Ósmy miesiąc. Nikt się tego nie spodziewał.
Ola czuła, iż dzieje się coś niedobrego.
Lekarze zareagowali natychmiast.
Kilka godzin później trzymała w ramionach córeczkę.
Mała, słaba, bezbronna.
Dziewczynkę zabrano do inkubatora.
Nie mogła sama oddychać.
Ola płakała, patrząc przez szybę.
Szeptała do siebie: „Da sobie radę”.
„Wrócimy do domu razem” – powtarzała jak zaklęcie.
Dni w szpitalu ciągnęły się bez końca.
Sen stał się luksusem, na który nie było czasu.
Co godzinę podchodziła do szyby.
Patrzyła, modliła się, czekała.
Pewnego dnia usłyszała rozmowę dwóch pielęgniarek.
Mówiły o kobiecie z siódmej sali.
– Odmówiła karmienia. Boi się o figurę – powiedziała jedna.
– Ładna, ale w głowie pustka – dodała druga.
Ola zamarła w progu.
Chodziło o matkę małego chłopca.
Kobieta nie tylko nie karmiła.
Złożyła formalną rezygnację z dziecka.
„Nie chcę być matką. Chcę żyć dla siebie” – miała powiedzieć.
Do szpitala przychodził ojciec chłopca.
Stawał przy szybie, głaskał małą rączkę przez rękawiczkę.
Patrzył, jak Ola tuli jego syna.
Jak go karmi, jak się do niego uśmiecha.
W jego oczach było coś więcej niż wdzięczność.
Była nadzieja.
Matka chłopca myślała wtedy o czym innym.
Manicure, kosmetyczka, nowa sukienka na wypis.
Nie myślała o płaczu głodnego dziecka.
Nie myślała o nieprzespanych nocach.
– Jestem za młoda na dziecko. Mam całe życie przed sobą – mówiła koleżankom przez telefon.
Ola przychodziła do chłopca codziennie.
Nie zapominała o swojej córeczce.
Modliła się, by mała znalazła siłę.
Niestety siła się nie znalazła.
Lekarz przekazał jej straszną wiadomość.
Dziewczynka zmarła.
Świat zamilkł, pociemniał, zniknął.
W piersi Oli została pustka.
Siedziała na łóżku, nie mogąc płakać.
Obejmowała się ramionami, jakby chciała się nie rozpaść.
Wtedy usłyszała pukanie do drzwi.
Stał w nich on, z kwiatami i balonikami.
Uklęknął przy jej łóżku.
– Jedźmy do domu… razem – powiedział cicho.
Ola nie rozumiała.
Czy to się dzieje naprawdę?
Mężczyzna ostrożnie podał jej niemowlę.
Tego samego chłopca, którego kołysała każdego dnia.
– Adoptuję go. Ale nie sam. Z tobą – powiedział.
Tylko ona była dla dziecka prawdziwie bliska.
Tylko ona umiała być matką.
Tego dnia wyszli ze szpitala razem.
Ola nie była już sama.
Obok niej mężczyzna, w jej ramionach dziecko.
Ból po stracie i promyk nadziei.
A w oknie korytarza stała Natalia.
Jego była żona, elegancka, pewna siebie.
Zobaczyła kwiaty i baloniki w rękach innej kobiety.
Zbladła, zrozumiała, oszalała.
Pobiegła przez korytarz z krzykiem.
– Co to ma znaczyć?! Gdzie jest mój mąż?!
Nikt jej już nie odpowiedział.














