Ptasi cud – opowieść o niezwykłej polskiej ptaszynie

Ptak szczęścia

Waluś! Co tak długo?! Czekam, czekam! Siadaj! Anna, sąsiadka Walerii Mateuszówny, wierciła się na ławeczce, układając się wygodniej.

A co? Jaki piękny wieczór! Po co siedzieć w domu? Tam tylko telewizor i Kicia, nuda! A na podwórku wiosna! Co prawda dopiero kwiecień, ale ciepło jak latem. choćby wiśnia, którą jeszcze mąż Ani, Stefan, posadził pod oknami, już się obudziła i rozkwitła. A ławeczka pod nią, ta sama, którą Stefan zrobił, już gotowa na sąsiedzkie pogaduszki. Ania niedawno ją pomalowała, więc wygląda jak nowa! Czeka, aż sąsiadki posadzą na niej swoje tyłki i zacznie się zwyczajowe, babskie gadanie. O dzieciach, chorobach, życiu i oczywiście o miłości.

O czym innym miałyby rozmawiać kobiety? I choć znają się z Walerą od podszewki, to zawsze znajdzie się jakieś nowe drobiazgi, których dotąd nie wiedziały. Zawsze jest okazja do rozmowy. Dzieci rosną, chorób przybywa, a miłość Cóż, miłości nigdy za dużo, raczej zawsze za mało. Czeka się więc na te cudze wyznania z otwartą buzią i wstrzymanym oddechem, żeby posłuchać jak to jest, kiedy się jest kochanym. Po takim słuchaniu lżej się robi. choćby jeżeli serce własne ucichło i w nim pustynia, dobrze wiedzieć, iż miłość na świecie nie wyginęła. Że jednak jest, świeci, grzeje, daje życie

Anna Aleksandrowna po prostu Anka dla sąsiadów znała Walerię chyba od zawsze. Ponad pół wieku mieszkały drzwi w drzwi. Gdy były małymi dziewczynkami, matki nie zamykały drzwi na zamek, żeby nie musieć co chwilę biegać i przekręcać klucz. Wiadomo było, iż jak nie u jednej, to u drugiej dzieci się bawią. Później już zaczęto zamykać na klucz. To wtedy, gdy Ania i Wala poszły szukać szczęścia.

Miały wtedy po sześć lat.

Do Anki przyjechała babcia z Podlasia. I opowiedziała dziewczynkom, iż najważniejsze w życiu to złapać ptaka szczęścia i trzymać blisko. Wtedy wszystko się uda, życie będzie lekkie i dobre, a wokół wszyscy będą szczęśliwi.

O życiu dziewczynki nie zrozumiały za wiele, ale zapamiętały, iż chodzi o to, żeby rodzice przestali się z byle powodu kłócić i żeby wszyscy zgodnie żyli. I tak postanowiły odnaleźć tego ptaka.

Tym bardziej, iż Anka była pewna, iż wie, gdzie ptak mieszka. W sąsiednim bloku! U takiego dziwnego jegomościa ze skrzypiącym głosem. On czasem wyprowadzał ptaka na podwórko. Wielki, kolorowy! Krzyczy dziwnie. Ale na pewno to on ptak szczęścia! Bo w zoo takich choćby nie widziały.

Przygotowały się do poszukiwania poważnie.

Wyszperały na balkonie Ani starą klatkę, w której kiedyś babcia przywiozła jej królika.

Przecież ptaka trzeba gdzieś wsadzić? Nie można go non stop za ogon trzymać, bo ręce się zmęczą, a lody, które na pewno się pojawią, gdy już będą szczęśliwe, nie będzie komu trzymać.

Zabrały ze sobą chleb i ciasteczka bo kto wie, co ptak lubi. Wala po namyśle dorzuciła jeszcze cukierka. No bo jakby ptak nie lubił chleba? Cukierki lubią wszyscy! Wstyd byłoby, gdyby przyniosły ptakowi coś, co mu nie smakuje.

Nie spieszyły się. Sprawa przecież poważna! Babcia już wróciła na wieś, obiecując zabrać wnuczkę na całe wakacje. A rodzice przygotowywali się do urlopu. Jechali razem z sąsiadami, dwie rodziny jednym maluchem, żeby wyszło taniej. Nad Bałtyk niedaleko raptem kilka godzin jazdy. Czas odleci, zanim się zorientujesz. A tam pięknie! Stary, ale solidny domek, duże podwórko z huśtawką. Do morza blisko. Sielanka.

Anka czekała na tę wycieczkę i bardzo chciała spędzić lato u babci.

A jednocześnie żal było jej Wali. Wala nie miała żadnej babci. Jak to możliwe, żeby dziecko nie miało babci? Przecież kto wtedy będzie potajemnie rozpieszczał, kto opowie baśń, nie tylko o garnku, bo garów do mycia dużo, a prania sterta? Kto wydzierga szydełkiem kapelusz z wielką kokardą?

Anka rozmyślała: jak złapiemy ptaka, to i Wali babcia się znajdzie. Może choćby taka, co to z moją z jednej wsi. Da się wtedy razem lato spędzić. Warto się postarać!

Dzień przed wyjazdem do Gdańska, obie krzyknęły matkom, iż idą się bawić i wymknęły się z domu. Zamknęły cicho drzwi, żeby nie trzaskać na przeciągu, uciszyły się nawzajem, żeby nie wybuchnąć śmiechem, i popędziły na dół po schodach.

Swoje podwórko, to obok, i już szary, smutny blok, w którym mieszka ptak.

Na podwórku pusto i cicho. Upał, więc nikt nie wychodzi, wszyscy siedzą w domach lub pracują.

Dziewczynki spojrzały na siebie. Jak tu szukać ptaka, kiedy nie ma kogo zapytać? Wala już nadąć wargi, marszczy nos zaraz się rozpłacze. Ale Anka nie płakała byle kiedy. Co trzeba zrobić to trzeba! Inaczej marzenia o babci dla Wali, pudle z lodami i nowych sukienkach z grochami przepadną. Identycznych! Żeby od razu było wiadomo jesteśmy przyjaciółkami! A rodzice znowu będą się kłócić, jeżeli nie odnajdą tego przeklętego ptaka.

Czemu przeklętego? Bo gdyby był porządny, siedziałby na drzewie przed blokiem i nie trzeba by go szukać! A tu nie ma!

Anka rozejrzała się, chwyciła Walę za rękę i ruszyła w stronę klatki schodowej. Nie ma sensu stać i gapić się wkoło. Lepiej zapukać gdzieś i zapytać, gdzie mieszka ptak szczęścia.

A tam mieszkań co niemiara a to tylko jedna klatka! Jedni nie otwierają widocznie nie domownicy. Inni krzyczą, iż dzieci się wygłupiają.

A Anka z Walą idą dalej, waląc w drzwi, gdzie nie dosięgły do dzwonka.

Gdzie tu mieszka ptak szczęścia?

Co za dziwni ci dorośli. Proste pytanie, czemu nie odpowiedzą? Ale nie! Krzyczą, grożą. Jeden pan choćby groził, iż je przepędzi. Wala z Anką uciekły od tej wrednej sąsiadki, ale zapamiętały zielone drzwi ze śmieszną klamką. Tam więcej nie zapukają. U takich wrednych ludzi ptak szczęścia nie mieszka.

Wreszcie w jednym mieszkaniu się udało. Otworzył chłopak odrobinę starszy i na pytanie dziewczynek po prostu wzruszył ramionami:

Wejdźcie!

Ptaszka i tutaj nie było, za to mnóstwo fascynujących rzeczy! Dziewczynki zupełnie zapomniały, po co przyszły.

Oglądały straszne maski na ścianie. Przykładały do ucha ogromne muszle i słuchały szumu morza. Podziwiały wielką makietę żaglowca z żaglem i maleńkimi marynarzami na wantach.

To my z tatą sklejaliśmy. Święta Anna.

O! Jak ja! Anka odsunęła gwałtownie palec od żagla i się rozpromieniła.

Też masz na imię Anna? Piękne imię! Moja mama też tak ma.

A gdzie jest?

Mama? W pracy. Zaraz wróci. A wy czemu same łazicie? Nie ochrzanią was?

Wtedy dziewczynki zorientowały się, o ptaku, o realizmie pora do domu, pewnie już nas szukają, głodno w brzuchu burczy, a za karę to i kąt czeka!

Walka! Biegiem!

Anka, łapiąc Walę za rękę, zapomniała o klatce i pognała do drzwi.

Zaczekajcie! chłopak dogonił je w progu Proszę!

Pióra były tak piękne, iż zaniemówiły z wrażenia. Stały, otworzyły usta, nie mogąc się odważyć wyciągnąć rąk.

Co to?

To pawie pióra! Mama przynosi z zoo. Weźcie!

Nie oddychając, wzięły z rąk chłopca to cudo i pobiegły do domu.

A tam czekała burza!

Rozpłakane matki krążyły po podwórku, wołając swoje córki. Ojcowie nerwowo palili przy klatce, czekając na dzielnicowego, który rozkazał nikomu się nie ruszać, póki nie powie, co dalej.

Gdy zobaczyła dziewczynki, mama Wali usiadła na ziemi, pośrodku placu zabaw.

Znalazły się

Były łzy, były uściski i lanie. Dobrze, iż nie było już czasu porządnie nałożyć.

I tak, dwa dni później, siedząc na huśtawce w ogrodzie wynajmowanego letniska, dziewczyny wierciły się na desce, szukając wygodnego miejsca, i szeptały:

Walka, wiesz co? Nie potrzebujemy żadnego ptaka!

Czemu?

Bo babcia mówiła, iż prawdziwe szczęście to jak się ciebie kocha.

I?

No! Gdyby nas nie kochali, to nie płakaliby tak, jak się zgubiłyśmy, prawda? I nie bali, iż nas już nie będzie. Co nie?

No racja

To jesteśmy szczęśliwe, co?

Nie wiem

Ja wiem!

A rodzice?

Co z rodzicami? Pokłócili się przez te dwa dni?

Nie

No widzisz. Mogą żyć w zgodzie. Tylko nie chcą! I żaden ptak im nie pomoże, rozumiesz?

Aha.

To lato stało się najpiękniejszym wspomnieniem dzieciństwa obu.

Anna Aleksandrowna, wspominając swoje życie, zawsze się cieszyła, iż jest ktoś, z kim można te wspomnienia dzielić. Nie tylko dzielić, zapytać, jak się zapomni. Łatwiej się pamięta we dwójkę.

Poza tym Walka zawsze pamiętała lepiej. Może dlatego, iż była spokojniejsza? Kto wie. Anka jak rtęć, zawsze żywa, pędzi gdzieś. A Wala spokojna, najpierw pomyśli, przeglądnie myśli po kolei, a potem ruszy cicho, wciąż analizując. Kto się spieszy, ten się śmieje. Pamięta wszystko, jakby to wczoraj było.

A Anka poznała swojego przyszłego męża i długo go nie kojarzyła. Chodziła z nim ponad miesiąc, zanim trafiła do jego domu.

Święta Anna

Statek stał w tym samym miejscu, gdzie kiedyś przyglądały się mu dwie małe dziewczynki. Chociaż teraz miały po dwadzieścia trzy lata, a Wala męża, Anka poczuła się znów jak ta mała, która bała się ruszyć marynarza, żeby czegoś nie zepsuć.

I po ślubie wyjęła z ulubionej książki pióro, które przechowywała przez lata, i pokazała mężowi.

Pamiętasz?

I śmiała się serdecznie, widząc, jak mąż usiłuje sobie przypomnieć coś sprzed lat.

I mieli szczęście. Długie, niemal trzydziestoletnie, troskliwe i pracowite. Z pierwszymi krokami córki i potem syna. Z chorobą, którą Stefan pokonał dla Anki, szukając najlepszych lekarzy i trzymając ją za rękę, gdy niepewna przyszłość krążyła za drzwiami. I przyszedł dzień, gdy czas się zatrzymał, a Anka przestała oddychać, zupełnie zapominając jak to się robi, bo powietrze jak życie odeszło z jej Stefanem. Wala, będąc wtedy przy niej, nie straciła głowy, policzkowała ją, aż wróciła do przytomności i tuliła ją jak dziecko.

Trzymaj się, Aniu! Masz dzieci

I Anka się otrząsnęła. Bo szczęście jednak zostało blisko. Już nie takie samo, niepełne, ale dane jej przez Stefana. A dzieci, choć dorosłe, nie powinny stracić matki zaraz po ojcu. Tak nie może być! Bo jak mają sobie poradzić? Babcia zawsze mówiła:

Dopóki ktoś stoi między dzieckiem a niebem to dziecko nie jest sierotą! Szczęśliwe dziecko

Miała rację! Żyć trzeba, dla dzieci i wnuków. choćby jeżeli wszyscy się porozjeżdżali praca, dorosłe życie Anka wie, iż jest potrzebna i kochana. Zawsze można spakować walizkę, nawkładać prezentów i pojechać do syna lub do córki. Jest mile widziana. Albo poczekać na wakacje i wtedy wnuki zjeżdżają do niej, znów jest zamieszanie, harmider i troska. I znowu nie śpi w nocy, nasłuchuje cichego oddechu pod bokiem. A łóżko, to samo duże, co z mężem spała, nie jest puste. choćby najstarsza wnuczka trochę się kryguje, kręci, ale potem wdrapuje się na brzeg z najmłodszymi. I razem słucha bajek ze wszystkimi, udając zdziwienie przy każdej zwrotce, choć zna je na wylot.

I znów serce cicho się raduje. Taka to euforia lekka jak piórko. Może nie tak piękne, jak to, które kiedyś dostała od męża, ale równie upragnione.

Nie każdemu tak się układa. Są tacy, iż ile by nie marzyli, nie wyproszą szczęścia u nieba. A nam z Walerą się poszczęściło. Ptak szczęścia przemknął obok, aleśmy go nie zmarnowały. Udało się zrozumieć już jako dzieci co to znaczy być szczęśliwą kobietą. Każda ma swoje szczęście, a my właśnie takie, wymyślone i wycierpiane już wtedy. By dzieci zdrowe były, a reszta Dojdzie, jeżeli się postarać.

Wala właśnie chciała i się starała. Mogła zostać bezdzietna. Z mężem dzieci się nie doczekali. A mimo to kochali się tak, iż aż sąsiedzi nie mogli się nadziwić. Zawsze razem, wszędzie wspólnie, nigdy się nie nudzą, a gdy osobno to tęsknią. Sąsiadki narzekają na swoich, a Waleria milczy, jakby wody w usta nabrała. Nie iż nie chce się dzielić swoim życiem, choć trochę i tak, ale po prostu o mężu można mówić tylko dobrze.

Żyli jak w zgodzie.

Anka kiedyś myślała, iż to niemożliwe. A potem spotkała Stefana. No i patrząc na Walę, od razu było jasne tu mieszka miłość.

A przecież i tam różowo nie było. W rodzinie Wali z mężem krewnych tyle, iż głowa boli! Samych cioć po obu stronach siedem. A u Antoniego, męża Wali, jeszcze dwie rodzone siostry. Obie jędzowate! Nikt w rodzinie tak Wali nie dokuczał, jak one. Wiadomo, iż trzeba się dopasować, gdy się wychodzi za mąż, ale nie aż tak! Nie wykręcisz się, gdy tylu krewnych.

Wszyscy wszystko wiedzieć chcą! Gdzie była, co robiła, jakie ciastka kupiła Musieli się wtrącać we wszystko. A Waleria zawsze nie taka! Nie tak siadła, nie tak spojrzała, nie tak się przywitała.

Teściowa Wali, Maria, akurat była wspaniałą kobietą. Jedyna, która ją przyjęła od razu i nigdy nie wypomniała. Dlaczego córki takie, nikt nie wie. Syna porządnie wychowała.

Miękka, prawda, była. Nikomu nie potrafiła odmówić ani też nie umiała się kłócić. Jak coś zaraz w płacz! Wala ją żałowała. Mama mówiła już od pierwszego spotkania.

I wszyscy blisko siebie.

Co się działo, jak matka Antoniego sprzedała swoje mieszkanie i przeprowadziła się bliżej syna! Córki ostro protestowały. Z Wali nie chciała mieszkać, choć syn proponował. Kupiła kawalerkę naprzeciwko. Mówiła, iż nie chce przeszkadzać. Dwie izby tylko przecież. A o planach Wali z Antonim już wiedziała. Wiedziała, ale nie mówiła rodzinie.

Przeszła w życiu swoje, kiedy mąż zostawił ją z trójką dzieci. Pomagał, ale to nie życie, gdy najbliższy odchodzi i nie tłumaczy czemu. To dopiero później porozmawiali. Wala odegrała istotną rolę. Widziała, jak matce ciężko, choć lat minęło dużo, a serce swoje wie. Jak to tyle lat z kimś spędzić, a potem nagle: przesuń się, idę. Dokąd? Dlaczego? Czym nagle się znudziłam?

Okazało się, iż niczym. Po prostu nowa miłość. On w głowie miał harmonię dwóch kobiet! Taki to sułtan!

Matka Antoniego nie chciała żyć w haremie, ale wreszcie odżyła jako kobieta. Uspokoiła się. Dziękowała Walerii, zaczęła układać życie od nowa.

To ona pomogła Walerii i Antoniemu znaleźć syna. Odeszła ze szpitala wojewódzkiego i poszła pracować jako położna na oddziale noworodkowym. Tam wypatrzyła wnuka.

Wtedy razem z Waliem przemyśleli wszystko i zrobili po swojemu. Waleria inaczej nie umiała. Ale bez teściowej by nie dali rady. Jak rodzinie wyjaśnić nagłe zniknięcie na niemal rok? Musieli wyjechać z mężem. Wiedzieli, iż krewni nie zaakceptują przybranego dziecka w rodzinie. Dlatego wrócili już z dzieckiem. Skąd, kiedy i czy naprawdę rodziła nie odpowiadali. Anka wiedziała, iż to pierwszy raz, gdy Waleria przecięła wszelkie pytania i nie pozwoliła się wtrącać. Krewni pogadali, ale widząc, jak babcia kocha wnuka, ucichli. Swoje.

Siostry Antoniego coś podejrzewały, ale już się nie odważyły jej dręczyć. Nie przez Walerię, a przez Marię. Bały się. Matka się zmieniła. Lekko zaciskała usta i odkładała słuchawkę. Gdzie się podziała jej miękkość?

A nigdzie! Po prostu zrozumiała, iż sierotom trzeba jeszcze więcej miłości, żeby się przywiązali, ogrzali. Całe swoje serce dawała wnukowi. Pomagała i Walerii. Wiedziała, iż tak rodzinę syna ochroni, a szczęście zatrzyma. A cóż za kobieta-matka taka, co banałów nie rozumie?

Żyli więc. Wala z mężem i synkiem, Anka ze swoją rodziną.

Dobrze było!

Przyjaźniły się, jeździły razem na wakacje. Dzieci blisko siebie. I znów drzwi otwarte szeroko, bo z zamkiem nie nadążysz, choć pilnowały, żeby historia z ptakiem się nie powtórzyła.

A potem Stefan odszedł, zostawiając pustkę i zawiedzione nadzieje na wspólną starość.

Później i Antoniego zabrakło. Nigdy nie narzekał na zdrowie. A tu zator. Skąd się wziął? Pracował w szpitalu, badania obowiązkowe Przeoczono

Wala podupadła całkiem. Teraz rolą Ani było podtrzymać ją, nie pozwolić zsunąć się w przepaść, z której rzadko kto wraca.

Masz syna, Walunia! Rodziców! Marię! Nie możesz się tak pogrążać w żałobie! Kto ich wesprze? Jakby oprócz nas nikogo Pomyśl! Co by Anton powiedział, jakby cię zobaczył taką zapłakaną przez miesiąc? Tak nie można! On cię kochał nad życie. I co chcesz rzucić tę miłość na wiatr? Nieprawda to, Walunia! Anton by nie pozwolił

Może to słowa, a może poczucie odpowiedzialności sprawiło, iż Walka się podniosła. I jak Anka nauczyła się żyć na nowo, przechowując swoją miłość najlepiej jak potrafiła.

Wychowała syna. Pawełek skończył szkołę, został oficerem. Jeździ, po garnizonach, ale matki nie zapomniał. Wnuki przywozi dwa razy do roku. Jak nie on, to jego żona, Swoja, przyjeżdża. I z Walerią mają świetny kontakt. Walka nauczyła się być dobrą teściową, wyciągnęła lekcje z własnych doświadczeń. Dlatego akceptowała wybór syna.

A nie było łatwo.

Jak nie, skoro syn sprowadził do domu nie tylko żonę, ale i jej dziecko z pierwszego związku. Ślubu tam choćby nie było. Tej mąż zostawił ją w szóstym miesiącu. Wyjechał na saksy i napisał, iż nie wróci radź sobie sama. Dobrze, iż potem się zachował przyzwoicie: zrzeczenie do dziecka podpisał i pozwolił Pawłowi adoptować chłopca.

A Wala? Nic wielkiego. Zamiast syna do powitania, odsunęła się na bok, wzięła na ręce dwuletniego brzdąca i powiedziała:

Cześć! Jestem babcia Walunia! Chcesz ciastko? Nie? A pod choinką byłeś? Dziadek Mróz zostawił ci prezenty. Naprawdę! Sama widziałam! Chodź, zobaczymy!

Co trzeba, żeby matce serce zmiękło? Niewiele. Wystarczy zaakceptować jej dziecko jak swoje.

Waleria to dawno wiedziała i świetnie zastosowała.

Dlatego Swoja została jej córką, a wnuki liczy od najstarszego, choć nie biologiczny, jest pierwszy i kochany.

Walka, kiedy na działkę ruszamy? Czas najwyższy! Zobacz, jak ciepło! Anka podniosła głowę, chcąc dojrzeć kwiaty wiśni nad sobą.

W weekend. Jeszcze tylko okna umyję i jedziemy.

O rany! Zapomniałam, iż w tym roku Wielkanoc wcześnie. Czas robić porządki, co?

Czas! A ja mam jeszcze gotowanie na głowie.

Twoi przyjadą?

Na dwa dni, przejazdem. Najstarszy będzie zdawać na studia w Warszawie. Jadą zobaczyć, co i jak. Teraz tylko zajrzą, a w drodze powrotnej może zostaną dłużej. Młodszych pewnie zostawią na kilka tygodni. Zobaczymy jeszcze. A twoi?

Moi dopiero na lato. Szkoła, nie przedszkole zajęcia trwają. Czekam i czekam.

Tylko półtora miesiąca!

Tak, ale dla mnie to dłuży się jak wieczność

Zawsze tak jest, gdy się czegoś fajnego czeka. Wlecze się czas, czeka, a jak przyjdzie, mignie sekundą i znika. Znowu trzeba czekać. Ale wiesz, Anka?

Co?

Ja bym za tę sekundę oddała wszystko. Bo potem nią się żyje, wspomina, przekładając euforia jak koraliki na nitce. Szczęścia nigdy za dużo się nie ma, ale za mało wtedy, gdy się nie dostrzega, ile się go dostało.

Racja! Pamiętasz, jak szłyśmy szukać ptaka szczęścia?

Pewnie! Walka parsknęła śmiechem i założyła ręce na piersi. Potem nie mogłam na pupie usiąść z tydzień. Mama się wystraszyła, to tata mi dał nauczkę żeby się nie powtórzyło. Ale co ja ci będę opowiadać! Ty też byłaś taka sama!

Było! Ale wiesz co, Walunia?

No?

Mam wrażenie, iż tego ptaszka my za ogon jednak złapałyśmy. choćby nie wiedząc kiedy, ale złapałyśmy. I przez cały czas był przy nas. Bo jak wyjaśnić to wszystko, co nam się przydarzyło, o czym kobiety tylko marzą, błagają, a nie każdej się daje? I rodziny, tak cudowne, i mężowie, tacy jak nasi, i dzieci wspaniałe, o wnukach już nie wspominając! Powiesz, iż nie jesteśmy szczęśliwe?

Powiem, iż masz rację! I warto naszemu ptakowi szczęścia podziękować. Niech jeszcze pomacha skrzydełkiem i zakręci ogonkiem. Żeby szczęśliwi byli ci, których kochamyW tej chwili, jakby na potwierdzenie ich słów, tuż nad ich głowami przemknął cień. Wysoko na gałęzi wiśni przysiadł sójka z piórek połyskiwały odcienie błękitu, jakby ktoś rozlał na niej kroplę nieba. Przechyliła łepek, spojrzała na obie kobiety i wydała z siebie dźwięk, który brzmiał jak zaczarowana obietnica.

Anka i Wala spojrzały na siebie przez moment, bez słów rozumiejąc, iż życie zawsze przynosi drobne znaki dla tych, co potrafią patrzeć. Może to nie ten wielki ptak szczęścia, którego kiedyś szukały, ale czy to ważne? Szczęście od dawna było obok czasem w przyjaźni, czasem w uścisku wnuków, czasem we wspomnieniu, a najczęściej w codziennym jestem tu.

Widzisz? szepnęła Anka, wskazując subtelnie na sójkę. Przyleciał do nas, choć choćby nie musiałyśmy go szukać.

Wala uśmiechnęła się łagodnie i położyła dłoń na dłoni przyjaciółki.

Ważne, iż umiemy go zobaczyć, Aniu. Tyle wystarczy.

Otulił je zapach kwitnącej wiśni, podmuch ciepłego wiatru przyniósł echa gwaru dzieci na podwórku. Siedziały obok siebie dwie kobiety, dwa światy, które razem przetrwały wszystko. Nie wiedziały, ile jeszcze takich wiosen będzie im dane, ile jeszcze listków spadnie z tej wiśni i ile razy uśmiechną się do siebie ze łzą wzruszenia.

Ale wiedziały jedno: szczęście to nie ptak do złapania, ale ręka, która trzyma drugą, by nie została sama pośród świata.

I gdy sójka sfrunęła, z trzepotem błękitnych skrzydeł zgarniając ze sobą promień słońca, Anka roześmiała się cicho.

Wiesz, Walunia, chyba jeszcze mamy czas, by patrzeć, jak ptaki szczęścia wracają do nas co roku. Bo przecież mamy dla kogo czekać, z kim wspominać i dla kogo się śmiać.

A wiśnia szumiała nad nimi cicho, obiecując jeszcze wiele pięknych wiosen pod tym samym niebem.