Nigdy nie sądziłam, iż coś takiego mogłoby mi się przytrafić. choćby nie zdawałam sobie sprawy, z kim naprawdę żyłam przez te wszystkie lata.
Poznałam Bartosza, gdy miałam piętnaście lat. On miał wtedy siedemnaście lat. Pięć lat później wzięliśmy ślub, a w ciągu roku zaszłam w ciążę. Bartosz był niesamowicie szczęśliwy, kiedy urodziła się nasza córka. Poświęcał jej jak najwięcej uwagi i zaczął jeszcze więcej pracować.
Mój mąż kupił duże mieszkanie z dwoma sypialniami, a nasza córka była dla niego istną księżniczką. Odprowadzał ją każdego dnia do przedszkola i na wszystkie zajęcia dodatkowe. Często spacerowali razem i oglądali bajki. Moja rodzina wydawała się idealna, aż pewnego dnia wszystko rozpadło się na kawałki.
Byłam w ciąży po raz drugi, gdy nagle rozległo się pukanie do drzwi. W progu stała dziewczyna, z dzieckiem na ręku. Cofnęłam się nieco, a potem zaprosiłam ją do środka. Wyglądała na około dwadzieścia lat. Okazało się, iż nazywa się Zuzanna i ma dziewiętnaście lat. Była drugą kobietą mojego męża.
Dwa tygodnie wcześniej urodziła syna i postanowiła zakończyć tę grę raz na zawsze. Powiedziała mi, iż byli razem przez dwa lata, ale Zuzanna nie zamierzała tak łatwo odpuścić. Zadzwoniłam do Bartosza i poprosiłam, żeby natychmiast przyszedł. Jego odpowiedź mnie zszokowała:
Dziewczyny, przecież żyło nam się dotąd tak dobrze. Zostawmy wszystko tak, jak jest. Nie zamierzam niczego zmieniać. Nie chcę się z tobą rozstać, ale Zuzanny też nie opuszczę.
Nie zamierzałam tego znosić. Ze łzami w oczach spakowałam mu rzeczy. Gdy wyrzucałam go za drzwi, wskoczył za mną i powiedział:
Kochana, pożałujesz jeszcze. To mieszkanie jest zapisane na mnie, więc ty i dzieci będziecie musieli wrócić do swojego starego mieszkania na obrzeżach Warszawy. Nie licz na alimenty, mój oficjalny dochód jest minimalny. Teraz pomyśl, jak sobie poradzisz.
Nie mogłam uwierzyć, iż te słowa wypowiada człowiek, którego kochałam przez tyle lat.
Teraz wiedziałam, iż nie chcę, by moje dzieci dorastały w jego towarzystwie. Bartosz wyszedł z Zuzanną, a ja spakowałam swoje i dzieci rzeczy i wróciłam do dawnego mieszkania.
Nie było czasu w łzy. Bartosz gwałtownie złożył pozew o rozwód, a ja wydałam ostatnie pieniądze prawie pięć tysięcy złotych na dobrego adwokata. Na szczęście specjalistka sprawnie zajęła się sprawą i mieszkanie zostało przyznane mnie oraz dzieciom. choćby nie złożyłam wniosku o alimenty.
Siedem lat później wyszłam za mąż po raz drugi. On jest całkowitym przeciwieństwem Bartosza, wspaniałym człowiekiem. Okazało się, iż Zuzanna potrzebowała tylko pieniędzy od mojego byłego męża. Gdy zabrakło apartamentu, wyrzuciła go z życia. Próbował wrócić do mnie, ale nie można siedzieć na dwóch stołkach, zwłaszcza po tym co mi powiedział.
Czy przyjęłabyś Bartosza z powrotem?