Oj, dziewczyno, niepotrzebnie go pozdrawiasz, nie ożeni się.
Weronika miała dopiero szesnaście lat, gdy zabrakło jej mamy. Ojciec już siedem lat temu wyjechał do pracy do Warszawy, ale przepadł jak kamień w wodę. Ani wieści, ani pieniędzy od niego.
Prawie cała wieś przyszła na pogrzeb, pomagali kto czym mógł. Ciocia Maria, chrzestna Weroniki, często do niej zaglądała, doradzała, co i jak robić. Gdy skończyła szkołę, załatwili jej pracę w urzędzie pocztowym w sąsiedniej wsi.
Weronika była silną dziewczyną mówią o takich: zdrowa jak rydz. Twarz okrągła, rumiana, nos szeroki, za to oczy szare, pełne blasku. Gruby jasny warkocz opadał jej aż do pasa.
Za najprzystojniejszego chłopaka w okolicy uchodził Michał. Od dwóch lat po wojsku, dziewczyny za nim szalały. choćby te z miasta, które przyjeżdżały na wakacje, nie mogły przejść obok niego obojętnie.
W sumie Michał nie powinien pracować jako kierowca w wiosce, a raczej próbować szczęścia w filmach w Krakowie. Jeszcze mu się nie znudziło imprezowanie, nie spieszno mu było wybierać sobie narzeczoną.
Aż pewnego dnia ciocia Maria poszła do Michała prosić o pomoc w naprawie płotu u Weroniki, bo już się sypał. Bez męskiej ręki trudno na wsi. Weronika z ogrodem jeszcze jakoś sobie radziła, ale z domem już nie.
Bez wielu słów Michał się zgodził. Przyszedł, obejrzał i od razu zaczął rządzić: przynieś to, podaj tamto, pobiegnij po tamto. Weronika bez protestu spełniała wszystkie prośby.
Tylko jej policzki czerwieniały jeszcze bardziej, a warkocz przelatywał jej po plecach z lewej na prawą. Gdy Michał się zmęczył, Weronika stawiała mu porządną miskę polskiego żurku i mocną herbatę. Sama z podziwem patrzyła, jak gryzie czarny chleb białymi zębami.
Trzy dni Michał robił płot. Czwartego dnia przyszedł ot tak, w gości. Weronika nakarmiła go kolacją, słowo do słowa i został u niej na noc. Potem tak już zaczął do niej chodzić. Rankiem wymykał się przed świtem, by nikt nie widział. Tylko we wsi nic się długo nie ukryje.
Oj, dziewczyno, niepotrzebnie go pozdrawiasz, nie ożeni się. A jak się choćby ożeni, to cię wymęczy. Jak tylko przyjadą latem miejskie piękności, co wtedy zrobisz? Zazdrość cię zje. Nie taki ci chłopak potrzebny, powtarzała jej ciocia Maria.
Ale zakochana młodość nie słucha rozumnej starości
W końcu Weronika zorientowała się, iż jest w ciąży. Najpierw myślała, iż się przeziębiła albo zatruła. Słabość, mdłości, aż w końcu jak obuchem dostała dziecko w niej, od pięknego Michała.
Przez chwilę rozważała najgorsze, bo przecież wcześnie to na macierzyństwo. Ale potem pomyślała, iż tak może będzie jej łatwiej nie będzie sama.
Matka ją wychowała, więc i ona sobie poradzi. Od ojca też za wiele pożytku nie miała, tylko ciągle był pod wpływem. A ludzie pogadają, pogadają i ucichnie.
Na wiosnę zdjęła płaszcz, a wtedy wszyscy na wsi zobaczyli jej wystający brzuch. Każdy tylko głową kręcił, iż bieda z dziewczyną. Michał oczywiście przyszedł zobaczyć, co zamierza robić.
A co? Urodzę. Nie martw się, sama wychowam dziecko. Żyj, jak żyłeś, odpowiedziała, zamieszana przy piecu. Tylko ogień na policzkach i w oczach się tlił.
Michał chwilę popatrzył jak zaczarowany, ale wyszedł. Sama zadecydowała. Jak woda po kaczce. Lato nadeszło, miejskie dziewczyny zjechały. Michał już nie był dla Weroniki.
Ona zajmowała się ogrodem, a ciocia Maria pomagała jej, zwłaszcza gdy z brzuchem ciężko się było schylać. Wodę z studni nosiła pół wiadra naraz. Brzuch jej ogromny, baby z wioski wróżyły, iż chłopak będzie z niej bohater.
Kogo Bóg da, śmiała się Weronika.
W połowie września obudził ją nagły ból, jakby ktoś rozdarł jej brzuch na pół. Ból ustał, potem wrócił. Pobiegła do cioci Marii. Ta już po spojrzeniu wiedziała.
Już? Poczekaj, zaraz będzie, wyskoczyła z domu.
Pobiegła do Michała. Ten miał ciężarówkę pod domem. Letnicy już dawno wyjechali. Michał poprzedniego dnia wypił za dużo.
Ciocia Maria go obudziła. Michał patrzył zaskoczony, nie rozumiał co się dzieje, gdzie jechać. Gdy zrozumiał, wrzasnął:
Do szpitala 10 kilometrów! Zanim po lekarza, zanim wrócimy, ona już urodzi. Zawiozę od razu! Pakuj ją.
Ale jak ciężarówką? Roztrzęsie całą, jeszcze dziecko po drodze urodzi! krzyczała kobieta.
Pojedziesz z nami, w razie czego, uciął Michał.
Dwa kilometry wyboistej drogi jechał ostrożnie. Jedna kałuża za drugą, wyminie jedną, wpadnie w drugą. Ciocia Maria w skrzyni na worku. Jak tylko dotarli do asfaltu pojechali szybciej.
Weronika wiła się na siedzeniu, zaciskała wargi, rękami trzymała brzuch. Michał natychmiast wytrzeźwiał.
Zerkał na nią ukradkiem, sam żuchwą poruszał, kostki palców białe na kierownicy. Myślał swoje.
Zdążyli. Zostawili Weronikę w szpitalu, sami pojechali z powrotem. Ciocia Maria całą drogę strofowała Michała:
Po co zniszczyłeś dziewczynie życie?! Sama, bez rodziców, jeszcze dziecko, a ty jej tylko problemów dołożyłeś. Jak ona z dzieckiem sama da radę?
Jeszcze samochód nie dotarł do wsi, a Weronika już została matką zdrowego silnego chłopca. Następnego dnia przynieśli jej go do karmienia. Nie wiedziała, jak go wziąć na ręce, jak przystawić do piersi.
Z przestraszonymi oczami patrzyła na czerwone pomarszczone oblicze synka. Zacisnęła wargi i robiła, co jej kazali.
A w sercu miała drżenie radości. Oglądała go, dmuchała w czoło, gdzie sterczały cienkie włoski, cieszyła się niezgrabnie.
Przyjadą po ciebie? zapytał surowo starszy lekarz przed wypisem.
Weronika wzruszyła ramionami i pokręciła głową:
Raczej nie.
Lekarz westchnął i odszedł. Pielęgniarka owinęła dziecko w szpitalny koc, żeby tylko dowieźć do domu. Kazała, żeby koc oddać.
Feliks cię odwiezie szpitalną karetką do wsi. Z niemowlakiem nie będziesz autobusem jechać! burknęła nieprzyjemnie.
Weronika jej podziękowała. Szedła korytarzem, głowę spuszczona, cała czerwona ze wstydu.
Weronika jechała samochodem, tuliła synka i martwiła się, jak dalej będą żyć.
Zasiłek macierzyński marny, co kot napłakał. Szkoda jej siebie i niewinnego dziecka. Spojrzała na pomarszczoną buzię malca, serce zalało ją czułością, przegnała czarne myśli.
Nagle samochód się zatrzymał. Weronika zaniepokojona spojrzała na Feliksa, niskiego mężczyznę około pięćdziesiątki.
Co się dzieje?
Dwa dni lało. Patrz, jakie kałuże, przejechać się nie da. Ugrzęznę. Tylko ciężarówką albo traktorem.
Przepraszam, niedaleko, jakieś dwa kilometry. Dasz radę dojść? Kiwnął na drogę, gdzie przed nimi rozlała się ogromna kałuża jak jezioro.
Dziecko spało. Weronika i tak już zmęczona trzymać je na rękach. Jednym słowem siłacz. Ale jak iść taką drogą?
Wysiadła ostrożnie, wzięła synka wygodniej i ruszyła brzegiem wielkiej kałuży. Stopy ugrzęzły po kostki w błocie, raz po raz ślizgała się.
Stare, rozdeptane buty chlupały. Gdyby wiedziała, iż będzie tak, założyłaby gumowce do szpitala. Jeden but utknął w błocie Weronika postanowiła iść dalej już w jednym.
Gdy dotarła do wioski, zapadał zmierzch, nóg już nie czuła od zimna. Nie miała siły się dziwić, iż światła w oknach się palą.
Weszła na suchy ganek. Nogi zmarznięte, cała spocona z wysiłku. Otworzyła drzwi do domu i oniemiała.
Przy ścianie stało łóżeczko dziecięce, wózek, a w nim ładne ubranka dla dziecka. Przy stole Michał siedział z głową na rękach, spał.
Czy usłyszał, czy poczuł podniósł głowę. Weronika cała rozczochrana, zarumieniona, z dzieckiem na ręku stała w drzwiach. Sukienka cała mokra, nogi po kolana w błocie.
Jak zobaczył, iż bez jednego buta, rzucił się do niej, wziął dziecko, położył w łóżeczku. Sam do pieca, wyciągnąć gar z gorącą wodą.
Posadził ją, pomógł rozebrać się, umyć nogi. Gdy dziewczyna się przebierała za piecem, na stole już stały ziemniaki i dzbanek mleka.
Nagle dziecko zapłakało. Weronika podbiegła, wzięła do rąk, usiadła przy stole, bez wstydu zaczęła karmić.
Jak go nazwałaś? spytał Michał chrypliwie.
Szymonem. Nie masz nic przeciwko? podniosła na niego swoje jasne oczy.
Było w nich tyle bólu i miłości, iż Michałowi ścisnęło się serce.
Ładne imię. Jutro pójdziemy, zarejestrujemy syna i weźmiemy ślub od razu.
Nie trzeba zaczęła Weronika, patrząc jak maluch ssie.
Mój syn musi mieć ojca. Już się wyżyłem, kończę z tym. Nie wiem, jaki iż mnie będzie mąż, ale dziecka nie zostawię.
Weronika kiwnęła głową, nie podnosząc wzroku.
Dwa lata później pojawiła się córeczka. Nazwali ją, jak matkę Weroniki Nadzieja.
Nie ważne, jakie błędy popełnisz na początku życia, zawsze można je naprawić
Takie oto jest życie. Napiszcie w komentarzach, co myślicie? Dajcie lajka.