Poznałam go jeszcze w liceum. Oboje mieliśmy po piętnaście lat i po kilku miesiącach zostaliśmy parą. W przedostatniej klasie przyszła do naszej szkoły nowa dziewczyna pamiętam, jak dziś, iż wtedy wszystko zaczęło się powoli zmieniać. Pod koniec roku szkolnego, przez jego roztargnienie, zostawił telefon u mnie i wtedy odkryłam ich wiadomości. Nagle wiele wcześniej niezrozumiałych sytuacji zyskało sens: kiedy jej się coś przydarzało, zawsze biegła do niego, szukała wsparcia w jego ramionach, a ja naiwnie wierzyłam, iż to tylko szkolna przyjaźń.
Byłam bardzo młoda i przerażona perspektywą utraty jedynego chłopaka, który jak myślałam mnie kocha, więc milczałam o wielu rzeczach. Tak dotrwaliśmy do połowy ostatniej klasy i akurat gdy zebrałam się na odwagę, by z nim zerwać, odkryłam, iż jestem w ciąży. Wylałam wtedy morze łez. Wiedziałam, iż teraz czeka mnie ciężki czas: naukę muszę odłożyć na później, a rodzina będzie dla mnie surowa I rzeczywiście tak było.
Udało mi się dokończyć liceum i na świat przyszła nasza córka, Jagoda. On od razu podjął studia, więc odwiedzał mnie raz na dwa tygodnie, a ja czułam się samotna i jakby moje życie zawęziło się tylko do roli matki, nie mając żadnych perspektyw.
Łudziłam się, iż gdy skończy szkołę, kontakt z tą dziewczyną się skończy ale minęło dziesięć długich lat, a ona wciąż była źródłem problemów. Często do niego pisała, a co gorsza on odpowiadał z życzliwością i uwagę. Gdy odbywały się jakieś wydarzenia, obrony, święta nigdy nie zabierał mnie ze sobą. Zawsze tłumaczył, iż nie ma komu zostawić dziecka, ale to był pretekst, by być swobodnym i spotykać się z nią. Wiem, iż nigdy mnie nie zdradził fizycznie nie z braku pragnienia, ale dlatego, iż ona lubiła przyciągać jego uwagę, a potem go ignorować.
Zmęczona ciągłym odkrywaniem ich rozmów i jego obietnicami, iż to koniec, w 2021 roku postanowiłam zakończyć nasz związek. Zaczęłam terapię, podjęłam pracę zdalną i poświęciłam córce czas, którego wcześniej nie mogłam jej dać. Gdy od niego odeszłam, byłam przekonana, iż to już koniec. Powiedziałam mu, iż zamykam ten rozdział. Wtedy jednak stał się nieustępliwy, walczył o mnie coraz mocniej. Po pół roku, podczas którego z trudem sobie radził, zgodziłam się dać mu jeszcze jedną szansę zaproponowałam wspólne zamieszkanie, licząc, iż to okaże skalę jego zaangażowania. Zgodził się. Zaoszczędziliśmy trochę pieniędzy, kupiliśmy rzeczy do domu.
Na początku byłam szczęśliwa wreszcie byliśmy z córką rodziną, w poważniejszych okolicznościach. Jednak w lutym 2025 roku, pewnego wieczoru, nie mogłam zasnąć. Coś we mnie nie dawało mi spokoju, choć na pozór wszystko było w porządku. Przeczucie popchnęło mnie do sprawdzenia jego telefonu.
To, co wtedy zobaczyłam, było najboleśniejszym doświadczeniem mojego życia. Przypadkiem trafiłam na zarchiwizowany czat. Nie szukałam jej, ale po naciśnięciu jednego przycisku pojawiły się ich wiadomości, a żołądek ścisnęło mi pustką. Zobaczyłam rozmowę trwającą miesiącami z jego strony wciąż prośby o kolejne spotkanie.
Potem odkrywałam kolejne rzeczy. Dwa miesiące przed naszym wspólnym zamieszkaniem podczas zjazdu klasowego tańczył z nią całą noc, potem odprowadził ją do domu i poprosił o pocałunek, ale odmówiła. Pisał do przyjaciela, iż ona jest pragnieniem i czymś niemożliwym, a ja miłością i rodziną. Najgorsze jednak było list, który napisał do niej w grudniu 2024 roku słowa, jakich nigdy nie skierował do mnie.
Wyznawał jej, iż szkolne lata były wspaniałe dzięki niej, iż z 3000 wspólnych nocy w ponad 2000 myślał o niej. Że żałuje, iż nie byli parą, iż chciałby czuć jej szyję, widzieć jej ubrania na podłodze, być z nią naprawdę. Że nic z tego się nie wydarzyło, bo on postanowił wziąć odpowiedzialność i być przy matce swojego dziecka.
Po tych słowach byłam w szoku. Drżały mi ręce, było mi zimno, czułam się jak zapasowy wariant tą, z którą został, nie tą, którą naprawdę pragnął. Obok tego listu były niemal piętnastominutowe nagrania, których nie potrafiłam choćby odsłuchać. To drżenie mnie obudziło; powiedziałam mu, żeby wyszedł. Była północ.
W kolejnych dniach pracowałam, zajmowałam się córką, która miała już dziewięć lat, a on funkcjonował jak robot. Przepraszał setki razy, zaczął chodzić na terapię, przebaczyłam mu, zgodziliśmy się spróbować razem to przetrwać. Wyjaśniliśmy sobie wiele spraw, choć mimo ulgi, niektóre rzeczy rzeczywiście się poprawiły. Jednak rany pozostały i bolą mnie do dziś. Moja pewność siebie została zrujnowana. Ciężko mi patrzeć na siebie w lustrze i mam wrażenie, iż nie widzę już tej samej kobiety.
Dziś spotykamy się częściej niż kiedykolwiek i to jest przyjemne, ale coś we mnie jest nie tak. Nie wiem, czy to ostrożność, czy strach nie chcę żyć nadziejami. Nie potrafię odbudować tego żaru, który miałam, i czuję, iż on tego choćby nie zauważa. Choć mieszkamy razem, prawie się nie kłócimy, a gdy już do czegoś dojdzie, potrafimy od razu spokojnie o tym porozmawiać z inicjatywy obojga. Ale to nie przywraca tamtego uczucia.
Dziś tworzymy ustabilizowaną, troskliwą parę, ale w środku ciągle noszę pustkę. Czułam ten ogień przez jedenaście lat, a od roku już go nie czuję jestem zagubiona.
On pracuje bardzo ciężko, ma swoje ambicje i cele. Jest troskliwy wobec naszej Jagody, dba o jej emocje, rozmawia z nią, bawi się, wychodzimy razem, potrafi nas rozśmieszyć, wspólnie spędzamy wartościowy czas. Razem pokrywamy domowe wydatki, czasem pozwalamy sobie na coś ekstra z oszczędności choć to już mniej ważne.
