W przypadkowym miasteczku, zagubionym na końcu świata jak ostatni pyłek na mapie, czas płynął nie według zegara, a pór roku. Zamierał w mroźne zimy, budził się wraz z wiosennym chlapaniem, drzemał w letnim upale i smucił jesiennymi deszczami. W tym powolnym, ciężkim nurcie tonęło życie Ewy, którą wszyscy nazywali po prostu Ewą.
Ewa miała trzydzieści lat, a jej życie zdawało się być uwięzione w bagnie własnego ciała. Ważyła sto dwadzieścia kilogramów, a to nie był tylko ciężar to była twierdza zbudowana między nią a światem. Twierdza z ciała, zmęczenia i cichej rozpaczy. Podejrzewała, iż problem tkwi gdzieś głęboko, iż to jakaś choroba, zaburzenie, ale wyjazd do specjalistów wydawał się niemożliwy daleko, drogo i pewnie bez sensu.
Pracowała jako pomoc wychowawczyni w przedszkolu Stokrotka. Jej dni wypełniał zapach zasypki dla dzieci, gotowanej kaszy i wiecznie mokrej podłogi. Jej duże, niezwykle łagodne dłonie potrafiły pocieszyć zapłakanego malucha, pościelić dziesiątki łóżeczek i wytrzeć kałużę, nie wywołując w dziecku poczucia winy. Dzieci ją uwielbiały, ciągnęły do jej ciepła i spokoju. Ale zachwyt trzylatków to słaba nagroda za samotność, która czekała za bramą przedszkola.
Mieszkała w starym, ośmiomieszkaniowym baraku z czasów PRL. Dom chwiał się na wietrze, skrzypiał belkami w nocy i bał się silniejszych podmuchów. Dwa lata temu odeszła jej matka cicha, wyczerpana kobieta, która pogrzebała wszystkie marzenia w ścianach tej samej kawalerki. Ojca Ewa nie pamiętała zniknął dawno temu, zostawiając po sobie tylko kurz i stare zdjęcie.
Jej życie było trudne. Zimna woda, cieknąca rdzą z kranu, ustęp na podwórku zamieniający się zimą w lodowatą jaskinię, a latem duszący upał w mieszkaniu. Największym tyranem był jednak piec. Zimą pożerał dwie pełne fury drewna, wysysając z jej skromnej pensji ostatnie grosze. Ewa spędzała długie wieczory, wpatrując się w ogień za żeliwnymi drzwiczkami, i zdawało jej się, iż piec pochłania nie tylko drewno, ale też jej lata, siły i przyszłość, zamieniając je w zimny popiół.
Aż pewnego wieczoru, gdy zmrok wypełnił jej pokój szarą melancholią, zdarzył się cud. Nie głośny, nie spektakularny, ale cichy, jak szuranie kapci sąsiadki Haliny, która nagle zapukała do jej drzwi.
Halina, woźna z miejscowego szpitala, kobieta o tw pooranej zmarszczkami, trzymała w ręku dwie chrupkie banknoty.
Ewka, wybacz, na Boga. Masz. Dwa tysiące. Nie płakały mi się w portfelu, wybacz mamrotała, wpychając pieniądze w dłoń Ewy.
Ewa tylko zdziwiona patrzyła na pieniądze, które dawno uznała za stracone.
No co ty, Halina Nie trzeba było się fatygować.
A właśnie, iż trzeba! przerwała sąsiadka. Teraz mnie stać! Posłuchaj
I Halina, zniżając głos, jakby zdradzała tajemnicę państwową, zaczęła opowiadać niesamowitą historię. O tym, jak do ich miasteczka przyjechali Ukraińcy. Jak jeden z nich, podszedłszy do niej, gdy zamiatała ulicę, zaproponował dziwny i przerażający zarobek piętnaście tysięcy złotych.
Ob obywatelstwo im, widzisz, trzeba, i to szybko. Jeżdżą po takich dziurach jak nasza, szukają żon. Fikcyjnych, do ślubu. Wczoraj mnie ożenili. Nie wiem, jak tam w urzędzie się dogadują, pewnie łapówki dają, ale wszystko szybko. Mój, Wołodia, teraz u mnie siedzi, dla pozoru, a jak się ściemni pójdzie. Moja Krysia, córka, też się zgodziła. Chceła kurtkę nową kupić, zima idzie. A ty co? Patrz, jaka okazja. Pieniędzy trzeba? Trzeba. A kto cię normalnie weźmie?
Ostatnie zdanie nie padło ze złośliwości, ale z gorzką, codzienną szczerością. I Ewa, poczuwszy znajomy ból pod sercem, zastanowiła się tylko chwilę. Sąsiadka miała rację. Prawdziwego małżeństwa nie było w jej perspektywie. Nie było kandydatów, nie będzie. Jej świat ograniczał się do przedszkola, sklepu i tego pokoju z żarłocznym piecem. A tu pieniądze. Piętnaście tysięcy. Na opał, na nowe tapety, aby choć trochę odegnać smutek tych zniszczonych ścian.
Dobrze cicho powiedziała. Zgadzam się.
Następnego dnia Halina przyprowadziła kandydata. Ewa, otwierając drzwi, westchnęła i instynktownie cofnęła się, chcąc ukryć swoją masywną sylwetkę. Przed nią stał młody mężczyzna. Wysoki, szczupły, z twarzą jeszcze nietkniętą życiowymi trudnościami, z dużymi, bardzo ciemnymi i niezwykle smutnymi oczami.
Boże, przecież to jeszcze chłopak! wyrwało się Ewie.
Mężczyzna wyprostował się.
Mam już dwadzieścia dwa lata powiedział wyraźnie, prawie bez akcentu, tylko z lekkim, śpiewnym zaśpiewem.
No widzisz zareagowała Halina. Mój o piętnaście lat młodszy, a wy ledwie osiem lat różnicy. Facet w samym soku!
W urzędzie stanu cywilnego jednak nie chcieli od razu ich pobrać. Urzędniczka w eleganckim garniturze zmierzyła ich podejrzliwym spojrzeniem i oznajmiła, iż według prawa trzeba czekać miesiąc. Żeby się zastanowić dodała znacząco.
Ukraińcy, których interesowało tylko formalne małżeństwo, odjechali. Mieli pracę. Ale przed wyjazdem Wołodymyr tak miał na imię młodzieniec poprosił Ewę o numer telefonu.
Smutno samemu w obcym mieście wyjaśnił, a w jego oczach Ewa zobaczyła znajome uczucie zagubienie.
Zaczął dzwonić. Każdego wieczoru. Najpierw rozmowy były krótkie, niezręczne. Potem się wydłużały. Wołodymyr okazał się niezwykłym rozmówcą. Opowiadał o swoich górach, o słońcu, które tam jest inne, o matce, którą bardzo kochał, o tym, jak przyjechał do Polski, by pomóc rodzinie. Pytał Ewę o jej życie, o pracę z dziećmi, a ona, ku własnemu zdziwieniu, opowiadała. Nie narzekała, ale mówiła o śmiesz
