Nie patrząc na synka, zostawia wózek przy zardzewiałym garażu na przedmieściach Warszawy i odchodzi szukać chwili wytchnienia. Ania, ciężko dysząc i rozglądając się, zatrzymuje się. Serce wali tak mocno, iż chce wylecieć z klatki piersiowej. Kobieta przyspiesza kroku. Przez chwilę przemyka jej myśl czy nie popełnia najstraszniejszego błędu w życiu? Czy naprawdę wolno tak postępować z żywym człowiekiem? Rozbłyska błyskawica, grzmi, a ulewny deszcz przybiera na sile. Ania zamierzała czekać na niepogodę w taką pogodę niewielu spaceruje po ulicy. Szanse na zostanie niezauważoną rosną, choć w tym zapomnianym miejscu na obrzeżach miasta nikt jej nie zobaczy. Wszędzie same niezamieszkane garaże i błąkające się psy.
Ania zatrzymuje się i zmusza się do odwrócenia. Czy można powiedzieć, iż zostawiając dziecko, zachowuje się bez serca? Ania kręci głową. Dla niej to jedynie pozbycie się ciężaru, a sumienie pozostaje czyste. Dotarła do domu, padła na łóżko w jedynej koszuli i zapadła w głęboki, spokojny sen.
—
Grażyna krzyczy na męża tak, iż momentami chrypi. Stanisław siedzi z niewzruszoną twarzą i wysłuchuje każde jej słowo. Cała sytuacja wynika z tego, iż sprzedał mieszkanie odziedziczone po rodzicach. Chciałby wyjaśnić decyzję, ale żona nie pozwala mu zabrać słowa.
Ludzie całe życie ciężko pracują, by w starej dniu mieć dach nad głową, a ty ty chrypnie Grażyna. Wyjdź stąd!
A gdzie mam iść? pyta Stanisław.
Nigdy żadna kłótnia nie skończyła się taką histerią. To wygląda, jakby demony wstąpiły w twoją żonę.
Grażynę nie pociąga, dokąd mógłby odejść mąż. Mieszkają w przestronnym dwupokojowym mieszkaniu, które wynajmują, licząc na dodatkowy dochód w starej age. Wszystko legło w gruz po sprzedaży. Najbardziej wkurza ją nie fakt sprzedaży, ale to, iż Stanisław nie skonsultował się z nią. Przez dwie godziny zastanawia się, dlaczego tak krzyczała. Zawsze była osobą opanowaną, a takie wybuchy są dla niej nie do przyjęcia. Niewidzialna siła sprawiła, iż straciła kontrolę nad słowami.
Stanisław, który w każdej drobnej kłótni szuka kompromisu, wierzy, iż rozmowa rozwiązuje wszystko.
Idę, później nie płacz! mówi, nie chcąc tłumaczyć swojego postępowania. Z dumą podniesioną głową wychodzi z mieszkania i trzaska drzwiami tak mocno, jak potrafi. Daje do zrozumienia, iż i on ma swój charakter. Na zewnątrz leje deszcz, a iść nie ma dokąd. Stracił rodziców w wieku dwudziestu lat i nie chce rozmawiać o kłótni ze znajomymi. Nie chce narzekać na życie nie chce wyglądać jak skąpa, zrzędliwa kobieta.
Wsiadając do samochodu, decyduje, iż zostanie na noc w garażu przy swojej podmiejskiej posesji. Gdy zauważa, iż Grażyna patrzy na niego z okna, odjeżdża w dalszą stronę, nie zostawiając jej niczego do myślenia oprócz własnych myśli.
Po chwili zastanowienia Stanisław przyznaje, iż sprzedał mieszkanie bez jej zgody. Po kuracji hormonalnej Grażyna stała się niestabilna. Marzyła o dziecku i robiła wszystko, by ten moment wreszcie nadszedł, ale cud nie przyszedł. Leczenie przyniosło więcej problemów zdrowotnych niż nadziei, a koszty badań sięgnęły dziesiątek tysięcy złotych. Czuł, iż kliniki zarabiają na ich cierpieniu.
Zadał sobie pytanie, co jest ważniejsze: zdrowa żona czy szczęśliwa? W głębi duszy pogodził się z tym, iż dzieci nie będą ich częścią. Nie myślał o porzuceniu żony i szukaniu kogoś nowego jeżeli nie będą jego biologicznymi, może adoptują? Próbował to jej przekazać, ale Grażyna odebrała to wrogo.
Jest inny? zapytała, Bo więc mam się poddać? Bez dzieci nie znajdzie szczęścia.
Stanisław wjechał na główny deptak, przypomniał sobie o garażu na obrzeżach, gdzie mógłby przenocować. Garaż służył jedynie do przechowywania opon i gratów, które nie chciało się wyrzucać. Rozglądali się po nim dwa razy w roku, kiedy trzeba było przebudować auto. Droga była pusta, ludzie w weekendy zostawali w domach. Ulewny deszcz przelewał kanalizację, ale Stanisław przyspieszył, nie bojąc się wodnych kałuż.
Do garażu dotarł w rekordowym czasie. Wózek zauważył od razu. W głowie nie było myśli o dziecku, dopóki nie wysiadł z samochodu i nie usłyszał głośnego płaczu. Wszystkie kłótnie z żoną zniknęły z umysłu. Dziecko było nagie, przemoknięte i wyraźnie głodne.
Wiedział, iż powinien wezwać pogotowie. W wózku leżało zgniecione świadectwo urodzenia i surowe mięso ostatnie go zaskoczyło, ale nie miał czasu się nad tym zastanawiać. Postanowił zabrać malucha do domu.
Grażyna, trzymając dziecko przy sobie i słuchając niejasnych wyjaśnień męża, nie mogła uwierzyć, iż ktoś mógł zostawić dziecko w taką pogodę. Z chwilą później myśl zmieniła się w: Los. Tak jest po prostu los. Czy naprawdę jej mąż przypadkowo natrafił na porzuconego niemowlę?
—
Dziecko musiało zostać oddane. Grażyna trzymała chłopca w ramionach do ostatniej chwili, nie chcąc go odpuścić. Stanisław podawał wyjaśnienia, gdzie, kiedy i o której godzinie znalazł wózek. Policję zadziwiło, iż w wózku leżało surowe mięso. Wydawało się, iż coś stało się z matką dziecka.
Może matka poszła do sklepu, a deszcz zmusił ją do przejścia przez garaże. Coś jej się stało snuje Grażyna.
A może po prostu chciała pozbyć się syna? nie robił już żadnych iluzji. Nigdy nie widziałam, by w sklepie sprzedawano surowe mięso w torbie.
Kiedy wyrzuca się dzieci, nie kupuje się mięsa podkreśla Grażyna, czując, iż mąż ma rację. Przypomina jej to o potworach, które podobno żyją wśród nas.
Albo chciała, żeby psy się nim zajęły i potraktowały to jako wypadek wyobraża sobie. Kochająca matka nigdy nie porzuciłaby swojego dziecka. Po trzęsieniach ziemi najczęściej znajdują matki z dziećmi w objęciach.
Stanisław drży, wspominając makabryczne nagrania z wiadomości.
Tak naprawdę to się nie zdarza mówi Grażyna, wyobrażając sobie watahę psów i blaknąc. Żadna matka nie zrobiłaby takiego.
Wiesz, iż nie ma takich prezentów losu. Całe życie walczymy o prawo do własnego dziecka, a ja sprzedam mieszkanie, by spróbować jeszcze Chciałem zabrać cię do najlepszej kliniki, zrobić wszystko, byś była szczęśliwa. mówi Stanisław.
Grażyna nie odpowiada, czuje wstyd. Zmieszanie, które ją przytłacza, jest niewytłumaczalne. Jednocześnie prawie cieszy się ze swojego wybuchu; gdyby nie ten incydent, nie wyrzuciłby męża z domu i nie odkryłby dziecka.
Teraz stwierdza, iż jeżeli nie jest im przeznaczone posiadanie własnych dzieci, to niech tak będzie. Niech się stanie, co ma się stać.
—
Grażyna i Stanisław podejmują adopcję znalezionego chłopca, gdy tylko jest to możliwe. Proces wymaga mnóstwa czasu, ale w ich decyzji nie ma wątpliwości. Kiedyś nie chcieli przyjąć cudzej pociechy, obawiali się, iż nie poradzą sobie z wychowaniem, iż nie pokochają go. Teraz jednak obaj przyznają, iż czuli, jakby walczyli o prawo odebrać tego małego chłopca do domu. To było dla nich najważniejsze.
Matkę dziecka w końcu odnaleziono. Najpierw kłamała, twierdząc, iż nie zamierzała zostawić wózka, iż zaatakowały ją psy i musiała uciekać. gwałtownie przyłapano ją na kłamstwie.
Czy matka może spać spokojnie, wiedząc, iż ktoś teraz krzywdzi jej dziecko? Przynajmniej powinna była zgłosić sprawę i wezwać pogotowie.
Jak patrzeć na matkę, która w chwili niebezpieczeństwa uciekła? broniła się Ania. Nikt nie pomyśli, iż strach ma wielkie oczy. Po prostu się przestraszyłam i nie mogłam myśleć o niczym innym. Bałam się osądu.
W ostatnim zdaniu kryje się odpowiedź na pytanie, dlaczego zostawiła dziecko, a nie oddała je do domu dziecka. Grażyna, myśląc o tej kobiecie, odczuwała gniew tak silny, iż trudno było jej oddychać. Nie mogła skazać i życzyć jej zła, ale to był przypadek wyjątkowy.
Ania nie tylko zostawiła dziecko, ona wystawiła je na pastwę błąkających się psów. Czy po takim czynie można jeszcze nazwać się człowiekiem?
Stanisław raz próbował dopytać o motywy, ale Grażyna mu przerwała:
Nie ważne, po co ona to zrobiła brak pieniędzy, zmęczenie, chęć snu, obowiązki. Nie ma żadnego usprawiedliwienia ani zrozumienia w takiej sytuacji. Wyrzuciła dziecko razem z wózkiem, licząc, iż się pozbędzie problemu. A najgorsze jest to, iż nikt nie może jej zakazać rodzenia kolejnych dzieci. To myśl dosłownie wykańczająca. Jak niesprawiedliwe, iż takiej kobiety los dopuszcza.
—
Ania po pięciu latach zrozumiała swój błąd. Gdyby mogła cofnąć czas, zostawiłaby dziecko w szpitalu. Nie żałuje jednak decyzji w tamtym momencie nie widziała innego wyjścia. Chciała spać, spacerować i żyć wolno, bez odpowiedzialności. Nie miała złych nawyków, była atrakcyjna, wysoka blondynka z pięknymi oczami. Mieszkała w własnym mieszkaniu i pracowała w firmie transportowej, zarabiając wystarczająco. Kara za nieprzemyślane zachowanie nie wpłynęła na nią najbardziej raniła ją krytyka społeczeństwa i gniew ludzi, którzy nie potrafią pojąć, jak trudno było jej w tamtym momencie. Była młodą kobietą przyzwyczajoną do męskiej uwagi, nie chciała rezygnować z wolności przez dziecko.
Jednak Grażyna miała rację nikt nie może zakazać Ani ponownie mieć dziecko i żyć szczęśliwie, nie patrząc wstecz. Po pięciu latach Ania spotkała mężczyznę i urodziła dziewczynkę. Małżeństwo rozpadło się po dwóch latach z powodu zdrady. Ania odeszła do bogatego kochanka, a córka została przy byłym mężu.
Pierwszy rok Grażyna czasami myślała o Ani. Po roku jej gniew przygasł. Chciała wierzyć, iż kobieta żałuje, i liczyła na karmę, iż los ukarze ją za bezduszny czyn. Nie życzyła jej śmierci, raczej samotności i świadomości. Rozważała sprawiedliwość nie zawsze wszystko układa się tak, jak powinno. Dobrzy ludzie też cierpią, a źli cieszą się życiem. Grażyna i Stanisław postanowili nie myśleć o tym dalej.
Po co rozmyślać? Nie możemy nic zmienić mówi Stanisław, zamykając temat. Mimo to udało im się dać dziecku dom.
Chłopca nazwali Leszkiem. Imię podobało się obu. Maluch rośnie zdrowo, dobrze je, mocno śpi i rozwija się zgodnie z wiekiem. Grażyna, stojąc przy jego łóżeczku, nie może przestać się cieszyć, iż mają teraz syna. Nic nie zakłóca jej wewnętrznego spokoju, choćby diagnoza lekarzy o niepłodności.
Grażyna wielokrotnie słyszała, iż pary adoptujące dzieci często po pewnym czasie same mają własne potomstwo. W ich przypadku tak się nie stało, ale nie czekali na cud.
Cud nastąpił w dniu, gdy przynieśli Leszka do domu i przywitali go jako swojego syna.
