Poznałem Annę na weselu wspólnych znajomych w Krakowie. Zakochaliśmy się w sobie od pierwszego spotkania i spędziliśmy razem całą noc, rozmawiając i tańcząc. Nasza relacja rozwijała się błyskawicznie kilka miesięcy później wzięliśmy ślub, a następnie przeprowadziliśmy się do małego mieszkania w centrum miasta.
Po pewnym czasie Anna dowiedziała się, iż jest w ciąży. Nigdy nie udało jej się zrobić badania USG zawsze coś przeszkadzało. Raz była chora, innym razem szef nie pozwalał jej wyjść z pracy, pojawiały się inne przeszkody. Ciąża nie była łatwa. Anna gwałtownie się męczyła, przez cały czas miała mdłości i bolały ją plecy. Z powodu dużego brzucha nie mogła długo chodzić, więc większość czasu spędzała w łóżku. W ostatnim miesiącu przed porodem niemal w ogóle nie opuszczała mieszkania. Bardzo ją kochałem i starałem się dbać o nią, ale większość mojego czasu pochłaniała praca.
Poród nastąpił wcześniej niż przewidywano. Lekarze cały czas byli przy Annie. Urodziły się trojaczki dwie dziewczynki i chłopczyk. Anna była w szoku, a gdy wszedłem do sali, nie mogłem uwierzyć własnym oczom nagle zostałem tatą trójki dzieci.
Kiedy Anna była jeszcze w szpitalu, kupiłem łóżeczka dla dzieci. Nasze mieszkanie było ciasne mieliśmy tylko jeden pokój, nie było innych opcji. Potem zaczęła się codzienność: nieprzespane noce, choroby. Marzyłem, iż wszystko wróci do dawnych czasów. Szczęśliwa, romantyczna miłość, wieczorne spacery, nocne rozmowy. Ale nic takiego się nie wydarzyło.
Anna ledwo radziła sobie z dziećmi, nie miała już czasu zajmować się mną. W końcu nie wytrzymałem. Pewnego dnia wyszedłem do pracy i już nie wróciłem.
Anna dzwoniła gdzie się tylko dało do szpitala, na policję, do znajomych. Bez skutku. Wyszedłem, bo nie byłem w stanie udźwignąć tej odpowiedzialności uciekłem od żony i dzieci.
Wtedy Anna zrozumiała, iż musi być silna, bo teraz tylko ona odpowiada za troje dzieci. Pomogła jej matka, która wprowadziła się do nich i wspierała Annę w opiece nad maluchami. Obydwie wychowywały dzieci, choć nie było łatwo. Anna została sama z dziećmi przez dwa lata. Utrzymywały się z zasiłków rodzinnych i emerytury mamy.
Niedaleko ich bloku otwarto nowe centrum handlowe Anna poszła tam szukać pracy. Okazała się bardzo odpowiedzialna, więc dostała zatrudnienie, mimo iż była matką trojaczków.
Od tego momentu ich sytuacja zaczęła się poprawiać. Z czasem Anna zatrudniła choćby opiekunkę, co odciążyło jej mamę. Po kilku latach awansowała. Bardzo się zmieniła stała się zadbaną, piękną kobietą. W takim stanie ujrzałem ją później, gdy przyjechałem odwiedzić rodziców do miasta.
Zobaczyłem dzieci i poprosiłem Annę o wybaczenie tego, co jej zrobiłem. Marzyłem, żeby dała mi jeszcze jedną szansę. Anna spojrzała na mnie i zrozumiała, iż nie wróci do mnie. Jej uczucia dawno wygasły. Wyjaśniła mi to wprost. Gdy odszedłem, poczuła ulgę. Wreszcie zakopała przeszłość. Przed nią stała przyszłość, której chciała się oddać już bez mnie.
