Nie tylko opiekunka – Historia Alicji, studentki pedagogiki, która zostaje nianią u samotnego ojca B…

Nie tylko opiekunka

Dzień 15 października, piątek

Siedziałem przy stole w czytelni Biblioteki Uniwersytetu Warszawskiego, pośród wieży podręczników i zeszytów. Przewracałem kartki mojego notatnika, wzrokiem wodząc po linijkach próbowałem zapamiętać jak najwięcej do jutrzejszego kolokwium. Profesor Sobieski był znany z surowości: jeżeli ktoś oblał sprawdzian, poprawka była prawie nieunikniona. Nie mogłem sobie na to pozwolić, zwłaszcza przy tak ciężkim semestrze.

Wtedy podszedł do mnie mój kolega z roku Paweł. Usiadł na brzegu stołu, pochylił się trochę i rzucił półgłosem:

Potrzebujesz dodatkowego zarobku, prawda?

Oderwałem się na sekundę od notatek, kiwnąłem potakująco głową, nie odrywając wzroku od tekstu. Czas gonił, materiału było jeszcze mnóstwo.

Mhm wymamrotałem w końcu. Ale z czasem krucho. Wiesz przecież, iż mamy zajęcia do czternastej prawie codziennie. A opuszczać nie mogę.

Paweł uśmiechnął się z wyrozumieniem. Znał mnie od lat i wiedział, jak poważnie podchodzę do nauki. Po chwili kontynuował, wyraźnie podekscytowany:

Znam coś idealnego dla ciebie. Mój sąsiad z klatki, Bogdan tata trójki, od półtora roku sam wychowuje dzieciaki. Jego żona zmarła, chyba z powodu choroby, ale nie wnikam w plotki… Teraz jest zawalony robotą i szuka opiekuna do dzieci na popołudnia około czwartej do ósmej.

Oderwałem się zupełnie od notatek, przeniosłem wzrok na Pawła. Kontynuował, widząc moje zainteresowanie:

Masz doświadczenie. Studiujesz pedagogikę, zajmowałeś się siostrami i bratem No i dzieci lubisz.

Faktycznie, pomagałem mamie z młodszym rodzeństwem, nikt mnie do tego nie zmuszał. Było czasem trudno, ale dawało mnóstwo satysfakcji.

W jakim wieku są dzieci? zapytałem.

Paweł od razu odpowiedział:

Bliźniaczki, około sześciu lat Zosia i Marysia. I jeszcze Adam, trzynastolatek, dużo trenuje więc nie ma szans, żeby pomagał ojcu.

Zamrugałem, rozważając jego słowa. Praca wydawała się ciekawa, nieco przerażająca, ale może sobie poradzę? Jednak dziecko, które przeżyło taką stratę, to coś innego niż własne rodzeństwo.

Myślisz, iż mnie wezmą? Studiuję dopiero na czwartym roku

Wezmą! przerwał z pewnością. Bogdan wczoraj mnie choćby pytał, czy kogoś godnego nie polecę. Daję mu twój numer?

Spojrzałem na zegarek, jeszcze pół godziny do zajęć. W głowie kołatała się myśl: to może być to, czego potrzebuję. Praca blisko uczelni, dzieciaki pewnie sympatyczne, elastyczne godziny.

Serce biło mi szybciej. Wziąłem głęboki oddech i powiedziałem stanowczo:

Dawaj.

**************************

Denerwowałem się strasznie. Dziś miałem pierwszy dzień próbny. Niby opiekowałem się rodzeństwem nie raz, ale teraz wszystko było inne: prawdziwa odpowiedzialność, obce dzieci, no i obcy dom. Sprawdzałem torbę kilka razy telefon, klucze, notes, przekąska dla dziewczynek wszystko jest.

Wczorajsze spotkanie z Bogdanem i dzieciakami przebiegło nadzwyczaj sprawnie. Spokojny, rzeczowy facet; jasno wyjaśnił zasady i plan dnia. Bliźniaczki Zosia i Marysia początkowo onieśmielone, ukrywały się za ojcem, ale po dziesięciu minutach już wszystko mi opowiadały i pokazywały rysunki. choćby się wzruszyłem ich ufnością i dziecięcą szczerością.

Najbardziej zaskoczył mnie jednak sam Bogdan. Paweł nie uprzedził, jak przystojny jest ten facet. Wysoki, z łagodnym spojrzeniem i spokojnym uśmiechem. Miałem trochę złość do Pawła, iż nie powiedział teraz musiałem pilnować, żeby nie robić się czerwony pod jego wzrokiem.

Tylko nie daj się zwariować powtarzałem sobie w duchu. To tylko praca.

Podszedłem pod przedszkole, niewielkie, z ładnym placem zabaw i huśtawkami. Rano Bogdan załatwił zgłoszenie do wychowawczyni, więc spokojnie mogłem odebrać dziewczynki. Poprawiłem włosy, zaczerpnąłem powietrza wchodzę.

Było gwarno i radośnie. Od razu zauważyłem Zosię i Marysię ustawiały się przy huśtawce, rozmawiając o czymś ważnym. Na mój widok zamarły, potem jednak spojrzały odważniej.

Pochyliłem się do ich poziomu, uśmiechnąłem:

Co wy na to, żeby pójść już do domu? Mam zamiar upiec coś pysznego.

A co? Zosia patrzyła badawczo.

Udawałem, iż się zastanawiam:

Może racuszki z jabłkami? Albo ciasteczka z czekoladą?

Marysia od razu się ożywiła:

Ciasteczka! Z czekoladą!

To umowa podałem dziewczynkom dłonie. Trochę niepewnie, ale chwyciły mnie za ręce. I nagle poczułem, iż to może się udać.

Przypomniały mi się słowa Adama, najstarszego syna Bogdana. Dzień wcześniej przyciągnął mnie na bok, spoważniał i wyznał półgłosem:

Zmieniły się po śmierci mamy. Kiedyś otwarte, przytulały się do wszystkich. Teraz zamknięte w sobie. Płakały, pytały, czy czegoś nie zrobiły źle, iż mama odeszła… Próbujemy z tatą tłumaczyć, iż to nie ich wina. Ale przestały się uśmiechać i nikogo obcego nie dopuszczały blisko. Babcia kiedyś pomagała, ale sama bardzo się rozchorowała więc tata szukał opiekunki.

Czułem odpowiedzialność. Pomyślałem: dali mi pod opiekę coś bardzo kruchego.

Ale dziewczynki z miejsca mnie zaakceptowały, choćby rozbawiłem je prostym sztuczkami z chustką.

Właśnie dlatego tata cię wybrał powiedział Adam. One cię polubiły. Tylko nie zawiedź nas, dobra?

Popatrzyłem mu prosto w oczy:

Postaram się. Chcę, żeby znów się uśmiechały.

Adam uśmiechnął się, a ja poczułem, iż naprawdę mogę coś dla nich zrobić.

************

Dwa miesiące minęły jak z bicza trzasł. Zosia i Marysia już mnie nie unikały, a wręcz nie pozwalały wyjść, kiedy miałem wracać do domu. Wieczorami, sprzątając zabawki, podśpiewywałem piosenkę, której dziś je nauczyłem.

Zostań jeszcze! rzuciła rozpaczliwie Zosia, rzucając mi się na szyję.

Uśmiechnąłem się, klęknąłem przy nich:

Muszę przygotować się na zajęcia. Jutro będę wcześniej! Zrobimy coś ekstra.

Ale my już tęsknimy! wtrąciła się Marysia.

A gdzie bym spał? zażartowałem. Przecież nie mogę wam zabierać łóżka.

Zosia rozwiązała problem natychmiast:

U tatusia jest wielkie łóżko!

Tata często pracuje do późna! dopowiedziała Marysia.

Sam się zaśmiałem wiedziałem, iż po prostu nie chcą się ze mną rozstawać. Poczochrałem je po włosach.

Dzięki za zaproszenie. Ale jutro będziemy razem dłużej, obiecuję.

Naprawdę? upewniła się Zosia.

Obiecuję zapewniłem ich.

Zebrałem się szybciej niż zwykle, bo głupio mi było po tym ich zaproszeniu. Fantazja wyobraziła już ciepłe, przytulne wieczory w mieszkaniu Bogdana, rozmowy przy herbacie gwałtownie się jednak opamiętałem. To praca! Trzeba się trzymać ram.

Adam, stojąc w przedpokoju, patrzył na mnie z uśmiechem. On zrozumiał, co się dzieje widział, jak atmosfera zmienia się, kiedy jestem w domu. Jak Bogdan rzuca mi spojrzenia, jak jego głos staje się miękki. I jak ja staram się zachować dystans, choć nie zawsze wychodzi.

Tata ma szansę pomyślał Adam. Chciał, by wreszcie pojawiła się w ich życiu jakaś kobieta, która da szczęście ojcu. Wiedział, iż pasuję: spokojny, ciepły, pogodny, lubię dzieci.

Ale czemu żaden z nich nie zrobi pierwszego kroku? zastanawiał się. Dorośli są czasem naprawdę dziwni

Gdy późno wrócił Bogdan i znalazł sekundę spokoju, Adam zebrał się na odwagę:

Tata a czemu nie zaprosisz Michała na kawę? Przecież mu się podobasz, no i to widać! Zaproś go gdzieś, zamiast się chować!

Bogdan się zafrasował:

Przecież on jest naszą opiekunką. To delikatna sprawa Jak przesadzę, zrezygnuje, a dziewczynki się przywiązały

Michał cię lubi, i to bardzo. Ale boi się nie jest tylko opiekunem, tata! Spróbuj. Na spokojnie.

Bogdan zamyślił się głębiej:

Załóżmy zaproszę wszystkich razem na spacer albo do kawiarni. Zobaczymy, czy Michał poczuje się pewniej.

Adam się rozpromienił.

Na pewno! Potem może już samo pójdzie Spróbuj!

Bogdan pokiwał głową, wyraźnie podbudowany. Może to rzeczywiście jest sposób.

***************

Od tamtego czasu wszystko powoli się zmieniało. Wspólne spacery, rodzinne obiady, wypady na lody weszły wszystkim w krew. Coraz częściej zostawaliśmy z Bogdanem sami po wieczornej kąpieli dzieci. Piłem herbatę, on opowiadał o pracy, czasem śmialiśmy się z dziecięcych psot. Coraz trudniej było udawać, iż jesteśmy tylko pracownikiem i szefem.

Adam z uśmiechem przyglądał się temu wszystkiemu. Jego misja rodzinna była udana.

Pewnego wieczoru, gdy dzieci spały, siedzieliśmy z Bogdanem na kanapie w półmroku:

Michał odezwał się cicho Bogdan, patrząc w okno na rozświetloną Warszawę. Chyba nie wyobrażam sobie już życia bez ciebie. Bez twojego spokoju, poczucia humoru Chciałbym, żebyś został częścią naszej rodziny, już nie tylko jako opiekun, ale jako mój mąż.

Zatkało mnie na tę chwilę, czułem jak całe serce wali mi w piersi. Spojrzałem w jego oczy.

Chcę tego samego. I kocham cię.

*************

Ślub zorganizowaliśmy kameralny liczyło się, iż byliśmy razem, a wokół najbliżsi. W wynajętej pod Warszawą restauracji stawiła się rodzina, kilku przyjaciół i, oczywiście, dzieci.

Bliźniaczki w identycznych sukienkach wyglądały jak dwie wróżki, z dumą wręczając płatki róż gościom. Adam w garniturze z powagą trzymał obrączki.

Tata, jesteś dziś najprzystojniejszy! szepnęła Zosia Bogdanowi.

Michał wygląda jak książę! dorzuciła Marysia.

Adam stał obok ojca, dumny i rozpromieniony.

No i co, tata? Warto było próbować!

Bogdan pokiwał głową i spojrzał na mnie. Wzrok miał pełen wdzięczności i szczęścia.

Teraz jesteśmy prawdziwą rodziną powiedziałem mu, ściskając mocno dłoń.

Po ceremonii były tańce, tort i mnóstwo śmiechu. Dzieci co chwila do nas podbiegały po uścisk.

Wieczorem siedzieliśmy na tarasie, obserwując rozgwieżdżone niebo.

To był najpiękniejszy dzień mojego życia powiedziałem cicho.

I mój odpowiedział Bogdan, obejmując mnie czule.

Dopiero teraz rozumiem, jak ważne jest dać sobie i innym szansę. Praca jako opiekun w domu Bogdana nauczyła mnie, iż rodzinę można zbudować nie tylko z krwi, ale z serca, cierpliwości i wzajemnej otwartości. Odwagi warto mieć nie tylko w książkach i na egzaminie, ale przede wszystkim w życiu. Dziś wiem: żaden sprawdzian nie jest trudniejszy niż drugi człowiek, a żaden sukces piękniejszy niż wspólne szczęście.