Prosiłam, żeby mama przemyślała sprawę, ale ona była twardsza niż barszcz po trzech dniach w lodówce. Spakowała mi ciuchy do starego plecaka z grafiką koników, wcisnęła mi trochę złotych i machnęła ręką: Radź sobie!. Miałam normalną, typowo polską rodzinę: mama, tata, ja – Jagoda Kowalska – i dziadek Waldek, z którym najlepsze pierogi w życiu kleiłam. Rodzicom się wiodło dopóki mamie nie zaczęło być wszystko jedno, a tata nie odkrył swojej drugiej młodości.
No i pojawiła się ta jego nowa miłość młodsza o sto lat, oczywiście w ciąży, a mama nie potrafiła ojcu tego wybaczyć. On spakował walizę i tyle go widziano. Zaczęli układać sobie życie na nowo tyle, iż dla mnie zabrakło tam miejsca.
Kiedy kończyłam ósmą klasę, mama przytargała do domu swojego nowego chłopaka, który spokojnie mógłby być jej synem. Zapaliła mi się czerwona lampka i protestowałam, jak tylko mogłam. Następnie wpadłam w złe towarzystwo imprezy, kilka browarów za dużo, ścięłam włosy na jeżyka i zrobiłam z siebie różowego munchkina. Mamę niespecjalnie to obeszło była skupiona na byciu na nowo zakochaną. Skończyłam pierwszy rok liceum, potem pokłóciłam się z mamą o pierdołę i wyleciałam z domu.
Powiedziała wtedy chłodnym tonem: Słuchaj, jesteś już duża, a ja też mam prawo do szczęścia. Spakuj manatki i idź do ojca!. Próbowałam wyżebrać drugą szansę, ale nie było z kim rozmawiać. Mama stała twardo przy swoim, pakowała moje rzeczy jakby obierała ziemniaki na wigilię gwałtownie i bezrefleksyjnie.
Postanowiłam więc, jak bohaterka taniego serialu, pójść do taty. Ten jednak przywitał mnie tekstem: To mieszkanie jest żony nie ma tu miejsca dla ciebie. Idź do mamy. I bum! Drzwi zatrzasnęły się w tempie ekspresu do Zakopanego.
Nie wiedząc, co począć, kupiłam bilet na pociąg Przewozów Regionalnych. Los rzucił mnie na północ, do miasteczka, gdzie wzięli mnie do technikum. Tam zahaczyłam się o pracę jako kucharka pierogi z serem i mielone miałam już opanowane do perfekcji.
Po jakimś czasie poznałam chłopaka, zakochałam się (no bo jak tu się nie zakochać, kiedy ktoś umie zrobić rosół bez kostki Maggi), pobraliśmy się, kupiliśmy sobie własne, malutkie, ale za to nasze mieszkanie na kredyt w złotówkach. Mąż Paweł zawsze mnie namawiał, żebym pogodziła się z rodzicami. On sam wychował się w domu dziecka w Białymstoku i nie wiedział, co to znaczy mieć rodzinę. Dobrze rozumiał samotność.
Ale ja wciąż zwlekałam z pojednaniem. W końcu Paweł powiedział: Jagoda, masz mamę i tatę, a wybierasz bycie sierotą z dumy. Ludzie robią błędy choćby twoi rodzice. Pogadaj z nimi, chociażby dla własnego świętego spokoju.
Pojechaliśmy więc razem do mojego rodzinnego Olsztyna. Stanęliśmy pod moim dawnym blokiem, zadzwoniliśmy domofonem. Otworzyli mi moi rodzice, którzy już byli na emeryturze i wyglądali tak, jakby wyszli prosto z reklamy śledzi po kaszubsku. Mama, jak mnie zobaczyła, uklękła i zalała się łzami: Przepraszam, córeczko!. I wtedy zrozumiałam, iż już dawno im wybaczyłam tylko nie chciałam się do tego przyznać choćby przed sobą.
Weszliśmy z Pawłem do środka, przedstawiłam go rodzicom, a potem ogłosiłam wielką nowinę: Kochani, będziecie dziadkami!. Okazało się, iż moi starzy pojednali się ze sobą, kiedy zaczęli mnie wspólnie szukać. Moje zniknięcie sprawiło, iż znowu byli rodziną.
Druga żona taty, widząc jak tęskni za mamą, elegancko spakowała go z powrotem do nas i sama wyszła za faceta, dla którego wcześniej zdradzała ojca. A tata, choć myślał, iż będzie miał z nią dziecko, w końcu dowiedział się, iż testy ojcostwa wyszły ujemne nie jego bajka. Pani sama nie wiedziała, kto naprawdę był ojcem dziecka.
I tak, po wielu turbulencjach w stylu telenoweli o polskiej rodzinie, nasi rodzice są z powrotem razem, ja jestem szczęśliwa i wszystko ułożyło się dokładnie tak, jakby napisał to scenarzysta polskiej komedii obyczajowej. Ojciec, matka, pierogi, Paweł i przyszły wnuk cała paczka znowu pod jednym dachem. I wiecie co? choćby te różowe włosy już mi przeszły.
