Pukanie do drzwi: Płacząca teściowa i rodzinny dramat
Zapukano do drzwi. Otworzyłam, a tam stała moja teściowa, przemoczona do suchej nitki, z oczami spuchniętymi od płaczu. Okazało się, iż jego kochanka zabrała im choćby ostatniego grosza
Piętnaście lat temu wzięliśmy z Witkiem ślub. Jego matka od razu dała mi do zrozumienia, iż nigdy nie będziemy przyjaciółkami. Zaakceptowałam to. Żyliśmy swoją miłością, ale z dziećmi jakoś nie wychodziło. Dziesięć lat czekania, nadziei i modlitw Aż w końcu życie nas pobłogosławiło: najpierw przyszedł na świat Piotrek, potem Lena.
Życie nie obeszło się z nami źle. Witek zrobił karierę jako dyrektor w dużej firmie. Ja mogłam skupić się na dzieciach, wziąć urlop macierzyński i rzucić się w wir rodzinnego życia. Moja mama mieszkała daleko, w innym mieście, więc nie było mowy o pomocy. A teściowa? Cóż, przez te piętnaście lat jej stosunek do mnie nie zmienił się ani o jotę. Dla niej zawsze byłam łowczynią posagów, przebiegłą istotą, która ukradła jej syna. W jej marzeniach Witek powinien był ożenić się z tą porządną dziewczyną, którą sama wybrała. Ale on wybrał mnie.
Żyliśmy sobie, wychowywaliśmy dzieci, a ja ignorowałam jej lodowate spojrzenia. Aż pewnego dnia wszystko się posypało.
Pamiętam każdy szczegół tamtego dnia. Wróciliśmy z spaceru, dzieci w przedpokoju ściągały buty, a ja poszłam nastawić czajnik. Wtedy zauważyłam kartkę na stoliku przy wejściu. Gdy się do niej zbliżyłam, przeszły mnie ciarki. Dom wydawał się dziwnie pusty. Rzeczy Witka zniknęły.
Na kartce, niechlujnym pismem, napisał:
*Wy
