Elżbieta zapamiętała tamten dzień na całe życie.
Basia krzyknęła w kuchni, głośno, ze złością.
– Nie mam zamiaru być twoją niańką!
Te słowa wbiły się w serce Elżbiety jak nóż.
Odbiły się echem w całym domu.
W drzwiach stała ośmioletnia Hania.
Wszystko słyszała.
Mąż Elżbiety umarł dwa lata wcześniej.
Została sama z dwiema córkami.
Basia miała czternaście lat.
Hania zaledwie osiem.
Rodzina pomagała mało.
Babcia ze strony ojca nie chciała się wtrącać.
Matka Elżbiety mieszkała setki kilometrów dalej.
Cały ciężar domu spadł na jedną kobietę.
Pieniędzy było mało.
Sił jeszcze mniej.
Hania od małego świetnie rysowała.
Wygrała konkurs miejski.
Dostała szansę na naukę w szkole artystycznej.
Zajęcia były cztery razy w tygodniu.
Dwa dni Elżbieta jakoś ogarniała.
Z pozostałymi było trudniej.
W pracy zaczęto patrzeć na nią krzywo.
Postanowiła poprosić Basię o pomoc.
– Po szkole masz wolne – powiedziała. – Odprowadź Hanię i poczekaj te dwie godziny.
Basia spojrzała chłodno.
– Ja mam być niańką? Sama jestem dzieckiem!
– Chcę odpocząć, nie włóczyć się z Hanią po mieście – dodała ostro.
Potem powiedziała jeszcze gorzej.
– Nie trzeba było dwójki rodzić. Miałabyś tylko jedną.
Elżbieta nie wytrzymała.
Łzy same popłynęły po twarzy.
Odwróciła się, żeby wyjść.
W drzwiach stała Hania.
Dziewczynka płakała bez słowa.
Podeszła i przytuliła matkę.
Nikt nie musiał nic mówić.
Pomoc przyszła skąd się nie oczekiwało.
Babcia innej uczennicy ze szkoły artystycznej mieszkała niedaleko.
Zaproponowała, iż odprowadzi Hanię razem ze swoją wnuczką.
Życie wróciło do jakiegoś rytmu.
Rok później Hania jeździła już sama.
Ból po słowach siostry schował się głęboko.
Minęły lata.
Hania dostała się na uniwersytet.
Dorabiała, wynajęła mieszkanie.
Elżbieta przeprowadziła się do swojej matki.
Basia wyszła za mąż, wyjechała do innego miasta.
Urodziła syna.
Wszystko wyglądało dobrze.
Aż zadzwonił telefon.
Basia płakała do słuchawki.
– Wyrzucił nas! Powiedział, iż nie zniesie moich histerii!
– Alimentów nie chce płacić. Nie mamy gdzie iść…
Hania nie wahała się długo.
Zaprosiła siostrę z dzieckiem do siebie.
Po kilku dniach Basia poprosiła o przysługę.
– Posiedzisz z nim? Muszę iść do pracy.
Hania spojrzała spokojnie.
– Wybacz, Basia. Nie będę niańką twojego dziecka.
– Twój syn, nie mój. Nic ci nie jestem winna.
Basia aż się zachwiała.
– Ale ja jestem twoją siostrą!
– Pamiętasz, co mówiłaś mamie, gdy miałaś czternaście lat?
– Jak krzyczałaś, iż nie będziesz mnie wozić do szkoły?
– Mama płakała jak dziecko. Stałam w drzwiach i słyszałam każde słowo.
– Od tamtej chwili nigdy nie czułam, iż jesteś moją starszą siostrą.
– Wybrałaś siebie. Teraz ja też wybieram siebie.
Basia nie odpowiedziała.
Po prostu się rozłączyła.
Hania wróciła do swoich spraw.
Studiuje, pracuje, układa życie od nowa.
Siostra wciąż mieszka u niej.
Ale to już inna historia.
