— Och, widziałyście, dziewczyny, tę kobietę, co leży u nas na oddziale?
— Tak, siwa jak gołąbka. Pewnie ma wnuki, a tu leży, bo opieki potrzebuje.
— U mnie matka młodsza od niej wygląda. Ile lat może mieć jej mąż?
— Cicha, smutna. Z nikim nie rozmawia.
— Dlatego się nie otwiera. Myśmy już przywykły do niej. Nie wiem nawet, jak się do niej zwrócić.
— Mówią, iż ma na imię Antonina.
— Lepiej by było po imieniu i otczestwie…
Na oddziale położniczym zawrzała dyskusja. Jedna z przyszłych mam wyszła na chwilę z sali.
Los Antoniny nie był łatwy.
Gdy miała cztery lata, cała rodzina zachorowała na tyfus.
Matka, ojciec, roczny braciszek i dziadek nie przeżyli.
Od tamtej pory wychowywała ją surowa babcia Maria.
Babcia nie znała czułości.
W czterdziestym pierwszym roku Antonina i Witold mieli po trzynaście lat.
Mieszkali w różnych wioskach, przyjechali do miasteczka do pracy.
Poznali się przy zakładzie, gdzie oboje mieszkali.
Od młodości pracowali ramię w ramię z dorosłymi.
Nie szczędzili sił.
W piętnastym roku życia Witold poszedł na front.
Antonina, ognista dziewczyna z rudymi włosami, chciała iść z nim.
Nie przyjęto jej.
— Tu też jest robota, — powiedziano. — Takich rąk nam potrzeba.
W osiemnastym roku pobrali się.
Wesela nie było, bo po wojnie nie było czasu w uroczystości.
Babcia Maria nie zgadzała się na to małżeństwo.
Antonina przeprowadziła się do męża, trzydzieści kilometrów od swojej wsi.
Po roku urodził się syn, nazwany Wasilek.
Młodzi rodzice byli szczęśliwi.
Dom wypełniła radość.
Przez lata przechodzili różne trudności, ale wytrwali.
Szczęście jednak nie trwało długo.
Gdy Wasilek miał sześć lat, Antonina i Witold żyli w zgodzie, co budziło zazdrość sąsiadów.
Witold był cieślą, jego piece słynęły w całej okolicy.
Wezwano go, by postawił piec w sąsiedniej wsi za rzeką.
Zabrał z sobą małego Wasilka, bo Antonina była w pracy.
Mróz był ostry, szli po zamarzniętej rzece.
Witold niósł ciężką skrzynię z narzędziami.
Używał tylko swoich, cudzych nie przyjmował.
Wasilek biegał wesoło, nie słuchał ojca, który prosił, by szedł blisko.
Do brzegu zostało dwadzieścia metrów.
Chłopiec poślizgnął się na lodzie.
Witold rzucił się ratować syna.
Lód się zarwał.
Antonina, mając dwadzieścia pięć lat, straciła męża i syna jednego dnia.
Nie mogła żyć w domu pełnym wspomnień.
Wróciła do rodzinnej wsi, do babci Marii.
Zamknęła się w sobie.
Życie straciło sens.
O nowej rodzinie nie myślała wcale.
Minęło osiemnaście lat.
Antonina miała już czterdzieści trzy lata, gdy podjęła decyzję.
Wiedziała, co ją czeka, ale samotność przerażała ją bardziej.
Wioska była odległa, droga do szpitala niełatwa.
Zima była surowa, przyjechała wcześniej, bała się, iż pomoc nie zdąży na czas.
Martwiła się o dziecko, bo nie była już młoda.
Od rana chodziła przygaszona po korytarzach szpitala.
Osiemnaście lat temu straciła męża i syna.
Czas nie zagoił tej rany.
Ból nie ustąpił.
W końcu urodziła zdrowego chłopca.
Nazwała go Dymitr.
Pamiętała, iż Wasilek marzył o braciszku.
— Kup mi braciszka, — prosił kiedyś. — Tata zrobił mi tyle zabawek, będziemy się razem bawić.
— Jak go nazwiesz? — pytał Witold.
— Dymitrkiem!
— Niech będzie Dymitr, — uśmiechnął się Witold, patrząc na Antoninę.
Antonina nosiła tę nadzieję długo.
Witold wiedział o tym.
Po stracie męża i syna nie była gotowa od razu na kolejne dziecko.
Ale czas przyszedł.
I urodził się Dymitr, spełniając marzenie Wasilka.
Babcia Maria przyjęła ją z noworodkiem bez radości.
— Co znowu płaczesz, szczęściu moje? — próbowała ją uspokoić Antonina, tuląc synka.
— To wstyd, twoje szczęście, — mruknęła Maria. — Cała wieś plotkuje o twojej hańbie.
— Tydzień nie wychodzę z domu. Pytają mnie. Co mam im powiedzieć? Że moja wnuczka oszalała na starość?
W wiosce plotki rosły jak chwasty.
Niezamężna Antonina w czterdziestym trzecim roku życia i nowonarodzony syn budziły niezdrową ciekawość.
Babcia drwiła z niej bez litości.
Po roku Maria zachorowała i zmarła.
Antonina żałowała jej, choć niełatwo było ją kochać.
Dalszy ciąg tej historii czeka gdzie indziej.










