Ona po prostu manipuluje moim mężem oburzała się Małgorzata
Małgorzata patrzyła w telefon, czując, jak w środku wzbiera dobrze znana irytacja.
Paweł dzwonił już trzeci raz tego wieczoru.
Małgosiu, no wybacz mi, proszę jego głos był zmęczony, winny, aż do bólu znajomy. Wiem, umawialiśmy się na teatr, ale No, Asia dzwoniła, Michał gorączkuje, ma czterdzieści stopni. Sama sobie nie poradzi. Zrozum?
Oczywiście, Małgorzata rozumiała.
Aż za dobrze.
Pawle, przecież mamy bilety powiedziała spokojnie, choć w środku wszystko w niej krzyczało. Półtora miesiąca czekaliśmy na ten spektakl.
Wiem, Kochanie. Wszystko Ci wynagrodzę, obiecuję. Ale to dziecko, przecież nie mogę go tak zostawić.
Po zakończonej rozmowie Małgorzata zadzwoniła do przyjaciółki.
Lena, wyobrażasz sobie?! maszerowała po salonie, wymachując rękami. Znowu! Trzeci raz w tym miesiącu! Najpierw syn chory, potem samochód byłej się psuje, a to jeszcze coś innego!
Małgoś, może rzeczywiście Michaś chory? Lena była ostrożna.
Przecież wiem! Małgorzata klapnęła na kanapę. Jasne, iż choruje. Dzieci chorują, normalka. Ale dlaczego ZAWSZE dzwoni akurat do niego?! Nie ma rodziców? Koleżanek?
No wiesz…
Żadne no wiesz! Małgorzata zerwała się z miejsca. Ona nim manipuluje! Paweł ma dobre serce i nie widzi niczego. Ona świetnie wie, iż rzuci wszystko dla niej. I korzysta z tego!
Lena westchnęła po drugiej stronie.
Jesteś pewna, iż problem leży w niej?
A w kim niby? Małgorzata zamilkła na chwilę.
Nie wiem. Ale pomyśl. Dzwoni do byłego męża, a on leci za każdym razem. Kto tu kogo wykorzystuje?
Małgorzata otworzyła usta, zaraz je zamknęła, czując przykry ucisk w środku.
Lena, nie gadaj bzdur odcięła się ostro. Paweł jest po prostu odpowiedzialnym ojcem. Nie zostawi syna.
Dobra, dobra zgodziła się gwałtownie Lena. Tak tylko mówię.
Ale to tak tylko zostało w niej jak zadra mała, kłująca i nie do ruszenia.
Paweł wrócił późno. Zmęczony, wygnieciony, z winą wymalowaną na twarzy.
No, wybacz mi, głupek ze mnie przytulił ją od tyłu, chowając twarz w jej szyi. Kupię ci nowe bilety, lepsze miejsca. Obiecuję.
Małgorzata milczała. Patrzyła przez okno i myślała: ile to już razy słyszałam wynagrodzę ci? Pięć? Dziesięć? Dwadzieścia?
I zawsze padało: No przecież rozumiesz.
Rozumiem, myślała Małgorzata. Ale co adekwatnie rozumiem sama nie wie.
A potem do tego dochodziły drobiazgi.
Najpierw niewidoczne, jak kurz na półce niby nie widać, ale jak przejedziesz ręką Popielaty nalot zostaje.
Małgorzata zauważyła, iż Paweł zaczął dziwnie chować telefon. Kiedyś zostawiał go gdziekolwiek na stole, kanapie, choćby w łazience. A teraz nosił go zawsze przy sobie. choćby wychodząc do kuchni po wodę.
Paweł, czemu ten telefon ciągle ze sobą nosisz? zagaiła któregoś wieczora, próbując brzmieć lekko.
Co? aż drgnął. Tak, z przyzwyczajenia. W pracy ciągle dzwonią.
No dobrze.
Potem przypadkiem zauważyła w jego kalendarzu wpisy. Chciała wpisać datę ich wspólnego wyjścia do teatru, tego przełożonego, i wtedy to zobaczyła: Odebrać Michała z przedszkola 16:00, Zawieźć Asi dokumenty od samochodu, Zadzwonić do A. w sprawie szczepienia.
A. to Asia.
Paweł zagadnęła przy kolacji, starannie mieszając herbatę aż cukier dawno się rozpuścił a wiesz kiedy mam obronę pracy magisterskiej?
Oderwał wzrok od talerza.
Obrony? Hm, w maju chyba?
W marcu. Za dwa tygodnie.
A, racja. Wybacz, mam sklerozę.
Skleroza. Ale plan Asi zna na pamięć.
Do tego jeszcze pieniądze.
Małgorzata przypadkiem zajrzała do rachunku Paweł zostawił go na stole. Trzy przelewy po cztery tysiące złotych. Odbiorca A. Kowalczyk.
Paweł zapytała, trzymając kartkę co to?
Nie peszył się nawet. Westchnął.
Asię wspieram. Jej mama zachorowała, na leki potrzebowała. Potem Michaś na zajęcia. Sama z dzieckiem jest.
Dwanaście tysięcy przez trzy miesiące.
No i co? To mój syn! Mam patrzeć, jak nie dają rady?
Małgorzata odłożyła kartkę na stół.
Oczywiście nie. Po prostu dziwne, iż zapomniałeś mi o tym powiedzieć.
Nie zapomniałem! Po prostu wiedziałem, iż zaczniesz swoje gadki!
To swoje gadki zabrzmiało tak, jakby była histeryczką, czepialską zazdrośnicą.
I jeszcze był ten rysunek w samochodzie.
Małgorzata usiadła na miejscu pasażera i zobaczyła na tylnym siedzeniu dziecięcy obrazek. Narysowany dom. Kwiaty. Słońce. Trzy osoby. Tata. Mama. Michaś.
Bez niej.
Małgorzata przyjrzała się rysunkowi. Z tyłu krzywo napisane dziecięcą ręką: Dla Taty od Michała. Nasza rodzina.
Paweł zapytała cicho.
Tak?
Skąd to?
Spojrzał.
Michał narysował. Fajne, nie? Utalentowany dzieciak.
Małgorzata patrzyła najpierw na rysunek, potem na Pawła, potem znowu na rysunek.
Paweł. Tu napisane nasza rodzina.
No tak. Jest mały. Dla dzieci rodzina to tata, mama i one same. Tak widzi świat. Taka dziecięca psychologia.
Odłożyła rysunek. Usiadła prosto, zapięła pas. Całą drogę milczała.
A potem Asia zaczęła pojawiać się osobiście.
Najpierw raz odebrać rzeczy Michała, bo u Pawła zostały. Potem znowu omówić wakacje. Potem przejeżdżałam, to wpadłam.
Asia była opanowana, uprzejma, uśmiechnięta.
Małgosiu, cześć! mówiła, jakby były przyjaciółkami. Nie przeszkadzam? Paweł w domu?
Za każdym razem, po tych wizytach, Paweł był zamyślony, odległy, jakby nieobecny.
Co się dzieje? pytała Małgorzata.
Nic. Zmęczony jestem.
Coraz częściej Małgorzata czuła się zbędna. Jak ta trzecia, która przeszkadza.
I któregoś razu przez przypadek usłyszała, jak Paweł rozmawia przez telefon w łazience. Myślał, iż drzwi są zamknięte, ale lekko się uchyliły.
Asia, nie płacz No przecież ci pomogę Jasne, przecież wiesz, iż zawsze jestem.
Jego głos był cichy, troskliwy, niemal czuły.
Małgorzata odsunęła się od drzwi. Usiadła na kanapie. I wtedy ją olśniło.
To nie nim manipulują.
To on na to pozwala.
Bo tak mu wygodnie.
Małgorzata trzy dni trzymała wszystko w sobie.
Nie robiła awantur. Po prostu milczała i patrzyła, trochę jak naukowiec przez mikroskop chłodno, obojętnie.
Co zobaczyła?
Paweł znał plan dnia Asi lepiej niż jej, Małgorzaty. Wiedział, kiedy przedszkole, kiedy zajęcia dodatkowe, kiedy wizyta u lekarza. Kalendarz miał pełen tych terminów. O jej obronie nie pamiętał.
Wciąż esemesował. Telefon non stop wibrował. Sięgał po niego szybko, po przeczytaniu miał rozmiękczoną twarz, przesiąkniętą winą, jakby popełniał coś zakazanego.
Pewnego wieczora zadzwonił telefon, gdy Paweł brał prysznic. Małgorzata zerknęła.
Asia.
Automatycznie odebrała.
Paweł? głos Asi był cichy, załamany. Pawełku, możesz przyjechać? Tak źle się czuję. Nie wiem, do kogo mam się zwrócić.
Małgorzata milczała.
Paweł? Jesteś? Nie mogę już sama Proszę, zawsze byłeś przy mnie.
Rozłączyła się. Odłożyła telefon. Usiadła i… zaczęła się śmiać.
Boże, jaka ja naiwna.
Paweł wyszedł z łazienki mokry, w ręczniku, z kropelkami wody na włosach.
Asia dzwoniła do ciebie powiedziała spokojnie.
Zamarł.
Odebrałaś?
Tak. Wstała. Spojrzała mu w oczy. Płakała. Prosiła, żebyś był przy niej. Jak zwykle.
Milczał. Zbierał myśli, szukał wykrętów widziała to po jego twarzy.
Wiesz zaczął Asia ma ciężki czas. Nikogo nie ma. Tylko ja. Nie mogę jej tak zostawić!
Zostawić? Małgorzata prychnęła. Rozwiedliście się cztery lata temu. Nie jest twoją żoną. Już ją zostawiłeś. Dawno temu.
Ale mamy wspólnego syna!
I to znaczy, iż kiedy zadzwoni i rzuci magiczne hasło Michaś, ty zawsze lecisz? Przelewasz jej pieniądze za moimi plecami? Znajdujesz czas na każdy jej problem?
Przesadzasz!
Ja?
Małgorzata poczuła, iż coś w niej pękło. Złapała torebkę. Zaczęła pakować rzeczy.
Wiesz, długo siebie przekonywałam, iż to z nią problem. Że manipuluje tobą, iż używa dziecka, iż nie potrafi odpuścić.
Obróciła się.
Ale prawda jest inna. Problem jest w tobie. Ty jej na to pozwalasz. I choćby tego chcesz. Bo ci z tym wygodnie. Masz dwie rodziny. Byłą żonę w potrzebie i nową, która znosi. I nie wybierasz. Bo tak łatwiej.
Małgosia, nie odchodź.
Nie odchodzę powiedziała cicho. Wychodzę. Z tego trójkąta, gdzie zawsze jestem trzecia. Nie chcę walczyć z twoją byłą żoną. Po prostu wychodzę z tej gry.
Paweł stał pośrodku pokoju mokry, zagubiony i żałosny.
Małgosiu, zaczekaj. Porozmawiajmy.
Nie ma o czym. Założyła kurtkę. Ty wybrałeś dawno temu. Ja byłam głupia, bo tego nie widziałam. Teraz widzę. Wyraźnie.
Otworzyła drzwi.
Do widzenia, Paweł. Pozdrów Asię. I powiedz jej, iż może dzwonić teraz do ciebie, kiedy tylko zechce.
Drzwi zamknęły się cicho.
Miesiąc później siedziałem z Leną w kawiarni.
I jak się trzymasz? spytała ostrożnie.
Dobrze. Uśmiechnąłem się. Naprawdę dobrze.
To była prawda. Przez pierwszy tydzień bolało dziwna pustka, ręka sama sięgała po telefon, chciałem wrócić. Ale wytrzymałem. Wynająłem małą kawalerkę, złapałem dodatkową pracę, obroniłem dyplom.
Paweł dzwonił. Pisał SMS-y długie, zamotane, przepraszające, zapewniające, iż wszystko zrozumiał.
Małgosiu, wybacz mi, głupcze. Miałaś rację. Zacznijmy od nowa.
Nie odpowiadałem. Wiedziałem, iż nie ma po co wracać. Problem nie leży w Asi. Problem jest w nim. Dopóki sam tego nie pojmie nic się nie zmieni.
A on? zapytała Lena.
Kto?
Paweł, no kto.
A. Wzruszyłem ramionami. Nie kontaktujemy się.
Przez moment milczeliśmy.
Żałujesz?
Pomyślałem. Czy żałuję? Nie. Zdziwiony byłem własnym spokojem czułem ulgę, tak, jakby po miesiącach zrzucić z pleców stary plecak.
Dokonałem wyboru. Dopiłem kawę. Za niego. I za siebie.
Lena się uśmiechnęła.
Jestem z ciebie dumna.
Daj spokój machnąłem ręką. Po prostu dorosłem.
Paweł został sam.
Co ciekawe, Asia bardzo gwałtownie przestała dzwonić. Bez mnie w tej roli widza cała gra straciła sens. A kiedy próbował znów się do niej zbliżyć odepchnęła go chłodno.
Sam wtedy ją wybrałeś powiedziała Asia bez emocji. To z tym wyborem żyj. Ja sobie życie układam po swojemu. Twojej pomocy już nie chcę.
Paweł próbował odzyskać Małgorzatę. Stał pod jej domem, czekał pod pracą, pisał wielkie elaboraty. Ale byłem nieugięty.
Paweł, odpuść powiedziałem mu ostatni raz. I sobie odpuść. Nie pasujemy do siebie. Ty chciałeś dwóch żyć naraz. Ja chcę jednego. Ale prawdziwego.
Szedłem wieczorem przez Warszawę i myślałem, jak dziwne jest życie. Bałem się samotności; bałem się stracić Pawła. A kiedy straciłem zrozumiałem, iż nic tak naprawdę nie straciłem.
Bo ktoś, kto nie potrafi dokonać wyboru, nie daje nic prawdziwego.
A ja zasługuję na prawdę i szczerość.
Co do odpowiedzi czy Paweł powinien próbować wrócić do pierwszej żony? Moim zdaniem chyba powinien najpierw odnaleźć siebie. A ja mam już własną drogę.
