To było dawno temu, gdy miałem jeszcze w sobie młodzieńczą naiwność. Pamiętam, jak pewnego dnia, korzystając z wolnego, spałem spokojnie w swoim mieszkaniu na warszawskiej Pradze. Jeszcze leniwe promienie słońca nie zdążyły przebić się przez firanki, gdy nagle rozległ się dzwonek do drzwi. Kto zjawia się o tak wczesnej porze? Z ciężkim sercem podszedłem do wejścia.
Otworzyłem drzwi i zobaczyłem starszą kobietę, której twarzy nie rozpoznawałem. Stała tam, rozdygotana, z oczami pełnymi strachu.
Przepraszam, do kogo pani przyszła? zapytałem zachowawczo.
Synku, naprawdę mnie nie poznajesz?
Mamo…? Proszę… wejdź… wydusiłem z trudem.
Ta chwila przebudziła we mnie wspomnienia, które wolałem zakopać na dnie serca. Pamiętam ten zimny, listopadowy dzień, kiedy oddzielono mnie od matki i zaprowadzono do domu dziecka w Łodzi. Liczyłem tygodnie, miesiące, lata z nadzieją, iż pewnego dnia mama przyjdzie i zabierze mnie do domu. Czas mijał, żal stawał się coraz słabszy, aż w końcu nauczyłem się żyć dla siebie. Skończyłem technikum, zacząłem studia na Uniwersytecie Warszawskim, a potem otworzyłem własny sklep przy ul. Świętokrzyskiej. Zawsze odpowiadałem wszystkim, iż rodziców nie mam zmarli. Wypracowałem w sobie niezależność, odwagę i dostatek, tak iż nikt by nie zgadł, iż wyrastałem w państwowej placówce.
Moja matka już nie pamiętała, kiedy państwo odebrało jej prawa rodzicielskie. W młodości popadła w alkoholizm w wirze picia zatraciła się i na kilka lat wylądowała choćby za kratkami, gdzie czasem myślała o mnie. Nie potrafiła mnie nigdy kochać, jedynie czasami odczuwała litość.
Kiedy urodziła drugiego syna, wszystko się zmieniło. Nagle obudziły się w niej instynkty macierzyńskie była gotowa na wszystko dla młodszego syna, nie zważając zupełnie na mnie czy moje uczucia. Żyłem już własnym życiem, a ona poświęcała się dla tego, który na to nie zasługiwał.
Młodszy brat poszedł w jej ślady. gwałtownie trafił do pogotowia opiekuńczego, a sam miał już pierwszy wyrok w zawieszeniu w wieku zaledwie piętnastu lat. Potem drugi, a w końcu trafił do więzienia. Matka, znając życie na spacerniaku, próbowała wyciągnąć go stamtąd za wszelką cenę, choćby gdy po latach dowiedziała się, iż mnie się powiodło finansowo. Wtedy zaczęła mnie szukać.
Pamiętam, jak siedziała w moim nowym mieszkaniu na Żoliborzu, płacząc, próbując mnie przytulić i opowiadała, jak długo mnie szukała, jak modliła się za mnie w kościele Mariackim i prosiła Boga, by pozwolił nam się spotkać. Wierzyłem jej. Jednak głos wewnętrzny podpowiadał, by zachować dystans. Mimo wszystko wynająłem jej niewielkie mieszkanie na Woli, dałem kilka tysięcy złotych na start i obiecałem wsparcie. Postanowiłem jednak czujnie się jej przyglądać, bo nie wiedziałem, czy kierują nią dobre chęci.
Przed świętami Bożego Narodzenia znów odwiedziłem dom dziecka w Łodzi, ten sam, w którym dorastałem. Zostawiłem dzieciom nowe zabawki i słodycze. Podeszła do mnie pani Halina, moja dawna opiekunka.
Twoja mama szukała twojego adresu, Michał powiedziała poważnie.
Dziękuję, iż jej pomogłaś, pani Halino.
Michał, uważaj. Ona chce ocalić swojego młodszego syna. Potrzebuje od ciebie tylko pieniędzy. Nie ufaj jej! Ona nigdy cię nie kochała.
Mam brata?
Tak, zapytaj ją o wszystko.
W gardle zaschło mi na myśl, iż matka znów knuje przeciwko mnie. Musiałem jednak poznać prawdę i z trudem zdobyłem się, by z nią porozmawiać. Nie była przygotowana na taką rozmowę i unikała szczegółów bała się, iż nie będę chciał pomóc młodszemu bratu.
Kilka dni później na ulicy zostałem napadnięty. Ciężko mnie pobito. Okazało się, iż sprawcy byli wynajęci przez moją matkę… Policji zeznali, iż miała nadzieję, iż jeżeli mnie zabraknie, spadek przejdzie na młodszego syna i zapewni mu godne życie.
W sądzie matka płakała, prosiła o wybaczenie, zapewniała o skrusze. Ja jednak podjąłem decyzję.
Bez matki już kiedyś żyłem i bez niej przeżyję dziś wyszeptałem z łzami na policzkach. Czasami lepiej być samemu, niż otaczać się fałszywymi bliskimi.
