gdy już nie będzie mnie w tym tekście,
zostanę raz na zawsze wywiany przez
gryzący wiatr burzy piaskowej
– nastanie specyficzny czas.
wylęgną się Istoty niezbyt przypominające ludzi,
szalone w swojej dzikości jak fraza:
ludobójstwo czuje się samotne
lub gazetowy nagłówek:
Tragedia w rodzinie słynnych kolekcjonerów tragedii.
porozumiewać się będą głównie borborygmami,
burczeć do siebie egzaltowanie z wnętrz kałdunów.
zbudują dom sromotnikowy,
trujący kopiec Babel.
jeśli który wystawi głowę z termitierzyska, to
wyłącznie po to, by zaczerpnąć. rosy, majowego
powietrza albo mgły znad łąk.
ale to rzadkie przypadki. esencją losu Istot
będzie wielkie zrośnięcie się, mimo
osobności, współodczuwanie.
...a potem mały już-dzikus, wypędzony z ula
na śmierć (w ofierze, a może tylko za karę)
wyłowi złotą rybkę i nim ją zje, uśmiechnie się
wyjękując z trzewi życzenie:
Chcę, by wszyscy (tu padnie nazwa gatunku,
przepraszam, ale z pewnych powodów jej nie podam)
mieli uszy zamiast oczu.
i umrą ślepe Istoty, zagryzając się
pośród smrodu ciał współtowarzyszy.
żadna nie dowie się, iż już-dzikusek
nie miał złych intencji,
nie spowodował hekatomby w zemście,
że miał to być tylko taki żart. dziecięcy. dziecinny.
