Rodzice zmusili mnie do aborcji, żeby uniknąć wstydu przed rodziną i sąsiadami. Nie przejęli się tym, iż potem lekarze stwierdzili moją bezpłodność. Los jednak sprawiedliwie odpłacił mojemu ojcu – przeszedł przez prawdziwe piekło.

Byłem młody, gdy poznałem tę kobietę. Wydawała się ucieleśnieniem ideału obsypywała mnie ciepłymi słowami, była troskliwa i potrafiła zauroczyć na każdym kroku. Niestety, gdy tylko dostała to, czego chciała, zniknęła z mojego życia bez śladu. Rozstanie to kompletnie mnie załamało, ale na tamtym etapie nie byłem świadomy konsekwencji tej relacji. Byłem w szoku, gdy dowiedziałem się, iż zostanę ojcem. Przez długi czas nie powiedziałem o tym nikomu. Jednak z czasem zrozumiałem, iż niedługo i tak wszystko wyjdzie na jaw, bo kobieta była już w czwartym miesiącu ciąży. Zdecydowałem się powiedzieć o tym mojej mamie, która z kolei natychmiast poinformowała mojego ojca. Z jego strony usłyszałem jedynie wyrzuty, oskarżenia i ostre słowa.

Rodzice, kierując się strachem przed wstydem i opinią sąsiadów, nakłaniali nas do usunięcia ciąży, mimo iż mogło to poważnie zagrozić jej zdrowiu. Zgodziłem się niechętnie, a przez kolejne dni dosłownie nie mogłem znaleźć sobie miejsca dręczyło mnie poczucie winy wobec własnego nienarodzonego dziecka. Do dziś szukam u Boga przebaczenia za tamtą decyzję. Przez długi czas miałem wrażenie, jakby moje życie całkiem stanęło w miejscu. Brakowało mi sił, chciałem zniknąć. Moi rodzice pozostali jednak niewzruszeni; ich największym zmartwieniem było to, żeby tylko nikt się nie dowiedział.

Z czasem postanowiłem uciec z rodzinnego domu zajęło mi to dwa lata. Skończyłem Politechnikę Warszawską i zbudowałem własną ścieżkę zawodową, osiągając sukcesy, o których kiedyś mogłem tylko marzyć. Udało mi się dojść do stabilizacji i zamożności miałem swoje mieszkanie na Żoliborzu, dobrą pracę i pieniądze. A jednak wciąż był jeden brak: nigdy nie zbudowałem własnej rodziny. Tego nie dało się kupić za żadne złotówki. Straciłem możliwość zostania ojcem już dawno temu.

Poznawałem kobiety, dostawałem propozycje wspólnego życia, ale za każdym razem, gdy wychodziła na jaw moja bezdzietność, relacje się kończyły. Za wszystko, co mnie spotkało, obarczam winą swoich rodziców. To oni odebrali mi radość, jaką daje wychowanie dzieci. Nie czułem potrzeby kontaktu z nimi wolałem trzymać się z daleka. Kiedy ojciec przeszedł zawał i matka błagała, bym się nim zaopiekował, nie potrafiłem się przełamać. Poczułem się zdradzony. Choć co miesiąc przelewam im pewną sumę pieniędzy, by mieć spokojniejsze sumienie, nie chcę się do nich zbliżać. Uważam, iż rodzice powinni wspierać swoje dzieci, a nie odwracać się od nich w potrzebie. Moi rodzice ani przez chwilę nie zrozumieli, ile krzywdy wyrządzili…