Słuchaj, muszę ci coś opowiedzieć historia jest jakby z filmu, ale wydarzyła się naprawdę. To było tak: facet, Jacek Nowak, miał rzadki wolny dzień. W końcu porządnie się wyspał, bo ostatnie tygodnie to był totalny zapierdol w pracy. No i słuchaj, śpi sobie, a tu nagle dzwonek do drzwi. Wstał nieogarnięty, ledwo spojrzał na zegarek ósma rano! Myśli sobie: kto do cholery tak wcześnie odwiedza ludzi?
Otwiera drzwi i widzi starszą panią, totalnie mu obcą, całą roztrzęsioną. I mówi do niej grzecznie:
Przepraszam, do kogo pani przyszła?
A ona patrzy na niego łzawiącymi oczami i mówi:
Synku, nie poznajesz własnej matki?
Jacek stanął jak wryty. Głos mu ugrzązł w gardle.
Mama? To niemożliwe Wchodź wydusił z siebie ledwo słyszalnie.
Zaraz przypomniał mu się ten koszmarny dzień kiedy zabrali mu mamę, a on trafił do domu dziecka. Ile to lat minęło, ile czekał na nią, marząc, iż kiedyś po niego przyjdzie. Ale to się nigdy nie wydarzyło. Tyle bólu już przepracował. Skończył szkołę w Krakowie, później studia w Warszawie, założył własny biznes sklepy Społem w okolicy. Na pytania o rodziców zawsze odpowiadał, iż nie żyją. Był samodzielny, pewny siebie, zarabiał porządną kasę kilkanaście tysięcy złotych miesięcznie, nie było po nim widać, iż dorastał w sierocińcu.
Ta starsza kobieta, Jadwiga, dobrze wiedziała kiedy straciła prawa rodzicielskie. W młodości piła jak szewc, wszystko szło na wódę, a po jednym z cugów trafiła choćby na chwilę do więzienia w Lublińcu. Tam czasem myślała o Jacku Prawdę mówiąc, nie kochała go po prostu było jej go żal.
Ale kiedy urodziła się jej druga córka Małgosia jakby dopiero poczuła co to znaczy być matką. Dla Małgosi gotowa była na wszystko. O Jacku nie myślała wcale, dla niej liczyła się ta młodsza, która była całym światem.
Z czasem Małgosia zaczęła powtarzać jej błędy domy dziecka, pierwszy wyrok w wieku 15 lat, potem drugi i w końcu więzienie. Jadwiga próbowała za wszelką cenę uratować córkę, miała świadomość jakie piekło jest za kratami. Kiedy dowiedziała się, iż Jacek osiągnął sukces, natychmiast zaczęła go szukać.
I tak właśnie siedziała teraz u niego w domu, łzy płynęły jej ciurkiem, próbowała go objąć, wzruszona opowiadała, jak go szukała, modliła się w kościele św. Floriana w Krakowie i każdego dnia łudziła się, iż go spotka. Jacek jej wierzył, bo tak chciał, ale w środku coś mówiło mu, żeby trzymał dystans. Bez względu na swoje obawy, wynajął jej małe mieszkanie na ulicy Lea, dał pieniądze parę tysięcy złotych i powiedział, iż może liczyć na jego pomoc. Ale sam postanowił się jej przyglądać i zobaczyć, czy ona naprawdę się zmieniła.
Przed Bożym Narodzeniem Jacek poszedł do domu dziecka, tego na ul. Długiej, gdzie spędził dzieciństwo. Często tam zaglądał i przynosił zabawki czy artykuły spożywcze. Podchodzi do niego pani Maria, która znała go od dawna.
Twoja mama chciała zdobyć twój adres.
Tak? Dzięki, iż jej pomogłaś odpowiedział.
Ale uważaj na nią, ona robi to dla Małgosi. Ona chce tylko pieniędzy, nie możesz jej ufać! Nigdy cię nie kochała.
A ja mam siostrę?
Tak, sama ją zapytaj.
Jacek miał serce w gardle, ledwie oddychał. Nie mógł uwierzyć, iż matka znów próbuje go wykorzystać. Jednak zebrał się w sobie i postanowił wszystko wyjaśnić. Jadwiga była zaskoczona takim obrotem sprawy, nie chciała mówić o młodszej córce, bała się, iż Jacek jej nie pomoże.
Kilka dni później Jacka napadnięto na ulicy Starowiślnej. Pobito go dotkliwie. Policjanci złapali sprawców, a ci zeznali, iż wynajęła ich Jadwiga. Chciała pozbyć się syna, by młodszej córce zapewnić wygodne życie po jego spadku.
W sądzie płakała, błagała Jacka o wybaczenie, mówiła iż żałuje. Ale Jacek był już innym człowiekiem.
Przeżyłem bez matki, dam sobie radę dalej powiedział przez łzy.
Taka to historia, aż ciężko w to wszystko uwierzyć, prawda?