– Nie muszę mówić, iż to wszystko moja wina! – Siostra mojego chłopaka szlocha. – choćby nie potrafiłam sobie wyobrazić, iż coś takiego się wydarzy! Teraz nie wiem, co dalej, ani jak wyjść z tej sytuacji, żeby nie stracić twarzy. Siostra mojego chłopaka wyszła za mąż kilka lat temu. Po ślubie postanowiono, iż młodzi zamieszkają u matki męża. Jego rodzice mają duże, trzypokojowe mieszkanie i tylko jednego syna. – Ja zostawiam sobie jeden pokój, reszta jest wasza! – powiedziała teściowa. – Jesteśmy kulturalnymi ludźmi, więc myślę, iż dobrze się dogadamy. – W każdej chwili możemy się wyprowadzić! – mówił potem mąż do żony. – Nie widzę nic złego w próbie zamieszkania z mamą pod jednym dachem. jeżeli się nie dogadamy, wynajmiemy mieszkanie… I właśnie tak zrobili. Wspólne życie okazało się jednak sporym wyzwaniem. Zarówno synowa, jak i teściowa, próbowały, ale z każdym dniem sytuacja stawała się coraz trudniejsza. Napięcie narastało, a kłótnie wybuchały coraz częściej. – Mówiłeś, iż jak nie wytrzymamy, to się wyprowadzimy! – żaliła się żona mężowi przez łzy. – Przecież nic się takiego nie dzieje! – uśmiechała się protekcjonalnie teściowa. – To tylko drobiazgi. Dla takich rzeczy nie warto pakować walizek. Dokładnie rok po ślubie żona zaszła w ciążę i urodziła zdrowego synka. Narodziny wnuczka przypadły akurat na czas, gdy teściowa straciła pracę i nie mogła znaleźć nowej, bo nikt nie chciał zatrudnić kobiety tuż przed emeryturą. Synowa i teściowa spędzały więc całe dnie razem, co tylko potęgowało napięcie. Mąż tylko wzruszał ramionami i wysłuchiwał narzekań: to on utrzymywał rodzinę. – Nie możemy zostawić mojej mamy samej na lodzie, nie ma z czego żyć. Nie stać mnie, by wynajmować mieszkanie i jeszcze jej pomagać. Jak znajdzie pracę, wtedy się wyprowadzimy! Ale cierpliwość młodej kobiety się kończyła. Spakowała swoje rzeczy i synka i przeprowadziła się do swojej matki. Mężowi powiedziała, iż do domu jego matki już nie wróci. jeżeli zależy mu na rodzinie, musi coś wymyślić. Pewna była, iż mąż natychmiast zacznie walczyć o rodzinę. Myliła się jednak bardzo. Minęły trzy miesiące od przeprowadzki, a mąż nie zrobił nic, by ją odzyskać. Został z matką, z żoną i dzieckiem rozmawia tylko przez wideorozmowy po pracy i odwiedza ich w weekendy u teściowej. Korzysta z uwagi i opieki dwóch kobiet jednocześnie, a do tego wzbudza litość ojca, bo „wredna żona go porzuciła” — ale dzieckiem wcale nie musi się zajmować. To on tu jest wygrany! Teściowa też świetnie się ustawiła — nic nie straciła! A młoda żona nie jest szczęśliwa w tej sytuacji. Bardzo kocha męża, choć wie, iż nie zachował się adekwatnie. – Czego się spodziewałaś, kiedy wyszłaś? – pyta mąż. – Możesz wrócić, jeżeli chcesz. Chyba nie zamierza opuścić matki i wynajmować mieszkania, bo na urlopie macierzyńskim zwyczajnie jej na to nie stać. Czy to naprawdę koniec tej rodziny? Co sądzicie, czy dziewczyna ma jakiekolwiek szanse wrócić do domu teściowej i nie stracić przy tym twarzy?