Nie, nie i jeszcze raz nie! Krystyna Janowska, niech pani wreszcie zrozumie, iż to niemożliwe! Mamy malutkie mieszkanie

— Nie, nie i jeszcze raz nie! Krystyna Janowska, niech pani wreszcie zrozumie, iż to niemożliwe!

— Mamy malutkie mieszkanie, adekwatnie półtora pokoju! — Wiktor biegał po kuchni, machając rękami jak wiatrak.

— Och, daj spokój, Wicusiu! Nie półtora, a całe dwa!

— Pokój dziecięcy wprawdzie maleńki, ale ja się tam świetnie zmieszczę.

— Magdzie i Michałkowi trzeba pomóc, sam pomyśl — dziecko tyle wymaga uwagi!

Teściowa założyła ręce na potężnej piersi.

Patrzyła na zięcia, jakby robiła mu łaskę.

— Mamo, dajemy sobie radę, naprawdę! — Magdalena stała w drzwiach z niemowlakiem na rękach.

— Wiktor ma rację, u nas naprawdę ciasno.

— Magda, nie wtrącaj się nie w swoje! — teściowa machnęła ręką.

— Co znaczy „dajemy sobie radę”? Oczy spuchnięte, sińce pod oczami, sama chuda jak patyk!

— Jakie „dajemy radę”? Od takiego życia niedaleko do rozwodu!

Wiktor przystanął i wziął głęboki oddech.

— Krystyna Janowska, jesteśmy z Magdą małżeństwem od pięciu lat.

— Przez te lata ani razu nie pokłóciliśmy się poważnie.

— Nie sądzę, iż dziecko coś zmieni w naszych relacjach.

— Oj, młodzież, młodzież… Wszystko wiecie najlepiej! — teściowa przewróciła oczami.

— A o tym, iż kobieta po porodzie bywa rozdrażniona, już nie pomyślałeś?

— Kto będzie gotował twojej żonie rosoły i ziołowe napary, żeby mleko przybywało?

Magda cicho jęknęła.

Wiedziała, iż gdy mama zaczynała o rosołach, spór był beznadziejny.

— Już spakowałam rzeczy i wzięłam bilet powrotny za dwa miesiące — ciągnęła Krystyna.

— Pomieszkam trochę, pomogę wam ogarnąć dom, a potem zobaczymy.

— Dwa miesiące?! — Wiktor i Magda wykrzyknęli jednocześnie.

Krystyna Janowska udawała, iż nie słyszy.

Ruszyła energicznie do przedpokoju, gdzie stały dwie ogromne walizki.

— Wicuś, pomożesz mi przenieść rzeczy do pokoju dziecięcego?

— Aha, i jeszcze jedno — łóżeczko Michałka trzeba przemieścić do waszej sypialni.

— Dla mnie rozłożysz kanapę. Nie jestem wymagająca.

Wiktor rzucił żonie pełne rozpaczy spojrzenie.

Magda tylko bezradnie wzruszyła ramionami.

Przeciwstawić się naporem Krystyny Janowskiej było praktycznie niemożliwe.

Zwłaszcza teraz, gdy oboje byli niewyspani i wykończeni.

— No dobrze — przez zęby syknął Wiktor — ale tylko na miesiąc, nie dłużej.

— Miesiąc, dwa… Jaka różnica? — machnęła ręką teściowa.

— Zobaczymy, jak się ułoży.

Magda z trudem wykrzywiła usta w uśmiechu.

Pospieszyła do sypialni, by nakarmić popłakującego Michałka.

Wiktor ponuro powlókł się za walizkami.

Obecność teściowej natychmiast zmieniła domowy porządek.

Krystyna Janowska przejęła rolę dowódcy i zarządzała wszystkim.

Ustaliła harmonogram karmień, spacerów i kąpieli.

Zaplanowała menu na cały tydzień.

Zdecydowała nawet, kiedy Wiktor ma wracać z pracy.

— Wicuś, co za bezczelność! — rozległo się pewnego ranka.

— Dlaczego nie wyprasowałeś koszuli wieczorem? Idziesz do pracy w pogniecionej?

— Co koledzy o tobie pomyślą?

— Krystyna Janowska, zwykle prasuję wieczorem — zmęczonym głosem wyjaśnił Wiktor.

— Wczoraj oglądała pani serial na cały regulator, Michałek nie mógł zasnąć.

— Musiałem go kołysać do północy.

— Właśnie! — triumfalnie wykrzyknęła teściowa.

— Mówiłam, iż sobie bez mnie nie poradzicie!

— Dawaj tu koszulę, gwałtownie wyprasuję.

— I pamiętaj: telewizor to świętość. Już czterdzieści lat oglądam wieczorami seriale!

Po tygodniu takiego życia Wiktor czuł, iż zaczyna tracić rozum.

Nie mógł spokojnie porozmawiać z żoną, bo teściowa nieustannie się wtrącała.

Nie mógł przytulić synka bez pouczeń, jak go trzymać.

Nie mógł choćby normalnie zjeść, bo każdy kęs był komentowany.

— Magduś, musimy pogadać — szepnął Wiktor, gdy teściowa wyszła do sklepu.

— Tak dalej być nie może. Twoja mama przejęła nasze życie.

— Rozumiem, Wicuś — westchnęła Magda — ale co mogę zrobić?

— Znasz mamę — jak sobie coś wbije do głowy, nikt jej nie przekona.

— A jeżeli poproszę, żeby wyjechała, obrazi się na całe życie.

— I co, będziemy tak żyć we troje? A we czworo, licząc Michałka?

Wiktor ledwo powstrzymywał irytację.

— Magda, to nienormalne! To nasza rodzina, nasz dom, nasze dziecko!

— Wiem, wiem — Magda wyglądała na nieszczęśliwą.

— Ale ona naprawdę pomaga. Wysypiam się, mogę odpocząć.

— Może się jeszcze pomęczymy? Sama mówiła, iż przyjechała na dwa miesiące.

— Naprawdę w to wierzysz? — sceptycznie spytał Wiktor.

— Mam wrażenie, iż już myśli, jak sprzedać mieszkanie i wprowadzić się do nas na stałe.

W tej chwili zatrzasnęły się drzwi wejściowe.

Krystyna Janowska wróciła ze sklepu, uśmiechnięta i pełna nowych planów.

Nikt wtedy nie wiedział, jak długo to jeszcze potrwa.

To miał być dopiero początek walki o własny dom.