Podczas gdy dzieci i wnuki mieszkają w ciasnym mieszkanku w blokowisku na Pradze, rodzice mojego zięcia cieszą się życiem w przestronnym apartamencie po lewej stronie Wisły, gdzie z okien widać dachy Starego Miasta.
Moja córka Renata wyszła za mąż. Niestety, nie mamy szczęścia do zięcia, Sebastiana, ani do jego rodziców, państwa Kowalskich. My dla naszych dzieci oddajemy wszystko, oni swoim nie dali choćby znicza na Wszystkich Świętych. Od ośmiu lat borykamy się z tą rodziną, ciągle chodząc po linie.
Gdy pojawił się temat mieszkania, usłyszeliśmy od rodziców zięcia tylko jedno:
My nie mamy nic do zaoferowania ich sprawom chyba chcecie na nas cudów.
Byliśmy zmuszeni przeprowadzić się z mojego ukochanego, ciepłego mieszkania z cegły; zrobiliśmy to, by kupić kawalerkę dla dzieci. Ręce opadają. Wszystko po to, by młodzi mieli gniazdko. Remontowaliśmy, kupiliśmy meble, ale bez cienia pomocy ze strony teściów mojej córki.
Zajmuję się też wnukami. Renata jest teraz na urlopie macierzyńskim z malutką Marylką, a Jaś chodzi do pierwszej klasy, więc wożę go codziennie toyotą do szkoły. Renata sama nie daje rady po ludzku to niemożliwe: budzić dzieci, ubrać, wyjść na mróz, odprowadzić, wrócić, wszystko w godzinę! Z dziadkiem dzielimy się obowiązkami; oboje z mężem jesteśmy już przyzwyczajeni.
A państwo Kowalscy, jakby w letargu, nie zabierają w ogóle głosu. Patrzę na nich i myślę: jak można być dziadkami obojętnymi do bólu?
Tak było od początku. Wyobraźcie sobie: nie dali synowi choćby złotówki na wesele. Zadzwoniłam przed ślubem, mówię: dzieci biorą ślub, spotkajmy się, pogadajmy. A oni mi mówią:
A co będzie, jak się rozwiodą za miesiąc? Teraz aż 70% par rozwodzi się w pół roku! Takie statystyki, proszę pani!
Ostatecznie wesele zorganizowaliśmy sami z mężem. Podarowaliśmy dzieciom mieszkanie. Państwo Kowalscy przyszli na wesele jak obcy ludzie i wręczyli w kopercie marne 500 złotych.
Mimo to Sebastian stale czegoś wymaga.
Te osiem lat temu kupiliśmy im kawalerkę dla dwóch osób to i tak za dużo. Narodziło się dwoje dzieci i wiadomo, iż zrobiło się tłoczno.
Myślę, iż Sebastian powinien być bardziej zaradny. Mówię:
jeżeli nie możesz zarobić więcej, może twoi rodzice dorzucą chociaż trochę?
A on na to, iż nie, iż nigdy by nie poprosił.
Nie mogę im tego powiedzieć! stwierdził.
Zaproponowałam, iż sama poruszę ten temat, jeżeli woli. Zabronił. Byłam w szoku. Czyli wstydzi się poprosić własnych rodziców, ale ode mnie bierze już ósmy rok. Czemu nie zarabia sam? Nie wiem, ludzie jakoś kupują mieszkania. Mówię: Jesteś młody, szukaj dodatkowej pracy, jedź za granicę, do Niemiec, do Anglii.
Tak samo jest z moją córką, dzwoni do mnie, mówi, żebym się nie mieszała.
Teściowie są jacy są, tego nie zmienisz, nie pomogą.
A ja boleję. Oni sobie jeżdżą do sanatorium w Ciechocinku, żyją lekko i przyjemnie, ale im choćby głupio poprosić o coś dla wnuków. Syn to im wszystko wybaczy, a mnie ani trochę nie żal.
Taki to był sen: mieszkania z cegły zmieniały się w karty, a kawalerki kurczyły do wielkości pudełka po zapałkach, moje wnuki lewitowały w drodze do szkoły, a rodzice Sebastiana przebierali się za gołębie i odlatywali na dach Warszawy, nie zostawiając choćby pierza w gniazdku swoich dzieci.
