Pewnego dnia, mąż Anny wyszedł rano do pracy i już nie wrócił. Żona dzwoniła wszędzie, szukając go. Okazało się, iż po prostu był zmęczony życiem rodzinnym.

W śnie pełnym dziwnych obrazów, Agata spotkała swojego męża na weselu wspólnych znajomych w Warszawie. Ich spojrzenia spotkały się przez błyszczące kieliszki z szampanem, potem opadały w powietrzu pióra, a oni zakochali się w sobie jakby przez dotknięcie magicznej różdżki. Całą noc rozmawiali nad stołem udekorowanym goździkami, tańcząc w blasku neonowych świateł. Wszystko połączyło się jak puzzle. W kilka miesięcy potem pobrali się w zamglonym urzędzie stanu cywilnego przy ulicy Marszałkowskiej i przeprowadzili się do małego mieszkania z jednym oknem wychodzącym na podwórko pełne wróbli.

Potem, jak przez mgłę, Agata dowiedziała się, iż jest w ciąży. Nie zrobiła żadnego badania USG, jakby los jej nie pozwalał: czasem była przeziębiona, czasem szefowa nie puszczała jej z pracy, czasem znikąd pojawiała się inna przeszkoda, jak czarny kot w progu.

Ciąża w tym dziwnym śnie była ciężka jak gruby tom starej książki. Agata gwałtownie się męczyła, bolał ją kręgosłup, mdłości kołysały ją jak fale na Bałtyku. Jej brzuch był tak duży, iż musiała leżeć godzinami, patrząc przez okno na niebo z chmurami w kształcie dzwoneczków. W ostatnim miesiącu choćby nie wychodziła z mieszkania, jakby jej drzwi zamieniły się w płynne lustro. Mąż kochał ją, kupował jej jagody i pilnował, by piła kompot, ale większość czasu spędzał poza domem, bo pracował w fabryce w Pruszkowie.

Poród zaczął się niespodziewanie, tak jak w snach pojawia się nieznajomy. Lekarze nie opuszczali jej łóżka. Urodziła trojaczki, po kolei: dwie córki, Zuzannę i Weronikę, oraz syna – Szymona. Agata była w szoku, jakby zobaczyła, iż z jej brzucha wyszły małe postacie z porcelany. Gdy mąż wszedł do pokoju, oczy miał wielkie jak pierogi nagle stał się ojcem trójki dzieci w jednym błysku światła.

Gdy Agata była w szpitalu, jej mąż kupował łóżeczka za złote w małym sklepie tuż przy ulicy Grochowskiej. Mieszkanie było tak ciasne, iż łóżeczka stały w rzędzie jak trzy wagony tramwaju. Nie mieli dokąd się wyprowadzić. Potem nastała codzienność bezsenne noce, choroby, gorączki, mrówki w herbacie. Mąż śnił o dawnych czasach: szczęśliwej miłości, spokojnych wieczorach, rozmowach pod lampą. Ale nic się nie spełniało. Agata ledwie nadążała za dziećmi, jakby jej ręce były z papieru. Nie miała już czasu dla męża. W końcu, pewnego dnia, mąż wyszedł do pracy i nie wrócił. W śnie Agata dzwoniła wszędzie: do szpitala, na policję, do znajomych, ale nikt nie wiedział, gdzie jest. Przez mgłę usłyszała, iż nie wytrzymał i uciekł od niej i dzieci.

Wtedy zrozumiała, iż musi być silna. Przecież odpowiada za dzieci. Jej mama, pani Jadwiga, przeprowadziła się do niej i pomagała przy trojaczkach. Razem wychowywały dzieci, choć było to trudne jak wchodzenie na kręte schody. Agata żyła z zasiłku na dzieci i emerytury matki. Minęły dwa lata, jakby przeszły przez tunel z luster. W pobliżu ich mieszkania otworzyli nowy centrum handlowe „Galeria Mokotów”. Agata zgłosiła się do pracy była tak odpowiedzialna, iż zatrudnili ją, choć miała trójkę dzieci.

Od tamtej pory wszystko stało się łatwiejsze, jakby mgła opadła. Z czasem zatrudniła nianię, a mama poczuła ulgę. Po kilku latach Agata awansowała. Jej wygląd i sposób bycia zupełnie się zmienił stała się piękna i zadbana jak wiosenne kwiaty na rynku. I właśnie tak zobaczył ją jej były mąż, kiedy przez sen wrócił do Warszawy odwiedzić rodziców.

Przyszedł zobaczyć dzieci, błagał Agatę o przebaczenie, chciał dostać jeszcze jedną szansę. Agata spojrzała na niego jak przez mgłę, zrozumiała, iż nie będzie już nigdy z tym człowiekiem. Jej uczucia dawno wygasły, jakby zgasł płomień świecy. Powiedziała mu o tym spokojnie. Kiedy odszedł, oddychając ciężko, ona odetchnęła głęboko. Przeszłość odeszła, a przed nią rozciągała się przyszłość jasna i cicha jak poranek nad Wisłą.