– Nie muszę chyba mówić, iż to wszystko moja wina! – Siostra mojego chłopaka szlocha. – choćby nie wy…

Nie muszę chyba dodawać, iż to wszystko to moja wina! płacze siostra mojego narzeczonego. choćby przez chwilę nie przypuszczałam, iż coś takiego może się wydarzyć! I teraz nie mam pojęcia, co będzie dalej. Nie wiem nawet, jak to wszystko ogarnąć, żeby nie stracić twarzy.

Siostra mojego narzeczonego wyszła za mąż kilka lat temu.

Po ślubie postanowili, iż zamieszkają z mamą męża. Jego rodzice mieli przestronne trzypokojowe mieszkanie na Mokotowie i tylko jednego syna.

Ja zostawiam sobie jeden pokój, a reszta jest do waszej dyspozycji! zapewniła teściowa. Wszyscy jesteśmy kulturalni, więc myślę, iż będziemy żyć w zgodzie.

W każdej chwili możemy się wyprowadzić! powiedział później mąż do swojej żony. Nie widzę nic złego w tym, żeby spróbować wspólnego mieszkania z mamą. W razie problemów zawsze znajdziemy wynajem…

Dokładnie tak zrobili. gwałtownie okazało się jednak, iż życie pod jednym dachem nie jest łatwe. Zarówno świeżo upieczona synowa, jak i teściowa starały się, ale z dnia na dzień było coraz trudniej. Rósł wzajemny żal, coraz częściej dochodziło do spięć.

Przecież mówiłeś, iż jak przestaniemy się dogadywać, to się wyprowadzimy! żona rozpłakała się podczas jednej z kłótni.
Przesadzasz, przecież radzimy sobie! odpowiedział z pobłażliwym uśmiechem. To drobiazgi, nie ma sensu pakować walizek z takiego powodu.

Równo rok po ślubie żona zaszła w ciążę i urodziła zdrowego syna.

Narodziny wnuka zbiegły się z okresem, gdy teściowa straciła pracę i nie mogła znaleźć nowej żaden pracodawca nie chciał zatrudnić kobiety przed emeryturą. W efekcie synowa i teściowa przebywały razem w domu przez całą dobę, bez możliwości wyjścia lub odskoczni. Atmosfera w mieszkaniu robiła się coraz gorsza z dnia na dzień.

Mąż był jedynym żywicielem rodziny i po prostu wzruszał ramionami słuchając żalów obydwu stron.

Teraz nie możemy zostawić mojej mamy samej, bo nie ma za co żyć. Nie mam sumienia tak jej zostawić, a nas nie stać na wynajem i jednoczesną pomoc mamie. Gdy mama znajdzie pracę, wtedy się wyprowadzimy!

Cierpliwość młodej kobiety w końcu jednak się wyczerpała. Spakowała swoje rzeczy i synka, wróciła do mamy na Żoliborzu. Przy wyjściu powiedziała mężowi, iż nie zamierza już nigdy przekroczyć progu mieszkania jego matki. o ile mu zależy na rodzinie, niech coś wymyśli.

Była pewna, iż ukochany od razu zacznie walczyć o powrót rodziny. Myliła się jednak bardzo.

Minęły ponad trzy miesiące odkąd kobieta przeniosła się do mamy, a mąż choćby raz nie próbował jej ściągnąć z powrotem. Mężczyzna dalej mieszka z matką i kontaktuje się z żoną i dzieckiem przez wideorozmowy po pracy, a w weekendy odwiedza ich u teściowej.

Ma zapewnioną uwagę i troskę dwóch kobiet, a do tego matka naprawdę rozczula się nad wnukiem, którego zostawiła rozgoryczona synowa, więc sam praktycznie nie musi się dzieckiem zajmować. Mąż? Same korzyści! Teściowa też pewnie nie narzeka, bo kilka straciła.

Młoda kobieta natomiast jest coraz bardziej nieszczęśliwa z tej sytuacji. Bardzo kocha męża, chociaż wie, iż nie postępuje adekwatnie.

Czego się spodziewałaś, odchodząc? pyta mąż. jeżeli chcesz, możesz wrócić.

Pewnie choćby nie planuje wyprowadzać się od mamy i wynajmować mieszkania. Siedzi na urlopie macierzyńskim, trudno jej mieć o to pretensje zwyczajnie nie stać jej na niezależność.

Czy to naprawdę koniec ich rodziny?

Jak myślisz, czy ma choć cień szansy wrócić do mieszkania teściowej i wyjść z tej sytuacji z twarzą?