Po tym, jak usłyszałam tę poruszającą historię od mojej przyjaciółki, całkowicie zmieniłam swoje podejście do ludzi. Mój mąż również spojrzał na nasze relacje z innymi z większym dystansem. Zaczęliśmy trzymać się na uboczu, mocno ograniczając to, co dzielimy z otoczeniem. Nie zerwaliśmy kontaktu z naszym gronem bliskich znajomych, ale już nigdy więcej nie pozwoliliśmy nikomu zajrzeć w nasze prywatne sprawy. Wszystko przez jedno bolesne doświadczenie, które spotkało Elżbietę i jej męża, Szymona.
Znaliśmy ich od lat, byli naszymi dobrymi przyjaciółmi. Nasi mężowie pracowali razem w jednej z krakowskich firm budowlanych, a Elżbieta ze mną studiowała na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po ślubie Elżbiety gwałtownie urodziła im się córeczka, a ja poznałam jej męża z koleżanką z pracy, Martą. Zaczęli się spotykać, wszystko układało się idealnie.
Z czasem jednak Szymon znalazł nową, lepiej płatną pracę w Warszawie, a Elżbieta otrzymała awans w swojej firmie consultingowej. Nasze wspólne spotkania stawały się coraz rzadsze, kontakt ograniczał się do świątecznych telefonów. Sama chwilę później trafiłam na urlop macierzyński, potem drugi raz, pojawiły się dzieci. W końcu posypały się zwolnienia w firmie i Elżbieta straciła pracę po kilku miesiącach przerw zdrowotnych.
Szymon dwoił się i troił, by zapewnić rodzinie komfortowe życie dom pod Krakowem, czworo dzieci, żona. Nie żyło im się źle, z czasem sytuacja się ustabilizowała, choć nigdy nie mogli pozwolić sobie na luksus.
Marta i jej partner nie mieli dzieci, skupiali się na karierze i częstych podróżach zagranicznych. Żyli wygodnie, praktycznie każdego lata wyjeżdżali w góry albo nad Bałtyk.
Pewnego upalnego popołudnia Elżbieta z Szymonem postanowili zaprosić Martę z partnerem na działkę pod Ojcowem. Chcieli oderwać się od miejskiego zgiełku, urządzać grille, kąpać się w pobliskiej rzece, chodzić na długie spacery po lesie. Pogoda była naprawdę wakacyjna. Elżbieta zadzwoniła więc do Marty, pełna entuzjazmu opowiedziała o swoim pomyśle. Marta wydawała się zachwycona, ale odpowiedziała, iż musi jeszcze o wszystkim porozmawiać z mężem i da znać. Tuż po zakończeniu rozmowy Elżbieta odłożyła telefon na stół nie rozłączyła jednak połączenia.
Wtedy usłyszała coś, co zmroziło jej krew w żyłach. W słuchawce wyraźnie rozbrzmiewały głosy Marty i jej męża, którzy między żartami wyśmiewali Elżbietę i Szymona. Zarzucali im brak ambicji, twierdzili, iż czwórka dzieci to przesada i ledwo ciągną do pierwszego każdego miesiąca. Z wyższością kpili z ich domu pod Krakowem, nazywając go ruderką, wstydem dla okolicznych sąsiadów. Wyzywali ich dzieci od rozwydrzonych, rozpuszczonych smarkaczy. Po co im aż tyle dzieci, mogli połowę oddać do domu dziecka dodała Marta ze śmiechem. Elżbieta nikogo nie interesuje, tylko o tych dzieciakach gadać potrafi.
Nie oszczędzili choćby Szymona. Sam cham, a z nim nie ma w ogóle o czym rozmawiać. W pewnej chwili połączenie zostało przerwane. Oszołomiona Elżbieta usiadła z mężem przy kuchennym stole, oboje nie dowierzali, iż ludzie, których uważali za przyjaciół, szydzą z nich za plecami. Emocje sięgały zenitu, Szymon chciał zadzwonić od razu i wygarnąć wszystko w twarz.
W tym właśnie momencie zadzwonił telefon dzwonił mąż Marty. Hej, przyjeżdżamy w weekend, szykujcie się! usłyszeli w słuchawce, a po krótkiej wymianie zdań para zakończyła rozmowę. Elżbieta spojrzała na Szymona nie wiedzieli, co robić. Zdecydowali, iż poczekają.
W sobotni poranek Marta i jej partner pojawili się na działce z reklamówką tanich ogórków konserwowych i pudełkiem najtańszych krakowskich cukierków dla dzieci. Już w progu usłyszeli ironiczny komentarz:
To wy macie aż taką niską wypłatę, iż nie stać was na porządne jedzenie? Nie martwcie się, u nas się dobrze naje, mamy stół jak należy. Zjedzcie, a potem nam pomożecie trochę w ogrodzie, pracy sporo.
Elżbieta z Szymonem nie potrafili ukryć zdziwienia, nie rozumieli, co się dzieje. Marta dołożyła swoje:
A wy to czemu jeszcze bez dzieci? Nie boicie się, iż już późno?
Nie spieszy nam się, mamy jeszcze czas odpowiedziała spokojnie Marta.
No widzisz, tylko prostacy rozmnażają się na potęgę, inteligentni żyją dla siebie skwitowała Elżbieta, powtarzając gorzkie słowa, które usłyszała od przyjaciół.
Marta i jej partner zamarli, zrozumieli, iż Elżbieta i Szymon już wszystko wiedzą, jednak nie mieli pojęcia, jak prawda wyszła na jaw. Po chwili wymyślili jakiś pretekst i prędko wyjechali.
Jak sądzicie czy Elżbieta i Szymon zachowali się adekwatnie? Czy może powinni byli zareagować ostrzej? Co wy byście zrobili na ich miejscu?
