DZIECIĄTKO NA PERONIE: 25 LAT PÓŹNIEŚ PRZESZŁOŚĆ PUKA DO DRZWI
Znalazłam dziecko na torach i wychowałam je jak własną córkę dwadzieścia pięć lat później jej przeszłość zapukała do moich drzwi.
Czekaj co to było?
Zatrzymałam się gwałtownie w połowie drogi na dworzec, gdy cichy dźwięk przerwał ciszę. Luty wiatr szarpał moim płaszczem, smagając twarz, niosąc ze sobą ledwo słyszalne, uporczywe kwilenie niemal zagłuszone przez wycie zamieci.
Dźwięk dobiegał z torów. Obróciłam się w stronę starej, opuszczonej nastawni, ledwo widocznej pod śniegiem. Obok szyn leżał ciemny zawiniak.
Ostrożnie podeszłam bliżej. Wytarta, brudna kołdra skrywała maleńką istotę. Z pod materiału wystawała malutka rączka zaczerwieniona od zimna.
Boże szepnęłam, czując, jak serce wali mi jak młot.
Uklękłam i podniosłam ją. Niemowlę. Dziewczynka. Nie starsza niż rok, może młodsza. Jej usta były sine. Płacz słaby, jakby nie miała choćby siły się bać.
Przytuliłam ją do piersi, rozchyliłam płaszcz, by osłonić przed mrozem, i pobiegłam ile sił w nogach do wsi. Do Barbary Kowalczyk, naszej jedynej pielęgniarki.
Ewa, co u licha? Barbara ujrzała zawiniątko w moich ramionach i szeroko otworzyła oczy.
Znalazłam ją przy torach. Była prawie zamarznięta.
Barbara delikatnie wzięła dziecko i zbadała je. Ma hipotermię ale żyje. Dzięki Bogu.
Musimy wezwać policję, dodała, sięgając po telefon.
Powstrzymałam ją. Wyślą ją tylko do domu dziecka. Nie przeżyje tej podróży.
Barbara zawahała się, potem otworzyła szafkę. Proszę. Zostało mi trochę mleka po wnuczce. Wystarczy na razie. Ale Ewa co zamierzasz?
Spojrzałam na tę malutką twarz, która wtuliła się w mój sweter, jej oddech ciepły na mojej skórze. Przestała płakać.
Wychowam ją, powiedziałam cicho. Nie ma innego wyjścia.
Plotki zaczęły się niemal natychmiast.
Ma trzydzieści pięć lat, nie zamężna, żyje sama a teraz zbiera porzucone dzieci?
Niech gadają. Nigdy nie przejmowałam się językiem ludzkim. Dzięki znajomoziom w urzędzie załatwiłam papiery. Nie było rodziny. Nikt nie zgłosił zaginięcia dziecka.
Nazwałam ją Zosia.
Pierwszy rok był najtrudniejszy. Nieprzespane noce. Gorączki. Ząbkowanie. Kołysałam ją, uspokajałam, śpiewałam kołysanki, które ledwo pamiętałam z dzieciństwa.
Mama! powiedziała pewnego ranka, mając dziesięć miesięcy, wyciągając do mnie rączki.
Łzy spłynęły mi po policzkach. Po latach samotności tylko ja i mój mały dom teraz byłam czyjąś matką.
W wieku dwóch lat była wichurą. Goniła kota. Ciągnęła firanki. Chciała wiedzieć wszystko. W wieku trzech lat rozpoznawała każdą literę w książeczkach. Gdy miała cztery, opowiadała całe historie.
To dziecko jest wybitne, mówiła sąsiadka Halina, kręcąc głową ze zdumieniem. Nie wiem, jak ty to robisz.
To nie ja, uśmiechałam się. Ona po prostu jest światłem.
W wieku pięciu lat zorganizowałam dojazdy, by mogła chodzić do przedszkola w sąsiedniej wsi. Wychowawcy byli w szoku.
Czyta lepiej niż większość siedmiolatków, mówili mi.
Gdy poszła do szkoły, nosiła długie kasztanowe warkocze z dopasowanymi wstążkami. Splatałam je dla niej każdego ranka perfekcyjnie. Na żadnym zebraniu mnie nie brakowało. Nauczyciele chwalili ją bez końca.
Pani Nowak, powiedziała kiedyś jedna z nauczycielek, Zosia to uczeń, o jakim marzymy. Zrobi wielką karierę.
Serce wypełniło mi się dumą. Moja córka.
Wyrosła na pełną wdzięku, przepiękną młodą kobietę. Smukłą, pewną siebie, z błyszczącymi niebieskimi oczami pełnymi determinacji. Wygrała konkursy ortograficzne, olimpiady matematyczne, choćby regionalne targi naukowe. Każdy we wsi znał jej imię.
Pewnego wieczoru, w drugiej klasie liceum, wróciła do domu i oznajmiła: Mamo, chcę zostać lekarzem.
Mrugnęłam. To wspaniale, skarbie. Ale jak sfinansujemy studia? Miasto? Czynsz? Jedzenie?
Dostanę stypendium, powiedziała, jej oczy błyszcząc. Znajdę sposób. Obiecuję.
I udało jej się.
Gdy przyszedł list o przyjęciu na akademię medyczną, płakałam dwa dni. Łzy euforii i strachu. Po raz pierwszy mnie opuszczała.
Nie płacz, mamo, powiedziała na dworcu, ściskając moją dłoń. Będę przyjeżdżać co weekend.
Oczywiście, tak się nie stało. Miasto ją pochłonęło. Wykłady, laboratoria, egzaminy. Najpierw przyjeżdżała raz w miesiącu. Potem co dwa, trzy. Ale dzwoniła każdego wieczora, bez wyjątku.
Mamo! Zdałam anatomię z wyróżnieniem!
Mamo! Dziś na zajęciach odebrałam poród!
Za każdym razem uśmiechałam się, słuchając jej opowieści.
W trzecim roku jej głos zabrzmiał podekscytowany.
Poznałam kogoś, powiedziała nieśmiało.
Miał na imię Jakub. Kolega ze studiów. Przyjechał z nią na święta wysoki, uprzejmy, z życzliwymi oczami i spokojnym głosem. Podziękował za obiad i sam sprzątnął ze stołu.
Dobry wybór, szepnęłam Zosi przy zmywaniu.
Prawda?, rozpromieniła się. I nie martw się przez cały czas mam same piątki.
Po dyplomie zaczęła specjalizację. Pediatrię, oczywiście.
Ty mnie uratowałaś, powiedziała. Teraz ja chcę ratować inne dzieci.
Przyjeżdżała rzadziej. Rozumiałam. Miała własne życie. Ale zachowywałam każde zdjęcie, każdą historię o pacjentach.
Aż pewnego czwartkowego wieczora zadzwonił telefon.
Mamo mogę przyjechać jutro? Jej głos był cichy. Napięty. Muszę z tobą porozmawiać.
Serce zaczęło mi walić. Oczywiście, kochanie. Wszystko w porządku?
Następnego popołudnia przyjechała sama. Bez uśmiechu. Bez blasku w oczach.
