Niespodziewany gość na progu Wojtek kochał się w Jance jeszcze od liceum. Pisał jej liściki, zwraca…

Dziś wieczorem znowu rozmyślałam o swoim życiu. Zbliża się Sylwester, a ja choćby nie mam ochoty stroić domu, robić zakupów czy szykować potraw. Nie czuję atmosfery świąt, chociaż wszyscy wokoło żyją już tylko Nowym Rokiem.

W myślach często wracam do czasów licealnych. Wtedy to Krzysztof zakochał się we mnie po uszy. Pisał mi liściki, przynosił drobne upominki, robił wszystko, żeby zwrócić na siebie uwagę. Ale mnie wtedy podobał się Adrian wysoki blondyn z naszej drużyny siatkówki. Krzysiek, nieśmiały i raczej przeciętny uczeń, w ogóle nie istniał dla mnie jako potencjalny chłopak.

Z czasem Adrian zaczął spotykać się z Małgosią z klasy obok. Po maturze Krzysztof jeszcze próbował mnie zdobyć. choćby oświadczył mi się na studniówce! Stanęłam jak słup soli, a potem wykrztusiłam w kłopotliwym milczeniu: Nie!. Było mi głupio, ale on wydawał się nie rozumieć, iż nie jestem nim zainteresowana.

Minęły lata. Po studiach podjęłam pracę jako księgowa w jednej z warszawskich firm. Mój szef, Artur Wysocki, był przystojnym, eleganckim mężczyzną około czterdziestki. Od początku imponowały mi jego profesjonalizm, charyzma, sposób bycia Z czasem, choć wiedziałam, iż jest żonaty i ma kilkuletniego syna, wplątałam się w ten związek naiwnie wierząc w jego zapewnienia, iż niedługo się rozwiedzie i będziemy razem.

Tak minęły kolejne trzy lata mojego życia. Przyzwyczaiłam się do samotnych weekendów i świąt, wypatrując nieustannie, iż któregoś dnia Artur odważy się na zmiany. Jednak pewnego zimowego popołudnia zobaczyłam przypadkiem Artura z żoną w sklepie spożywczym. Otulał ją ramieniem, niósł siatki. Ustał mi dech, gdy zauważyłam jej wyraźnie zaokrąglony brzuch była w ciąży. Ze łzami w oczach uświadomiłam sobie, iż cała ta bajka była tylko iluzją. Następnego dnia złożyłam wypowiedzenie.

W ostatnich dniach grudnia przyszła prawdziwa zima. Mieszkam teraz na obrzeżach Warszawy, w małym domku odziedziczonym po dziadkach. Którejś nocy wróciłam do domu i z przerażeniem odkryłam, iż w domu jest lodowato. Piec gazowy odmówił posłuszeństwa. Zeszłam do piwnicy i bezradnie gapiłam się na plątaninę rur. Próbowałam dodzwonić się do serwisów, ale w okresie świątecznym wszyscy żądali bajońskich sum naprawa miała kosztować prawie 800 złotych, a jeszcze miałabym czekać kilka dni.

Wtedy zadzwoniłam do mojej przyjaciółki, Pauliny. Obiecała zastukać do męża, który zna złotą rączkę z pracy. Po dwóch godzinach ktoś zapukał do moich drzwi. Po szybie zobaczyłam postać w ciemnej kurtce. Serce mi zadrżało z niepokoju. Otworzyłam i zamarłam. Na progu stał Krzysztof!

Cześć, Janka! Co się dzieje z tym twoim piecem?

On się choćby nie zdziwił. Czułam się trochę zakłopotana.

Skąd się tu wziąłeś?

Szef Pauliny zadzwonił do mnie, żebym podjechał na ten adres. Wiesz, zlałaś wodę z kaloryferów, żeby nie zamarzły?

Nie Nie mam pojęcia, jak to się robi.

Krzysztof pokręcił głową z niedowierzaniem, ale nie komentował. gwałtownie zabrał się za naprawy. Po godzinie wrócił z potrzebnymi częściami, zreperował piec a w domu od razu zrobiło się przytulniej.

Po skończonej pracy, umył ręce i spojrzał na mnie z szelmowskim uśmiechem:

Janka, widzę, iż kran cieknie i żarówka mruga. Co, mąż nie ogarnia?

Uśmiechnęłam się smutno.

Nie mam męża.

przez cały czas szukasz ideału?

Pokręciłam głową.

To już nie o to chodzi Po prostu nie mam nikogo.

Znowu zagościło między nami to dziwne milczenie.

Krzysztof naprawił kran, wymienił żarówkę i gwałtownie szykował się do wyjścia. Nie zapytałam go nawet, czy jest żonaty, co zmieniło się u niego przez te wszystkie lata. Długo potem jeszcze patrzyłam przez okno na zaśnieżoną ulicę i wspominałam pulchnego chłopca, który był dla mnie gotów zrobić wszystko.

Dzisiaj, gdy już nie jestem młodą dziewczyną, patrzę na niego inaczej. Wysoki, szczupły mężczyzna o piwnych oczach i tej samej, dobrodusznej uśmiechniętej twarzy Przez chwilę w ciszy domu poczułam się zupełnie inaczej niż przez ostatnie lata.

31 grudnia późnym wieczorem ktoś ponownie zapukał do drzwi. Nie oczekiwałam nikogo, więc wyszłam trochę zdezorientowana. Na progu stał Krzysztof w nowym garniturze, z bukietem czerwonych tulipanów.

Janka! Pytam cię jeszcze raz: wyjdziesz za mnie, czy będziesz czekać na księcia do emerytury?

Wyobraźcie sobie, łzy same pociekły mi po policzkach. Przytaknęłam, śmiejąc się przez łzy.

Za drugim razem moje tak zabrzmiało pewniej niż kiedykolwiek Krzysiek, ty się nie zmieniasz zaśmiałam się, czując, jak ciepło rozlewa się po całym moim ciele.

Może trochę się zmieniłem. Ale jedno jest pewne ty zawsze będziesz dla mnie kimś wyjątkowym.

Wciągnęłam go do środka. Staliśmy chwilę w ciszy, tuż przy wejściu, oboje speszeni, jak wtedy, gdy miałam szesnaście lat. W domu pachniało jego perfumami i świeżymi tulipanami. Z salonu dobiegała melodia walca, grało stare radio.

Chcesz zatańczyć? zapytał nieśmiało.

Przytaknęłam. Krzysiek objął mnie delikatnie, a ja wtuliłam się w niego, jakbyśmy od zawsze do siebie należeli. Świat zniknął. Przez chwilę zapomniałam o tym wszystkim, co było trudne, o tęsknotach, rozczarowaniach, pustych obietnicach. Był tylko ten moment dwa bijące serca, migocząca choinka w kącie, cichy śmiech i cień nadziei.

Za oknem cicho padał śnieg, niebo rozświetliły pierwsze fajerwerki. Nagle pomyślałam, iż może właśnie tego potrzebowałam prostoty, szczerości, kogoś, kto czekał cierpliwie, aż nauczę się doceniać codzienność.

O północy, gdy warszawska noc eksplodowała kolorem i dźwiękiem, Krzysztof ujął moją dłoń i szepnął:

Nowy rok, nowy początek?

Odpowiedziałam mu uśmiechem, wiedząc, iż po raz pierwszy od dawna naprawdę jestem gotowa w niego uwierzyć.

I wtedy właśnie, przy tej zwyczajnej, ale jednak niezwykłej nocy, zrozumiałam, iż szczęście zawsze było bliżej, niż sądziłam. Trzeba było tylko otworzyć drzwi i serce.