Pewnego razu, dawno temu, w pięknym mieście Krakowie, żyła para młodych ludzi – Anna Nowak i jej mąż Marek Kowalski

Dawno temu, w Krakowie, żyła młoda para.

Anna Nowak i Marek Kowalski, małżeństwo pełne miłości.

Poznali się na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Zdawało im się, iż świat istnieje tylko dla nich.

Rodzice pomogli im kupić mieszkanie w centrum.

Dwa pokoje, jasne i przestronne.

Jeden z nich urządzili na pokój dziecięcy.

Kupili dwa łóżeczka, choć dziecka jeszcze nie było.

Wybrali imię dla syna – Krzysztof.

Byli przekonani, iż urodzi się chłopiec.

Mieli też imię zapasowe – Zofia.

Ale zawsze mówili tylko o Krzysztofie.

Babcia Anny, Elżbieta, zaniepokoiła się tym.

– Aniu, nie wolno dawać imienia przed czasem!

– Babciu, przecież to zabobony – odpowiedziała Anna, śmiejąc się.

Minęły trzy lata.

Pokój dziecięcy stał pusty.

Anna nie mogła zajść w ciążę.

Lekarze nic nie potrafili zrobić.

Nadzieja gasła z każdym miesiącem.

Elżbieta zaproponowała wizytę u znachorki, cioci Wandy.

Anna była niedowiarkiem, ale rozpacz zmusiła ją do zgody.

Ciocia Wanda spojrzała głęboko w jej oczy.

– Daliście imię dziecku, które jeszcze nie istniało. Ktoś je przejął.

– Co mam robić? – zapytała Anna, drżącym głosem.

– Sama zrozumiesz – odpowiedziała znachorka tajemniczo.

Minął kolejny rok.

Dziecka wciąż nie było.

Marek też zaczynał tracić nadzieję.

Pewnego dnia Anna szła obok Teatru Groteska.

Zobaczyła autobus z napisem „Dom Dziecka”.

Dzieci wybiegły z niego, śmiejąc się głośno.

Nagle wychowawczyni krzyknęła: – Krzysiu!

Mały chłopiec pobiegł za czapką na jezdnię.

Anna rzuciła się, by go złapać.

Przytuliła go, czując, jak serce wali jej mocno.

– Krzysiu – wyszeptała, sama nie wiedząc czemu.

– Mamo – powiedział chłopiec, obejmując jej szyję.

Podbiegła wychowawczyni, dziękując Annie.

Chłopiec nie chciał puścić jej ręki.

– Czemu nazwał mnie mamą? – zapytała Anna.

– Tak nazywają tych, którzy im się podobają – odpowiedziała kobieta.

– Nie ma pani dzieci?

– Nie – głos Anny się załamał.

– Krzysiu to wspaniały chłopiec. Niech pani przyjdzie do nas.

Wieczorem Anna płacząc opowiedziała wszystko Markowi.

– Marku, zabierzmy go do siebie.

Marek zamyślił się, a potem uśmiechnął.

– Jutro pojedziemy i wszystko sprawdzimy.

Następnego dnia udali się do domu dziecka.

Dyrektor, Halina Piotrowska, przywitała ich ciepło.

– Dzień dobry, proszę wejść – powiedziała.

– Jestem Anna, to mój mąż Marek – przedstawiła się, drżącym głosem.

Czekały ich odpowiedzi, których szukali tak długo.