Kasia stała w kuchni z telefonem przy uchu.
Głos mamy był błagalny, ale też pełen oskarżeń.
— Nie rozumiesz? To sprawa rodzinna!
— Jak możesz tak traktować własną siostrzenicę?
— Jest w ciąży, nie ma gdzie iść!
Kasia zacisnęła palce na telefonie.
Mama umiała wzbudzać winę choćby prosząc o przysługę.
— Mamo, chętnie bym pomogła, ale…
— Ania mieszka u mnie od ośmiu miesięcy.
— Pamiętasz, jak ciocia Ewa mówiła, iż to tylko dwa tygodnie?
— Rynek jest teraz trudny — odpowiedziała mama.
— Ona choćby nie szuka pracy!
— Wczoraj robiła maseczki do włosów cały dzień.
— Potem oglądała seriale.
— Kasia, ona jest w ciąży…
— Dowiedziała się miesiąc temu. A wcześniej?
Zapadła cisza, potem teatralne westchnienie.
Kasia znała je dobrze.
— Mamo, to moje mieszkanie. Odkupiliście je dla mnie od cioci Ewy.
— Technicznie należy do rodziny — głos mamy był suchy.
— Myślałam, iż to prezent za dyplom.
— Oczywiście, iż tak! Ale w rodzinie trzeba…
— Trzeba co? — przerwała Kasia.
— Znosić, iż Ania zjada moje jedzenie i zaprasza chłopaka?
— Tego, który ją zaciążył, nawiasem mówiąc.
— Ciocia Ewa tak wiele dla nas zrobiła!
— Kto nam pomagał, kiedy tata chorował?
Kasia westchnęła. Znała tę opowieść na pamięć.
— Jestem jej wdzięczna. Ale to nie znaczy, iż muszę wszystko znosić.
— Dzwoniła wczoraj, płakała. Mówi, iż dręczysz Anię przez byle co.
Kasia parsknęła śmiechem.
— Zabrała mój sweter i ubrudziła go sokiem.
— Powiedziała tylko: nie gniewasz się, jesteśmy rodziną.
— Boże, to tylko ubranie — odpowiedziała mama.
— Nie chodzi o sweter. Chodzi o szacunek.
— Babcia byłaby rozczarowana — szepnęła mama.
— Nie przywołuj jej przy każdej kłótni.
— To prawda, mieszkanie jest z jej spadku.
— Chciała, żebym trzymała Anię u siebie do końca życia?
Telefon zadrżał. Dzwoniła ciocia Ewa.
— Mamo, oddzwonię później.
Kasia odebrała, przygotowana na wyrzuty.
— Halo, ciociu?
— Kochanie, jak się masz, moje słoneczko?
Ten ton nigdy nie wróżył nic dobrego.
— W porządku.
— Ania wspominała o jakichś nieporozumieniach?
— Mówiłaś o dwóch tygodniach, ciociu.
— Liczysz jak księgowa! Rodzina tak nie robi.
— A co robi rodzina? Kraść moje rzeczy?
— Ania jest po prostu towarzyska…
— Jest przyzwyczajona, iż wszystko się za nią robi.
— To nie do końca prezent — głos cioci stał się lodowaty.
— To rodzinny spadek. Uzgodniłyśmy z twoją mamą…
— Że sprzedałaś swoją część moim rodzicom. Po cenie rynkowej.
— Znowu tylko pieniądze! A dziecko Ani?
— Ma chłopaka. Ojca dziecka, nawiasem mówiąc.
— Nieodpowiedzialnego! Wyjechał z Krakowa, jak dowiedział się o ciąży.
Kasia pomyślała, iż wie dlaczego.
— Macie trzypokojowe mieszkanie z wujkiem Markiem.
— Dlaczego Ania nie mieszka z wami?
Cisza była wymowna.
— To skomplikowane. Marek pracuje zdalnie.
— Tak dobrze się dogadujecie, to dobre doświadczenie dla ciebie.
Kasia uśmiechnęła się gorzko.
Ania zawsze nieodpowiedzialna, ona zawsze musiała ustępować.
— Nie mogę tak dalej. Ania musi się wyprowadzić.
— Co?! Ona jest w ciąży!
— Chcesz ją zestresować aż do poronienia?
Kasia powstrzymała się od przekleństwa.
— Nie wyrzucam jej na ulicę. Ma miesiąc.
— Dzwonię do twojej mamy! To skandal!
— Po tym, co dla was zrobiłam…
Kasia odłożyła telefon na stół.
Ręce jej drżały, ale decyzja była podjęta.
Przez chwilę patrzyła przez okno, w ciszę ulicy.
Potem wybrała numer siostrzenicy.
— Ania, musimy poważnie porozmawiać.
— O czym? — głos Ani był leniwy.
— O terminie, do kiedy się wyprowadzisz.
— Żartujesz? Jestem w ciąży!
— Masz miesiąc. To moje mieszkanie.
— Zobaczymy, co na to powie mama.
— Już wiem, co powie. Nic nowego.
Kasia odłożyła telefon i spojrzała na swoje odbicie w oknie.
Czuła ulgę, mimo burzy, która nadchodziła.
Wiedziała, iż rodzina się na nią obrazi.
Ale to był jej dom, nie hotel dla innych.
Nie zmieniła decyzji.
To był jej pierwszy krok do własnego spokoju.


