— Och, widziałyście, dziewczyny, tę kobietę, co leży w naszym oddziale? Już staruszka…
— Tak, siwa jak śnieg. Pewnie ma wnuki, a przychodzi tu sama, mimo swego wieku.
— U mnie matka wydaje się od niej młodsza. Ciekawe, ile lat ma jej mąż?
— Cicha, ponura. Nie rozmawia z nikim.
— Może dlatego się nie otwiera. My już przyzwyczaiłyśmy się do jej obecności.
— Nie wiem nawet, jak do niej się zwrócić. Mówią, iż ma na imię Antonina.
— Lepiej byłoby użyć imienia i patronimiku.
Taka rozmowa wybuchła na oddziale położniczym, gdy jedna z przyszłych mam wyszła na chwilę z pokoju.
Los Antoniny był ciężki od dziecka. Gdy miała cztery lata, cała rodzina zachorowała na dur brzuszny.
Matka, ojciec, roczny braciszek i dziadek nie przeżyli.
Od tamtej pory wychowywała ją surowa babcia Maria, która nie znała miłości.
W czterdziestym pierwszym roku Antonina i Witold mieli po trzynaście lat.
Mieszkali w różnych wioskach, ale przyjechali do ośrodka pracować w zakładzie, bo brakowało rąk do pracy.
Tam się poznali. Od młodości pracowali ramię w ramię z dorosłymi.
W wieku piętnastu lat Witold poszedł na front.
Antonina, ognista dziewczyna z rudymi kosmykami, też chciała iść.
— W tylnej strefie przyda się wasza praca, — powiedziano jej. — Takich rąk nam trzeba.
W wieku osiemnastu lat wzięła z Witoldem ślub.
Nie było czasu w wesele. Po wojnie nie było na nic czasu.
Babcia Maria nie zgadzała się na ten związek, więc Antonina przeprowadziła się do męża.
Ich rodzinne wsie leżały trzydzieści kilometrów od siebie.
Po roku urodził się syn. Nazwali go Wasil.
Młodzi rodzice cieszyli się szczęściem. Dom wypełniła harmonia.
Przez lata przechodzili różne trudności, ale wytrwali razem.
Szczęście jednak nie trwało długo.
Gdy Wasil miał sześć lat, Antonina i Witold żyli w zgodzie, co budziło zazdrość sąsiadów.
Witold był cieślą. Jego piece słynęły w całej okolicy.
Pewnego razu wezwano go, by postawił piec w wiosce po drugiej stronie rzeki.
Zabrał z sobą małego Wasila, bo Antonina była w pracy.
Był mroźny dzień. Szli po zamarzniętej rzece.
Witold niósł ciężką skrzynię z narzędziami. Używał tylko swoich, nie cudzych.
Wasilek biegał wesoło, nie słuchał ojca, który prosił, by szedł blisko.
Dwadzieścia metrów od brzegu chłopiec poślizgnął się na lodzie.
Witold rzucił się, by go ratować.
Lód się załamał.
Antonina, mając dwadzieścia pięć lat, straciła męża i syna jednego dnia.
Nie mogła już żyć w domu pełnym wspomnień.
Wróciła do rodzinnej wsi, do babci Marii.
Zamknęła się w sobie. Życie straciło sens.
Nie myślała o nowej rodzinie.
Minęło wiele lat. Antonina miała już czterdzieści trzy lata.
Bez męża, w tym wieku, podjęła trudną decyzję.
Wiedziała, co ją czeka, ale samotność przerażała ją bardziej.
Wioska była odległa, droga do szpitala niełatwa.
Zima była surowa. Antonina przyjechała wcześniej, bojąc się, iż pomoc nie zdąży.
Martwiła się o dziecko, choć nie było już małe.
Od rana chodziła przygaszona po korytarzach szpitala.
Osiemnaście lat temu straciła męża i syna. Ból wciąż nie ustąpił.
W końcu urodziła zdrowego chłopca. Nazwała go Dymitr.
Pamiętała, iż Wasilek marzył o braciszku.
— Kup mi braciszka, — prosił kiedyś. — Tato zrobił mi tyle zabawek, będę się z nim bawił.
— Jak go nazwiesz? — pytał Witold.
— Dymitrkiem! — odpowiedział syn.
— To będzie Dymitr, — uśmiechnął się Witold, patrząc na Antoninę.
Antonina pamiętała tę obietnicę przez całe życie.
Decyzję o dziecku podjęła po latach, bo strata męża i syna długo nie puszczała.
Tak urodził się Dymitr, spełniając marzenie Wasila.
Babcia Maria przyjęła ją z noworodkiem bez radości.
— Co znowu płaczesz, szczęściu moje? — pytała Antonina, tuląc synka.
— To wstyd, — mruknęła Maria. — Cała wieś plotkuje o twojej hańbie.
— Od tygodnia nie wychodzę z domu. Co mam im powiedzieć? Że wnuczka oszalała?
W wiosce plotki rosły jak trawa.
Niezamężna kobieta w czterdziestym trzecim roku życia i nowy syn wzbudzały ciekawość.
Babcia drwiła bez litości, ale po roku sama zachorowała i zmarła.
Antonina żałowała, choć wiedziała, iż to koniec cierpienia.
Została sama z Dymitrem.
I to był dopiero początek.










