Pieśń o Pokoju Zbrojnym / skryba021

Pieśń o Pokoju Zbrojnym

Gdy miecz lśni w dłoni, a zbroja świeci w blasku,
Mówią: to nie wojna, ale walka o pokój.
Choć ziemia drży od bitewnego potrzasku,
I krew wsiąka w glebę, grób krzyżem znakuj.

W imię zgody, bracia idą na zagładę,
By niebo niżej spadło na ich głowy.
Ceną jest życie, okrutna jest ta prawda,
Że w walce krwawej świat staje się nowy.

A pokój, który ze zgliszcz ma się narodzić,
Słodki jest tylko tym, co przeszli ogień.
ale czy zasłużą? Czy będą z tym się godzić?

Czy pamięć strat zgaśnie w sercach na zawsze?
Bo wojna - choć milczy - czai się w ukryciu,
W pokoju zbrojnym, ma żądło surowsze.