Piotr wrócił do domu zmieszany.
W rękach kręcił kluczami, nie wiedząc, jak zacznie.
— Tato, muszę ci coś powiedzieć — wyrzucił z siebie.
Wiktory odłożył gazetę i spojrzał na syna.
— Mówiłem już — zacznij.
— Jagoda, sąsiadka, jest w ciąży. To moje dziecko.
Wiktory zamarł na chwilę.
Potem powiedział spokojnie, bez krzyku:
— To się z nią ożeń.
— Co? Jestem za młody na rodzinę.
— Byliśmy razem krótko, to nie moment na takie decyzje.
— Serio? — spytał ojciec z gorzkim uśmiechem.
— Gonienie za dziewczynami było w porządku.
— A teraz, kiedy trzeba być odpowiedzialnym, jesteś dzieckiem?
Nie czekał na odpowiedź.
— Krystyna! Przyjdź tutaj!
Matka wyszła z kuchni, wycierając ręce w fartuch.
— Co się dzieje?
— Nasz syn będzie ojcem. Jagoda jest w ciąży. On nie chce się żenić.
Krystyna nie wyglądała na zdziwioną.
Jej twarz momentalnie stężała.
— I dobrze, iż nie chce.
— Po co wpuszczać do domu pierwszą lepszą?
— Te dziewczyny są przebiegłe, Wiktory.
— Szukają kogoś z pieniędzmi, a potem krzyczą „ożeń się”.
— A kto wie, czy to jego dziecko?
— Niech zrobi test.
— Piotr jest młody, nie będziemy go teraz zmuszać.
— Jest mężczyzną, trudno mu się oprzeć, rozumiem.
— Ale cudzych dzieci wychowywać nie musimy.
Wiktory spojrzał na nią ciężko.
— A jeżeli to naprawdę jego dziecko?
— I co z tego?
— Mamy brać to na siebie?
— Niech zrobi badania, zobaczymy prawdę.
Odwróciła się i wyszła, zostawiając męża z synem.
Wiktory usiadł przy stole, zbierając myśli.
— Wiesz, ja też byłem kiedyś młody.
— Kochałem inną dziewczynę.
— Ale ożeniłem się z twoją matką.
— Nie z miłości, z obowiązku.
— Była w ciąży, a ja nie wiedziałem, czy damy radę.
— Wiedziałem jedno — dziecko nie jest winne niczemu.
— To moja krew, mój wybór, moje sumienie.
— I nigdy nie żałowałem, iż zostałem.
Piotr słuchał w milczeniu, nie wiedząc, co odpowiedzieć.
Minęły trzy miesiące pełne napięcia.
Test DNA dał jasną odpowiedź.
Piotr był ojcem dziecka Jagody z prawdopodobieństwem 99,9 procent.
Wiktory położył wynik przed żoną.
Krystyna przeczytała go i zaśmiała się krótko.
— I co z tego?
— Tak, jest ojcem, ale to nie znaczy, iż ona tu zamieszka.
— Niech noga jej tu nie postanie, powiedziałam!
Piotr stał z boku, wpatrując się w swoje dłonie.
Nie wiedział, czyją stronę wybrać.
Czy posłuchać matki, czy pójść za słowami ojca?
Czas jednak nie czekał na jego decyzję.
Piotr wreszcie zrozumiał, kim chce być dla swojego dziecka.


