Rodzice kazali mi dokonać aborcji, by uchronić rodzinę przed wstydem. Nie przejęli się, gdy lekarze orzekli moją bezpłodność. Jednak los okrutnie odpłacił mojemu ojcu za jego czyny.

Miałem wtedy kilka ponad dwadzieścia lat, kiedy poznałem tego człowieka. Zachowywał się wobec mnie jak prawdziwy dżentelmen obsypywał mnie komplementami, rozśmieszał, dbał o każdy szczegół naszych spotkań. Wydawało mi się, iż trafiłem na ideał. Jednak kiedy tylko dostał to, czego chciał, zniknął z mojego życia tak szybko, jak się w nim pojawił. Rozstanie z nim było dla mnie ciosem, ale choćby nie przeczuwałem, jak poważne konsekwencje będzie miało to spotkanie.

Dopiero po pewnym czasie dotarło do mnie, iż zostanę ojcem. Byłem w szoku. Przez pewien czas trzymałem tę wiadomość tylko dla siebie. Jednak z czasem zacząłem rozumieć, iż długo nie dam rady tego ukrywać, szczególnie iż matka dziecka była już w czwartym miesiącu ciąży. W końcu zebrałem się na odwagę i wyznałem wszystko mojej mamie. Ona natychmiast powiedziała o wszystkim tacie.

Ojciec nie zareagował tak, jak bym chciał rzucił mi w twarz same oskarżenia i obelgi. Kierowani strachem przed wstydem i plotkami na nasz temat, rodzice namówili mnie, żebym przekonał matkę dziecka do aborcji, choć narażało to jej zdrowie. Długo wahałem się, czy to zrobić, ale w końcu pod naciskiem rodziny uległem. Przez kolejne dni łzy same spływały mi po policzkach, czułem wielki ból i żal, jakbym sam zawiódł swoje przyszłe dziecko. Do dziś proszę Boga o wybaczenie. Wtedy wydawało mi się, iż życie dla mnie się skończyło. Byłem bliski rozpaczy, a rodzice byli zupełnie obojętni. Liczył się tylko ich spokój i reputacja wśród sąsiadów.

W końcu postanowiłem uciec z domu. Udało mi się znaleźć własną drogę ukończyłem Uniwersytet Jagielloński i zbudowałem własną karierę prawnika w Warszawie. Starałem się zagłuszyć smutek sukcesami zawodowymi, jednak w pewnych sprawach pieniędzmi się nie da zapłacić. Chociaż osiągnąłem wszystko, o czym niegdyś mogłem tylko marzyć, była jedna rzecz, której żadne bogactwo nie mogło mi dać rodziny. Utraciłem szansę zostania ojcem.

Poznawałem kolejne kobiety, miałem propozycje małżeństwa od cudownych dziewczyn o imionach typowo polskich jak Zuzanna, Jagoda czy Wanda, ale gdy tylko dowiadywały się o mojej sytuacji, znikały bez słowa. Całą winą obarczam swoich rodziców. To oni odebrali mi możliwość doświadczania szczęścia ojcostwa. Nie chciałem się z nimi widywać ani rozmawiać. Kiedy ojciec dostał zawału serca i mama błagała mnie przez telefon, żebym choć na chwilę pojawił się w szpitalu, odmówiłem. Stracili mój szacunek. Próbując zagłuszyć wyrzuty sumienia, co miesiąc przelewam im kilkaset złotych na życie.

Uważam, iż rodzice powinni wspierać własne dzieci, choćby jeżeli się pomylą, a nie zrzucać na nie brzemienia swoich lęków i oczekiwań. Moi rodzice nie mieli nigdy świadomości, jak wielką krzywdę mi wyrządzili. Dziś wiem, iż żadne pieniądze i sukcesy nie zastąpią tego, co się straciło z powodu cudzych decyzji.