Dzień dobry, przyjacielu. Ostatniej nocy śniło mi się spotkanie na ulicy zupełnie niepojęte, wszystkie barwy miasta Warszawy wirowały wokół mnie, a chodniki falowały pod nogami. Nagle zobaczyłam kobietę idącą powoli z córeczką o imieniu Jagoda, ledwie półtora roku starą. Ich sylwetki sunęły przez mglisty Plac Zbawiciela, jakby nie widziały niczego poza własnym cieniem. Zawołałam ją, choć miałam wrażenie, iż mój głos rozlewa się wodnistym echem. Kiedy mnie dostrzegła, jej twarz rozjaśniła się na krótką chwilę radością, ale zaraz potem wstąpiła w nią zagadkowa obojętność, jakby nagle przypomniała sobie, iż jest tylko przebijającym się przez sen duchem.
Co się stało? zapytałam szeptem, który śnił się jak wiatr hulający po starych podwórkach Pragi.
Opowiedziała mi wtedy całą niesamowitą historię swego rodzinnego zamętu. Wszystko zaczęło się oczywiście od miłości, tej z kasztanów i wrzuciów, z randek przy pierogach i tańcach nad Wisłą. Zaręczyny były pełne szeptów, a ślub taki piękny, iż sama Syrenka Warszawska uroniła łzę, gdy mąż niósł ją przez próg w ramionach. Pragnęli tylko spokoju i porozumienia, choćby jeżeli ich ścieżki czasem się rozchodziły jak tramwaje jadące w przeciwnych kierunkach.
Narodziny Jagody całkiem odmieniły pejzaż. Jej ojciec, pan Michał, nagle poczuł na sobie ciężar bycia tatą, który nie całkiem mu się podobał. Pracował z domu, a krzyki i płacz dziecka było jak echo w głębokiej studni, nie dające chwili wytchnienia. Oczywiście większość opieki spadała na żonę, Małgorzatę, ale i on czasami zbierał burzę jej pretensji.
Gdy Michał uświadomił sobie, iż Małgorzata jest na urlopie macierzyńskim, a ich wspólne dochody w złotówkach gwałtownie spadły, zaczął korzystać z tej sytuacji, by całą opiekę zrzucić na nią. niedługo poprosił ją, by wróciła do pracy i oddała dziecko pod opiekę którejś z babć Anny lub Marii.
Nie chciał przyjąć do wiadomości, iż babcie mogą nie dać rady z maluchem. Michał powtarzał, iż domowy budżet potrzebuje więcej gotówki. Rozważał wszystkie możliwości: choćby całodzienne żłobki, byleby tylko nie musiał sam w domu zmagać się z małą Jagodą. Od tej pory przestał dawać żonie pieniądze na codzienne zakupy, przekonany, iż wydaje zbyt lekko: sam zaczął biegać po bazarach, wybierając wszystko, jakby wśród warzyw szukał szczęścia.
Małgorzata zaczęła coraz częściej opuszczać ich chmurny dom, zabierając Jagodę na spacery po Łazienkach, bądź na huśtawki i zjeżdżalnie. Nie chciała już przebywać w tych czterech ścianach wśród naparstek żalu i pretensji.
W końcu, ta zbolała znajoma spojrzała mi w oczy i zapytała, co powinna zrobić. Ale nie znałam odpowiedzi w tym śnie słowa pływały, topiły się jak pierniki w herbacie. Rozwód? choćby nie mogła o tym myśleć, taka była jej miłość do Michała, tak bardzo była z nim związana jak Warszawa z Wisłą. Poza tym, ich córka rosła i Małgorzata nie chciała, by przez rozstanie rodziców, dziewczynka pozostała sama. Miała już dosyć bycia ciągle oskarżaną o brak pieniędzy, jakby to był jej grzech własny.
Gdy już odchodziłam w tym nierzeczywistym śnie przez rosnący park, powiedziałam jej tylko słowa znane polskim matkom: „bądź silna”, „wszystko się ułoży”, „pamiętaj, iż nic nie trwa wiecznie, a po burzy wychodzi słońce”. I naprawdę z głębi serca miałam nadzieję, iż właśnie tak się stanie.
