Pewnego dnia wrócił do domu i wybuchnął krzykiem: „Mam dość dziecięcych płaczów i twojego wiecznego narzekania!”

Jestem żoną od wielu lat, poznałam mojego męża jeszcze na studiach. Nie spotykałam się z nikim innym, wybrałam właśnie jego i zostałam przy nim. Należałam do tej wymierającej grupy kobiet, które są wierne jednemu mężczyźnie i choćby nie rzucają spojrzeń na innych.

Pobraliśmy się na trzecim roku studiów. Byliśmy młodzi i naiwni. Czy nasza miłość była silna? Chyba tak, skoro przez tyle lat mieszkaliśmy razem pod jednym dachem. Wszyscy nasi znajomi ze studiów stawiali nas za wzór pary, chociaż przecież nie byliśmy jedyną parą w grupie. Dlaczego właśnie my? Pewnie dlatego, iż trzymaliśmy się razem, mimo różnych przeciwności i kłopotów.

Na czwartym roku pojawiło się dziecko. Nie zrezygnowaliśmy ze studiów; wielu wykładowców przychylnie podeszło do naszej sytuacji, a my nie nadużywaliśmy ich cierpliwości. Dzięki wytrwałości i wspólnym wysiłkom skończyliśmy uczelnię, odebraliśmy dyplomy i świętowaliśmy ten moment. Mąż zawsze służył pomocą, razem dzieliliśmy obowiązki domowe.

Nie wyobrażałam sobie innego męża. On był moim ideałem, bratnią duszą. Uzupełnialiśmy się i praktycznie nie kłóciliśmy. W takiej domowej sielance powinny rodzić się szczęśliwe dzieci, więc po dwóch latach zdecydowaliśmy się na córkę.

Czyż nie? Miałam troskliwego męża, zdrowego, samodzielnego synka… Córka była naturalnym dopełnieniem rodziny.

Wydawałoby się, iż jestem najszczęśliwszą kobietą na świecie. Mąż mnie kochał, pomagał na każdym kroku. Po pracy, mimo zmęczenia, bawił się z dziećmi, a ja mogłam mieć chwilę dla siebie. Nic nie zapowiadało problemów. Jednak któregoś dnia zauważyłam, iż się ode mnie oddalił.

Zaczął się spóźniać do domu i szukał zaczepki. Był coraz bardziej nerwowy i drażliwy. Kiedy zapytałam Jak się masz?, powiedział mi, iż moim zadaniem jest gotowanie rosołu, wycieranie dzieciom nosków, a nocą bycie do dyspozycji męża.

Przy takim podejściu straciłam ochotę na wspólne wieczory i choćby na stanie przy garnkach. Liczyłam, iż się opamięta i przemyśli swoje zachowanie, ale było coraz gorzej. Z czasem zaczął zaglądać do kieliszka i znikać na całe noce. Zamiast kochającego ojca, coraz częściej wracał do domu ktoś obcy, despotyczny.

Pewnego dnia wszedł do mieszkania i zaczął krzyczeć:

Mam dość dziecięcego wrzasku i twoich rozciągniętych dresów! Nigdy się tobą nie szczyciłem, nie malujesz się, nie stroisz dla mnie. Nie chcę nigdzie z tobą wychodzić, bo wyglądasz niechlujnie! Tylko pieniądze ci w głowie, a nikt nie pyta, czego ja chcę!

Zadzwoniłam do teściowej, ale ta oczywiście stanęła po jego stronie i prosiła, żeby nie brać rozwodu. Spakowałam więc rzeczy i wyprowadziłam się z dziećmi do wynajętego mieszkania. Koleżanka pomogła mi zapisać córkę do przedszkola, a sama wzięłam dodatkową pracę. Jest ciężko, ale dajemy radę. Przynajmniej nikt już na nas nie podnosi ręki!

Na rozprawie okazało się, iż mąż cierpi na chorobę psychiczną. Jego rodzice celowo to przede mną ukryli. Zależało im na tym, żebym została żoną ich syna cichego, uległego i spokojnego chłopaka. Teściowa leczyła go wcześniej w Niemczech, ale terapia nie przyniosła rezultatów. Potem brał leki, żeby móc normalnie funkcjonować. Szkoda mi go, ale nie zamierzam żyć z człowiekiem niestabilnym pod jednym dachem. Najważniejsze, by choroba nie przeszła na nasze dzieci.