Po tym, jak powiedziałem żonie, iż jej córka to nie moja sprawa, prawda o naszej rodzinie wyszła na jaw
Mariusz od dawna jest kawalerem. choćby jego młodszy brat, Piotr, ma już żonę i dzieci. Mariuszowi nie było łatwo nie mógł spotkać adekwatnej kobiety. Rodzina ciągle go pytała, kiedy w końcu zaprosi ich na swój ślub. On sam czuł się gotowy do założenia rodziny już od kilku lat. Gdy skończył 34 lata, postanowił: czas skończyć z samotnym życiem.
Pewnego wieczoru w klubie w Warszawie spotkał kolegę z pracy, bawiącego się z elegancką kobietą. Podszedł, żeby się przywitać.
Cześć, Krzysztofie! Co was tu sprowadza?
Dobry wieczór, Mariuszu. Przyjechała do mnie przyjaciółka. Stwierdziliśmy, iż wyjdziemy na miasto.
Przedstawisz nas?
Jasne, poznaj Karolinę.
Witamy w Warszawie, Karolino. Jestem Mariusz.
Miło mi cię poznać. Lubię poznawać nowych ludzi. Może zostaniemy przyjaciółmi?
Oczywiście, też na to liczę.
Karolina była ujmująca i zachowywała się z klasą, a jednocześnie była bardzo skromna. Mariusz poczuł, iż znalazł wymarzoną partnerkę. W trakcie rozmowy dowiedział się, iż Karolina wychowuje córkę Laurę, która właśnie chodzi do szkoły podstawowej. Początkowo trochę się zaniepokoił, ale później uznał, iż nie ma w tym nic złego.
Zamieszkali razem w mieszkaniu na Ochocie, wszystko układało się znakomicie. Laura często spędzała czas poza domem była w szkole, na zajęciach dodatkowych, lekcjach gry na pianinie. W wakacje jeździła do babci na wieś w okolice Lublina.
Karolina uważała, iż nie musi pracować przecież Mariusz dobrze zarabiał w jednej z warszawskich spółek i mógł utrzymać całą rodzinę. Jednak z czasem Mariusz zauważył, iż Karolina ma coraz większe potrzeby. Nie chodziło tylko o codzienne zakupy czy czynsz. Chciała zapisać Laurę na korepetycje, dodatkowe zajęcia i kursy.
Mariuszu, potrzebuję trochę więcej pieniędzy na lekcje baletu dla Laury poprosiła pewnego dnia. Dasz radę więcej dorzucić w tym miesiącu?
No dobrze, przecież rozumiem, iż rozwój dziecka jest ważny.
Jednak z każdym miesiącem wydatki rosły. W pewnym momencie Mariusz poczuł, iż granica jego cierpliwości została przekroczona. Postanowił szczerze porozmawiać z Karoliną.
Karolino, dziś dzwoniła wychowawczyni. Organizują szkolną wycieczkę.
I co z tego?
Bardzo chcę, żeby Laura pojechała z klasą. Ale potrzebne są pieniądze, chyba sporo. To byłoby dla niej kiepskie, gdyby została w domu, skoro wszystkie dzieci jadą. Musimy się określić.
Karolino, mam już po dziurki w nosie tych wszystkich wydatków na kursy, wyjazdy i aktywności. Czemu jej ojciec nie dokłada do kosztów?
Wiesz od początku, iż wychowuję córkę sama. Zgodziłeś się na to! Gdybyś miał zamiar być taki skąpy i egoistyczny, nie powinieneś ze mną być. Jestem rozczarowana!
Karolina z płaczem zamknęła się w sypialni. Mariusz zastanawiał się, co powinien zrobić. Przeprosił ją i oddał potrzebne pieniądze, ale w sercu miał niesmak. Coraz bardziej martwiło go, dlaczego jej były mąż w ogóle nie uczestniczy w utrzymaniu Laury. Postanowił podjąć rozmowę raz jeszcze.
Karolina, nie chcę się kłócić, ale powiedz szczerze, czemu twój były mąż nie płaci alimentów?
Sama nie zgadzam się na jego pieniądze. Nie potrzebuję ich!
Moim zdaniem to nieuczciwe. Obcy mężczyzna powinien łożyć na cudze dziecko, a jej biologiczny ojciec jest całkowicie niezaangażowany i w ogóle go to nie obchodzi.
Nazywasz siebie obcym? Myślałam, iż moja córka i ja jesteśmy dla ciebie rodziną. Sądziłam, iż jesteś porządnym facetem.
Nie zarzucaj mi takich rzeczy. Ja też mogę mieć swoje pretensje.
To twoje prawo. I tak nie zwrócę się do mojego byłego. Nie chcesz mi dawać pieniędzy? To nie dawaj! Sama zapracuję. Nie będę się nikomu narzucać czy upokarzać. jeżeli nie jesteś gotów brać odpowiedzialności, lepiej się rozstańmy.
Dlaczego tak się denerwujesz? Porozmawiajmy spokojnie i podejmijmy decyzję.
Nie mam ochoty na żadne rozmowy. Idę spać. Możesz zostać w salonie. Nie jestem dziś w nastroju.
Mariusz musiał spać na kanapie. Przewracał się długo z boku na bok, rozmyślając o wszystkim, co usłyszał. Odkrył, iż Karolina jest bardzo dumna, a relacje z Laurą mogą być coraz trudniejsze, bo dziewczyna dorasta i jej potrzeby będą coraz większe. Jej ojciec prowadzi dostatnie życie raz, gdy przeglądał laptop Karoliny, zobaczył jego zdjęcie pod dyplomem: luksusowy samochód, eleganckie ubrania. Zdecydowanie nie był biedny. Gdyby Karolina chciała, ojciec Laury mógłby łożyć na córkę. Tu problemem była jej duma.
Mariusz postanawia spotkać się z nim osobiście.
