„Sama jeszcze jest dzieckiem, a już trzecie będzie rodzić!” Nikt jeszcze nie wie o mojej ciąży, ale ja już słyszę szepty za plecami. I coraz bardziej boję się wyjść z domu.
Mam dwadzieścia lat. Dwoje małych dzieci. I dwa pozytywne testy ciążowe, które od kilku dni chowam przed wzrokiem, choć ich wynik ani na chwilę nie znika mi z głowy.
Pierwsze dziecko urodziłam, gdy ledwie skończyłam siedemnaście lat. Drugie — w wieku dziewiętnastu.
Bardzo gwałtownie nauczyłam się przewijać, usypiać i rozpoznawać po płaczu, czego potrzebuje maluch. Znacznie trudniej było nauczyć się żyć z ciągłym zmęczeniem.
Kocham moje dzieci. Ale czasem marzę tylko o tym, żeby przez godzinę nikt mnie nie wołał.
Teraz jestem w ciąży po raz trzeci.
Najpierw spóźniała mi się miesiączka. Próbowałam tłumaczyć to stresem i niewyspaniem. Potem zrobiłam test.
Dwie kreski.
Zrobiłam następny, jakby mógł odwołać wynik poprzedniego.
Nie odwołał.
Z moich obliczeń wynika, iż to sam początek, może trzeci albo czwarty tydzień. A ja już budzę się rano ze ściśniętym gardłem.
Kiedy powiedziałam o wszystkim mężowi, Kamilowi, liczyłam, iż mnie przytuli. Że usiądziemy i zaczniemy rozmawiać o tym, co dalej.
— Ja jestem za tym, żeby dziecko się urodziło — powiedział. — Ale zdecyduj sama.
Przez chwilę patrzyłam na niego bez słowa.
— Sama? Naprawdę właśnie to mi mówisz?
— Przecież nie chcę ci niczego narzucać.
— Nie proszę, żebyś mi narzucał! Proszę, żebyś nie zostawiał mnie z tym wszystkiego!
Poczułam złość, a zaraz potem bezradność. Bo on powiedział, czego chce. Ja zostałam z pytaniem, jak to wszystko udźwignąć.
Przed narodzinami pierwszego dziecka mieszkaliśmy w Lublinie. W mieście mijaliśmy obcych ludzi, którzy nie interesowali się naszym życiem.
Teraz mieszkamy w pobliskiej wsi. Tutaj wszyscy nas znają. Wystarczy, iż jedna osoba coś zauważy, a za chwilę wiedzą następni.
Wyobrażam sobie spojrzenia w sklepie. Rozmowy, które urywają się, gdy podchodzę.
„Dwadzieścia lat i już trójka?”
„Dwoje mają, a zabezpieczać się przez cały czas nie nauczyli?”
Może część tych słów istnieje tylko w mojej głowie. Może ktoś zamiast oceny zaoferowałby pomoc. Ale teraz nie potrafię w to uwierzyć.
Najbardziej złoszczę się na Kamila. Na jego lekkomyślność tamtego wieczoru. Na to, iż dla niego zdanie „chcę tego dziecka” brzmi tak prosto.
Dla mnie zaraz za nim stoją kolejne pytania.
Kto zajmie się starszymi, gdy będę źle się czuła? Kto wstanie w nocy? Co zrobię, kiedy cała trójka będzie płakać, a ja razem z nimi?
Ostatnio płaczę bardzo często. Kamil czasami wchodzi do pokoju, widzi moje łzy i pyta:
— Co się stało?
Mam wtedy ochotę odpowiedzieć:
— A ty naprawdę nie wiesz?
Wieczorami szukam w internecie historii kobiet, które były w podobnej sytuacji. Jedne piszą, iż powinnam urodzić i nie przejmować się ludźmi. Inne radzą przerwać ciążę po cichu, tak żeby nikt się nie dowiedział.
Odkładam telefon. Od tych wszystkich pewnych odpowiedzi robi mi się jeszcze ciężej.
Bo ja nie jestem pewna niczego.
Czasem wyobrażam sobie maleńką dłoń zaciskającą się na moim palcu i czuję wzruszenie. Chwilę później słyszę, jak jedno z dzieci mnie woła, a drugie zaczyna płakać, i ogarnia mnie panika.
Nie wiem, czy dam radę z trójką.
Boję się też, iż dziecko kiedyś poczuje, jak bardzo przestraszyłam się wiadomości o jego istnieniu. A przecież ono niczemu nie jest winne.
Wczoraj, kiedy dzieci już spały, powiedziałam Kamilowi:
— Nie wystarczy, iż powiesz: „Jakoś będzie”.
— To co mam powiedzieć?
— Jak będziesz mi pomagał. Co weźmiesz na siebie. Że naprawdę rozumiesz, dlaczego się boję.
Tym razem nie odpowiedział od razu.
Nie podjęłam jeszcze decyzji. Ale wiem, iż nie chcę podejmować jej ze wstydu przed sąsiadami ani dlatego, iż ktoś w internecie napisał mi, co powinnam zrobić.
Potrzebuję usłyszeć własne myśli. I poczuć, iż człowiek siedzący obok mnie przy kuchennym stole naprawdę jest w tym ze mną.
