwie, jakby nigdy nie słyszał o ich tajemnicach, ani o wojnie, ani o lęku. Dziecięcy głos z domu zawołał:
Babciu, Wacku, śniadanie już gotowe!
Spojrzeli na siebie i roześmiali się tak, jakby byli młodzi i nic już ich nie mogło zaskoczyć.
No to chodźmy, staruszko. Jeszcze mamy kawałek życia do przeżycia mrugnął Wacław.
I poszli razem do ciepłego domu, który zbudowali z prawdziwych uczuć, dawno temu mimo błędów, mimo sekretów, mimo wszystkich burz. Bo w końcu nie liczy się przeszłość, ani papier, tylko serca, które wybrały siebie nawzajem.
