Zemsta: Dałam nauczkę mężowi, teściowej i szwagierce
21 września, czwartek
Gdzie jest obiad, Jadzia? Pytam się, gdzie jedzenie?!
Nawet nie spojrzałam w stronę Tomka. Siedziałam na brzegu kanapy tuląc malutki pakunek, z którego dobiegało ciche stękanie.
Cicho, Emilko szepnęłam. Właśnie dopiero zasnęła Całe popołudnie w przychodni spędziłam, potem apteka, potem
Nie obchodzi mnie to, gdzie byłaś! Tomek wszedł do pokoju choćby nie zdejmując kurtki. Ja pracuję i utrzymuję ciebie i dziecko!
Wracam do domu i chcę zobaczyć talerz ciepłej zupy, a nie twoją naburmuszoną minę i ten niekończący się płacz!
Co ty w ogóle robiłaś cały dzień?
Leczyłam twoją córkę podniosłam na niego wzrok. Znów ma wysypkę na policzkach.
Lekarze rozkładają ręce, musiałam sama szukać maści.
Zapytałeś choć raz, jak ona się czuje?
A co mam pytać? Jak wrzeszczy, to znaczy żyje. Jesteś matką, radź sobie sama!
To twój obowiązek zapewnić mi wygodę. Po co, myślisz, się żeniłem?
Żeby żreć pierogi z paczki i po nocach nie sypiać?
Żeniłeś się, bo ci było wygodnie ucięłam krótko. A ja za ciebie wyszłam, bo wszyscy wokół czepiali się: czas najwyższy.
Oto jest to twoje czas najwyższy!
Skrzywił się, podszedł do wózka stojącego w kącie i ze złością kopnął kółko.
Wózek odsunął się i uderzył w komodę.
Córka w moich ramionach zapiszczała i zaczęła płakać od nowa.
Uspokój ją! wrzasnął Tomek. Bo zaraz nie ręczę za siebie!
Jeszcze rok temu moje życie wyglądało zupełnie inaczej.
Byłam tą dziewczyną, za którą odwracali się przechodnie: perfekcyjny ubiór, cięty język, własne plany na każdy weekend.
Tomek wydawał się ideałem: przystojny, ambitny, zawsze gotów postawić na swoim.
Rozstawaliśmy się i schodziliśmy, robiąc sobie awantury o zazdrość, potem równie głośno się godziliśmy na oczach znajomych.
Kiedy się oświadczył, wahałam się, ale rodzice naciskali.
Jadziunia, ileż można samotnie żyć? mówiła mama, nakładając mi na talerz serniczki. Masz dwadzieścia siedem lat.
Tomek jest solidny, z dobrej rodziny. Mieszkanie przecież planujecie. A dzieci? Myślałaś o tym, kto ci poda szklankę wody na starość?
Mamo, jaka szklanka? Pracować chcę, dopiero nowy projekt wzięłam.
Praca to pył mruknął tata zza gazety. Kobieta bez rodziny jak drzewo bez korzeni, uschnie, nie zorientuje się kiedy.
Tomek cię kocha, a charakter każdy jakiś ma. Zżyjecie się.
I się poddałam. Po latach jeszcze będę wspominać tę chwilę słabości przy każdej nieprzespanej nocy.
Wesele było wystawne, mieszkanie na kredyt, a ciąża jak grom z jasnego nieba.
Stało się za szybko. Nie zdążyłam być żoną, już byłam nosicielką nowego życia.
Bardzo pragnęłam syna. Wyobrażałam sobie jak razem chodzimy na mecze, jak jest spokojny i rozważny cały ja.
Ale USG pokazało: dziewczynka. Coś mi wtedy pękło.
Poród był koszmarny. Komplikacje, kroplówki, niekończące się szpitalne korytarze dezynfekowane Domestosem i przepełnione rozpaczą.
Kiedy w końcu wypisali mnie do domu, czułam się jak rozbita waza, niezdarnie posklejana na szybko.
Patrzyłam na małe stworzenie w łóżeczku i czułam jedynie przytłaczającą irytację.
Czemu ona wiecznie płacze? pytałam mamy, która przyjechała pomagać.
To kolki, dziecko. Myśmy też cierpieli. Musisz wytrzymać. Chce jeść.
Nie chce! Wszystko mnie boli, mamo!
Źle przystawiasz. Staraj się. Teraz jesteś mamą, słowa chcę już nie ma. Jest tylko trzeba.
Tomek w tym czasie się zdematerializował. Przez dwa tygodnie jeszcze próbował grać dobrego ojca, ale zrezygnował szybko.
Denerwował go zapach dziecka, rozrzucone pieluchy, a najbardziej to, iż nie byłam już jego osobistą gejszą.
***
Mama dzwoniła Tomek stał w kuchni, obserwując jak jedną ręką mieszam zupę, a drugą noszę marudzącą córkę. Mówiła, iż Antonina znowu płakała.
Antonina, siostra Tomka, była od niego trzy lata starsza. Pięć lat po ślubie, dzieci brak.
I za każdym razem, kiedy zobaczyła mojego posta w sieci albo usłyszała o mojej córce, zaczynała histeryzować.
I co ja mam zrobić? Przepraszać, iż urodziłam? rzuciłam łyżką.
Powinnaś być skromniejsza. Mama mówi, iż specjalnie się wywyższasz swoim macierzyństwem.
Poza tym mama twierdzi, iż jesteś kiepską gospodynią. U ciebie choćby na listwach kurz leży, Jadzia.
Twoja mama nie była u nas przez dwa tygodnie, Tomek. Skąd ona wie o listwach?
Ona to czuje! Tomkowi ręka opadła na stół z hukiem. I ma rację. Spójrz na siebie. Fartuch zaplamiony, oczy czerwone.
Wyglądasz jak jakaś baba z zapadłej wsi.
Może jakbyś pomagał, choć raz wstał do niej w nocy
Pracuję! wrzasnął. Rozumiesz to swoim pustym łbem? Przynoszę pieniądze. Ty masz się zająć domem i dzieckiem.
A w sobotę jedziemy na działkę do twoich. Mówili, iż dziecku trzeba powietrza. Moi też będą.
Nie chcę na działkę. Zimno tam. Nie ma gdzie jej umyć, twoja matka znów będzie plotkować z moją za moimi plecami.
Nie obchodzi mnie, czego ty chcesz. Rodzice powiedzieli, iż mus.isz. Spakuj torby do ósmej rano. I żadnego twojego biadolenia.
***
Na działce było tylko gorzej. Rodzice, zachwyceni rolą dziadków, niemal wyrywali mi dziecko z ramion.
Jadzia, źle ją trzymasz! darła się mama z altanki. Trzymaj główkę! Ojej, kto tak dziecko owija? Daj, ja pokażę.
Zostawcie mnie w spokoju ucinałam, odchodząc w głąb ogrodu.
Tomek na działce udawał, iż nie istnieje. Siedział z tatą, omawiali naprawę samochodu, dolewając oliwy do ognia, gdy teściowa zaczynała dogadywać mi.
Jadziu, a co to znowu na jej policzkach? Jeszcze wysypka? Teściowa, Danuta, zmarszczyła się przy wózku. Źle się opiekujesz. Na pewno coś złego jesz.
Moja Antosia, gdyby miała dziecko, to by choćby pyłek zdmuchiwała. Ona taka pedantka
To niech Antosia sobie urodzi, w czym problem? wypaliłam gwałtownie.
Danuta oczywiście zrobiła widowisko.
Tomek! Słyszałeś? Ona drwi z nieszczęścia twojej siostry!
Tomek podszedł, złapał mnie za łokieć i ścisnął do bólu.
Przeproś matkę. Teraz!
Puść, boli mnie!
Przeproś, powiedziałem! W głowie ci się poprzewracało?
Moi rodzice stali obok, zamiast stanąć po mojej stronie, ojciec mruknął:
Jadzia, nie odzywaj się niewłaściwie do matki męża. Tomek ma rację, szanuj ich.
W tym momencie zrozumiałam: zostałam sama. Wszyscy przeciwko mnie.
Mąż widzący we mnie tylko służącą, rodzice, dla których status społeczny ważniejszy niż moje szczęście, teściowa sukcesywnie niszcząca małżeństwo z zazdrości.
***
Kryzys przyszedł tydzień po powrocie z działki.
Córkę męczył brzuszek, nie spałam drugą dobę.
Kiedy w końcu zasnęła, usiadłam na podłodze w kuchni, na linoleum, zamknęłam oczy.
Drzwi wejściowe trzasnęły. Tomek wrócił z pracy w wyjątkowo podłym nastroju.
Czemu w przedpokoju stoją śmieci? burknął zamiast cześć.
Nie miałam siły odpowiadać.
Mówię do ciebie! Idąc do kuchni, kopnął mnie w nogę. Wstań i wynieś. Już!
Sam wynieś powiedziałam cicho. Nie mogę dłużej. Kręgosłup mi pada, a chcę się przespać. Chociaż godzinę, Tomek. Proszę.
Ach, nie możesz? złapał mnie za kołnierz rozchełstanej szlafrokowej bluzy i szarpnął w górę.
Materiał zaskrzypiał.
Popatrzcie na księżniczkę, zmęczyła się. Inne mają po pięcioro i jeszcze w polu robią, a ta padła na ziemię.
Emilka obudziła się z płaczem. Tomek, aż rycząc ze złości, pobiegł do łóżeczka.
Znowu! Znowu ten wrzask! podbiegł i z wściekłością potrząsnął łóżeczkiem. Zamknij się wreszcie!
Dziecko aż się zakrztusiło od strachu.
Wpadłam do pokoju, próbując odepchnąć męża.
Zostaw ją! Odejdź od niej!
Ona mi życie zniszczyła! Tomek zamachnął się i spoliczkował mnie z całej siły.
Zachwiałam się, uderzyłam głową o kant szafy.
W oczach pociemniało, ale gorsze było to, iż nie przestał.
Podszedł do łóżeczka i z rozmysłem uszczypnął córeczkę w nóżkę.
Zawyła potwornie.
Coś we mnie wtedy pękło. Pożal się nad sobą, zmęczenie, rozgoryczenie wobec córki wszystko znikło.
Została tylko furia.
Chwyciłam ciężką figurkę na półce kolejny dziwaczny prezent teściowej i, nie wahając się, odważyłam się podejść bliżej.
Jeszcze raz wysyczałam, unosząc dłoń jeszcze raz jej dotkniesz, a roztrzaskam ci łeb.
Wynoś się.
Zbaraniał.
Ty na mnie rękę podnosisz, …? W moim mieszkaniu?!
Mieszkanie jest kupione podczas naszego małżeństwa mówiłam bardzo powoli, wyraźnie. Kredyt spłacaliśmy z mojej macierzyńskiej i twoich premii, szybciej spłaciłeś dzięki kasie moich rodziców oni pomogli. Połowa należy do mnie.
Ale teraz nie obchodzi mnie nic. Wynoś się, zanim wezwę policję i pójdę na obdukcję.
Mam na twarzy ślady od twojej ręki. Na dziecku zaraz zostaną siniaki.
Nie wsadzą cię, ale życie ci zrujnuję do tego stopnia, iż będziesz do końca życia spłacał prawników.
Wyszłam z sypialni i zadzwoniłam po patrol.
***
Procedury trwały długo. Tomek usiłował wciągnąć w to matkę i siostrę, te wydzwaniały, pisały, groziły, obrażały ale nie planowałam się godzić, po prostu je zablokowałam.
Rodziców, którzy przyjechali pogodzić nas, nie wpuściłam choćby do mieszkania.
Albo jesteście za mną, albo zapomnijcie mój adres.
Wasz zięć podniósł rękę na waszą nowo narodzoną wnuczkę. jeżeli to dla was normalne, nie mamy o czym rozmawiać.
Ojciec milczał, matka płakała, ale kiedy zobaczyli sińca na nóżce Emilki, zamilkli na dobre.
Oboje uznali, iż tego się wybaczyć nie da.
Nie tylko złożyłam pozew o rozwód. Poszłam do firmy Tomka. Cicho, spokojnie, z teczką dokumentów.
Nie robiłam scen, tylko pokazałam szefowi ochrony znajomemu mojego ojca nagranie z niani elektronicznej (sam Tomek ją kupił przed narodzinami dziecka).
Na nagraniu wszystko było choćby ten moment w dziecięcym pokoju.
Tomka poproszono natychmiast o zwolnienie się za porozumieniem stron. W ich firmie reputacja znaczy wszystko, a taki skandal byłby nie do przyjęcia.
Teściowa, gdy tylko dowiedziała się o zwolnieniu syna, dostała ciśnienia, a Antonina bojąc się, iż pokażę nagranie w internecie (gdzie mieliśmy wielu wspólnych znajomych) nagle ucichła.
***
Teraz żyję spokojnie. Tak, czasem brakuje pieniędzy, ale nie narzekam.
Tomek zrzekł się swojej części mieszkania na poczet alimentów i to mi odpowiada.
Rodzina eksmęża natychmiast zapomniała o istnieniu dziecka, ojciec nie odwiedza córki.
A nowym kobietom, z którymi Tomek się spotyka, opowiada, iż nigdy nie był żonaty.
