– O, Kasia, jak dobrze, iż cię spotkałam pod klatką! To choćby nie będę się wdrapywać na górę! – zdyszana wykrztusiła Antonina Zawadzka, teściowa Katarzyny.
– Dzień dobry! – odparła lekko zaskoczona Katarzyna.
Nie żeby między nimi było źle.
Teściowa rzadko ich odwiedzała, bo serce oddawała córce Małgorzacie.
– Kasia, pożycz dziesięć tysięcy. Gosia z Jaśkiem jedzie do sanatorium.
– To to, to tamto, a ceny w chmurach – dodała, przewracając oczami.
Katarzyna kipiała w środku.
„Nie jestem bankomatem” – powtarzała sobie po raz setny.
Chciała to powiedzieć wprost, teściowej i Gosi.
Ale milczała.
Antonina była matką Jacka, babcią małej Zosi.
Konflikt zniszczyłby rodzinę.
Jacek musiałby wybierać między żoną a matką.
Kasia tego się bała najbardziej.
Serce waliło jej jak młotem, gdy sięgała po portfel.
Czy naprawdę musiała znowu ustąpić?
Wcześniej wracała z pracy wykończona.
Kontrola, audytorzy, nerwowy szef.
Dwie godziny nadgodzin, zakupy, obiad, lekcje z Zosią.
Lista obowiązków nie miała końca.
Weszła po schodach, otworzyła drzwi kluczem.
– Mamo! Trzeba zrobić projekt o ptakach. Pomożesz? – przywitała ją Zosia.
– Jasne, córeczko. Zaraz się przebiorę i zrobię obiad.
Postawiła torby w kuchni, poszła do pokoju.
– O, nie słyszałem, iż wchodzisz. Coś nie w humorze? – zapytał Jacek.
– Kontrola jak zwykle – machnęła ręką.
– Słuchaj, przelałem mamie pięć stówek. Chcieli kurtkę dla Jasia.
– Jacek, może już wystarczy ich utrzymywać?!
– Kochanie, nie spinaj się. Znasz sytuację.
– Jaką, Jacek?! – ledwo powstrzymała krzyk.
– Gosia nie znajduje pracy, ex nie płaci alimentów, mama oddaje całą emeryturę.
– Właśnie! Oboje pracujemy, a odmawiamy sobie i Zosi!
– Nie kłóćmy się o głupoty. Chodź, pomogę z obiadem.
Małgorzata, siostra Jacka, pięć lat wcześniej wyszła za „bogatego biznesmena” Dariusza.
– Gosia z Darkiem znów polecieli do Turcji, do luksusowego hotelu! A ty w tej księgowości siedzisz – chwaliła się Antonina.
Potem wyszło, iż „biznesmen” żył na kredyt.
Pieniądze się rozpłynęły, zaczęły się kłótnie.
Kto komu ile winien?
Długi rosły, telefony z banków, groźby, sąd.
Dariusz zniknął, mówiono, iż wyjechał na Białoruś.
Żona biznesmena została z długami i dzieckiem.
Część emerytury Antoniny szła na spłaty.
Reszta musiała wystarczyć trójce na miesiąc.
Czy to było możliwe?
Wtedy Kasia i Jacek pomogli pierwszy raz.
Płacili czynsz, dokładali do jedzenia.
Z czasem potrzeby rosły.
– No a czego chcecie, ceny w górę jak balon – tłumaczyła teściowa.
Pomagali, odmawiając sobie wszystkiego.
„Rodzina w potrzebie, nie zostawimy ich” – myśleli.
Bunt Kasi wybuchł, gdy zobaczyła Gosię w kawiarni z latte i ciastkiem.
– Gosia, co ty tu robisz?
– No co? Szłam z galerii, zjadłam coś. I co?
– MY wam dajemy pieniądze, a ty w kawiarni siedzisz!
– No i co z tego?! Ty możesz, a ja nie?!
Wieczorem Kasia dostała burę od teściowej.
Nazwano ją niewdzięcznicą i sknerą.
– Nie mam nic przeciwko kawiarniom! Niech Gosia znajdzie pracę, potem może jeść w restauracjach codziennie.
– Mamo, Kasia ma rację. Jasio już duży, mógłby iść do przedszkola.
– Do przedszkola?! Oszalałyście! Chłopak wciąż choruje!
Kasia patrzyła na łzy teściowej i czuła, iż coś musi się zmienić.
Dość.












