Obietnica Denis spokojnie trzymał kierownicę i pewnie prowadził auto trasą do Warszawy, a obok siedział jego przyjaciel Krzysztof; wracali właśnie z delegacji do Łodzi, gdzie szef wysłał ich na dwa dni służbowo. – Krzysiek, ale świetnie nam poszło, wszystkie sprawy załatwione, a umowa podpisana na ogromną sumę, szef będzie zadowolony – Denis uśmiechał się szeroko. – No, miałeś rację, mamy szczęście – potwierdził Krzysztof, kolega z jednej firmy. – Miło wracać do domu, kiedy ktoś tam na ciebie czeka – mówił Denis. – Moja Arletka jest w ciąży, narzeka na mdłości. Bardzo mi jej żal, ale tak bardzo pragnęliśmy dziecka, powiedziała, iż wszystko zniesie dla naszego maleństwa. – Dziecko to szczęście; a my z Mariolką ciągle próbujemy, ale nie udaje się, nie może donosić ciąży. Teraz szykujemy się do drugiej próby in vitro, pierwsza była nieudana – zwierzał się przyjaciel. Z Marią byli małżeństwem od siedmiu lat, bardzo pragnęli dziecka, ale… Denis ożenił się późno, w wieku trzydziestu dwóch lat. Kobiety w życiu miał, ale żadna nie wywołała rewolucji w sercu. Dopiero spotkał Arletę i zakochał się bez pamięci. Gdy Denis przedstawił Arletę Krzysztofowi, a potem poprosił go na świadka ślubu, Krzysztof lekko mu zazdrościł. Arleta była piękną, delikatną kobietą – zrozumiał, dlaczego Denis nie widział świata poza nią. Jesienny deszczyk prószył po szybie auta, od czasu do czasu włączali się wycieraczki, a rozmowa płynęła wesoło. Zatelefonowała Arleta, Denis odebrał. – Cześć, Arletko, tak, jedziemy, będziemy za około dwie godziny. Jak się czujesz? Bez zmian? Nic nie podnoś ciężkiego, przyjadę, wszystkim się zajmę. Całuję, do zobaczenia, kochanie. Krzysztof słuchał i wyobrażał sobie Arletę, jak czeka na Denisa. Przypomniał sobie, iż Maria nigdy nie dzwoni, nie martwi się o niego – uważa, iż jest przywiązany do niej bezwarunkowo. Maria była inna – dom, praca, wszystko według planu. Nagle Denis gwałtownie skręcił – na ich pas wypadł dostawczy Peugeot. Kolizja była nieunikniona, ale w ostatniej chwili Denis uderzył samochodem w słup po swojej stronie i wypadli za trasę. Krzysztof odzyskał świadomość, głowa bolała, z ręki sączyła się krew, drzwi od jego strony były otwarte. Spojrzał na Denisa – ten nie dawał oznak życia. Ludzie podbiegli, inne auta zatrzymywały się na poboczu. Krzysztof leżał obok auta na mokrej trawie, czekał na karetkę. Denisa wyciągnięto z pojazdu i położono na noszach. Krzysztof zdążył się nad nim pochylić, a Denis wyszeptał: – Pomóż Arlecie… Zabrano ich do szpitala, Krzysztof miał pęknięcie ręki i ciężkie wstrząśnienie mózgu, był przytomny. Pytał medyków: – Co z Denisem, moim przyjacielem? niedługo pielęgniarka oznajmiła: – Denis zmarł… Krzysztof był kompletnie załamany. Na pogrzebie nie mógł być obecny; Maria przyjechała o wszystkim opowiedzieć – żona Denisa nie mogła przestać płakać, nie wierzyła, iż męża już nie ma, ledwie stała przy jego trumnie. Po wyjściu ze szpitala Krzysztof pojechał z Marią na cmentarz, długo stali przy grobie przyjaciela, w myślach obiecał mu: – Nie martw się, przyjacielu, twojej żony nie zostawię, pomogę, jak prosiłeś… Po dwóch dniach pojechał do Arlety, zadzwonił dzwonkiem. Arleta wybuchła płaczem na jego widok. – Jak mam żyć bez niego? Nie umiem pogodzić się z tym, iż już go nie ma. – Arletko, obiecałem Denisowi, będę ci pomagać. Razem przez to przejdziemy. Dzwoń do mnie, mów, czego potrzebujesz, będę cię odwiedzał. Czas płynął. Arleta, chociaż wciąż wystraszona, powoli dochodziła do siebie, bardzo bała się utraty ciąży przez stresy – lekarz też ostrzegał. Krzysztof wpadał do niej dwa razy w tygodniu, kupował zakupy w supermarkecie, witaminy, czasem zawoził ją do przychodni. Arleta nie nadużywała jego życzliwości, prosiła tylko w razie konieczności. – Krzysiek, niezręcznie mi, iż poświęcasz mi tyle czasu. – Dla mnie to nic trudnego, szczególnie iż obiecałem Denisowi. Krzysztof miał do Arlety mieszane uczucia. To była kobieta z jego marzeń, jednak okoliczności przytłaczały go. W tym czasie Maria i Krzysztof znów chodzili do lekarzy i robili badania, wracały rozczarowania… Bezpłodność była ich codziennym bólem. Maria nie wiedziała, iż mąż pomaga Arlecie – nie tłumaczył jej niczego. W telefonie Arletę zapisał pod nazwą „Fundacja”, bo przewidywał, iż żona może sprawdzać, kto dzwoni. Po drugiej nieudanej próbie in vitro w małżeństwie pojawiło się napięcie. Maria podejrzewała, iż to Krzysztof jest winny, on już nie miał siły się tłumaczyć. Maria zauważyła, iż mąż dziwnie się zachowuje, bywa roztargniony, czasem rozdrażniony, nagle znika z domu z jakichś powodów. O zdradę go jednak nie podejrzewała, w ich intymnym życiu nie było źle. Krzysztof wiedział, iż w życiu prywatnym nie wszystko mu się układa, ale zawodowo odnosił sukcesy – wrócił do projektu, który zaczynali z Denisem, skończył go i podpisał wielki kontrakt. Im bardziej zbliżał się termin porodu, tym Arleta stawała się bardziej bezradna. Jej rodzice mieszkali daleko – w Bieszczadach, nie miała w Warszawie nikogo bliskiego. Męczyły ją bóle głowy, puchły nogi, ale nie narzekała nadmiernie Krzysztofowi. Pewnego razu zastał ją, jak stała na drabinie, próbując zawiesić nowe zasłony. – Wymyłam okno i zakładam zasłonki – powiedziała wesoło. – Arleta, natychmiast schodź! – stanowczo rozkazał Krzysztof, patrząc na jej duży brzuch. – Gdybyś upadła, mogłoby się źle skończyć – to nie żarty. Pomógł jej zejść, byli blisko siebie, Krzysztof poczuł dreszcz. – Dziękuję, Krzyś – powiedziała, po czym pobiegła do łazienki, bo mdłości znów się odezwały. Krzysztof wytarł pot z czoła, myśląc: – Denis, widzisz to stamtąd? Sam prosiłeś, żebym pomagał… Następnym razem Arleta poprosiła: – Krzysztof, może pomógłbyś urządzić pokój dziecięcy? Potem nie będę miała czasu. Widziałam w sklepie fajne tapety dla dzieci. Krzysztof musiał wziąć się za remont dziecięcego pokoju – nie mógł pozwolić, by ciężarna Arleta robiła to sama. Remont wykonywali razem; Arleta głównie podawała narzędzia i wspierała go na duchu. Remont skończony. Krzysztof czuł się rozdarty – z jednej strony pogrążona w depresji żona, ciągle przeżywająca nieudane leczenie, z drugiej – Arleta, która zbliżała się do terminu porodu. Maria wyczuwała, iż aby ocalić małżeństwo, musi się czymś zająć – napisała kilka artykułów do gazet. Jeden znany miesięcznik zaproponował jej stałą rubrykę – była szczęśliwa, gdy przyszło wysokie honorarium. Do domu wróciła radosna z torbą pełną smakołyków i dwiema butelkami wina. – Co się dzieje? Świętujemy coś? – zapytał Krzysztof po powrocie z pracy. – Tak, dostałam niezły przelew, trzeba to uczcić. Od dawna o tym kontrakcie marzyłam. Rozłożyła w kuchni przystawki, postawiła butelkę wina, a w telewizji leciał ich ulubiony film. Pili ze sobą powoli, próbując wskrzesić dawną bliskość. Nagle zadzwonił telefon Krzysztofa. Maria zerknęła mu przez ramię – na ekranie wyświetliła się „Fundacja”. Mąż poszedł gwałtownie do kuchni. – Co się stało? – spytał. – Krzyś, przepraszam, chyba zaczynam rodzić… Już wezwałam karetkę. – To chyba jeszcze za wcześnie? – Siódmy miesiąc, zdarza się. – Słyszał, jak mówi przez ból. – Dobrze, przyjadę do szpitala. gwałtownie się ubrał, a Maria patrzyła na niego z niepokojem. – Wyjeżdżasz? – Tak – na poczekaniu wymyślił historyjkę. – Szef dzwonił, muszę pilnie rozwiązać coś z Fundacją. Dam znać potem, uwierz mi, tak trzeba… Ale Maria nie wierzyła. – Jaka Fundacja, jaki szef… Krzysztof mnie zwodzi. Krzysztof wybiegł z klatki, wsiadł w samochód i pojechał do szpitala. Na miejscu dowiedział się, iż Arleta już była na oddziale. Czekał dwie godziny, po czym pielęgniarka oznajmiła: Arleta urodziła synka. Krzysztof odetchnął z ulgą, wrócił do domu wykończony, pomyślał: – Na szczęście wszystko dobrze, bardzo się bałem. Maria nie spała, spojrzała na niego z wyraźnym podejrzeniem, widziała zmęczenie i wyczerpanie. – Twoja Fundacja cię wykończyła, co? Krzysztof ciężko opadł na kanapę, nie zdejmując kurtki. – Tak, Mario, Arleta urodziła syna. Obiecałem Denisowi jej pomagać. Jest całkiem sama – powiedział szczerze. – Wszystko jasne… – Maria wyszeptała – Teraz będziesz pomagać Arlecie wychowywać jej syna, tak? – Tak – przyznał Krzysztof. – W porządku. Jak mnie znasz, nie będę tego tolerować, nie zaakceptuję, iż tracisz dla obcych dziecka swój czas, gdy my nie możemy mieć własnego. Złożę pozew o rozwód, a ty rób, co chcesz. Może jeszcze poznam kogoś, może zdążę urodzić dziecko. Krzysztof zaskoczony spojrzał na nią. Zrozumiał, iż Maria wini go za bezdzietność. – To twoje prawo, Mario, nie będę się tłumaczył. Muszę pomagać Arlecie i jej dziecku. Upłynęło trochę czasu. Maria złożyła pozew o rozwód. Krzysztof przeprowadził się do Arlety i pomagał z małym Dawidkiem. Po jakimś czasie wzięli ślub, a po dwóch latach urodziła się im córeczka. Dziękuję za przeczytanie, za subskrypcję i wsparcie. Życzę Wam szczęścia!