Egzemplarz gry otrzymałam od wydawnictwa w zamian za recenzję.
Wydawnictwo nie miało wpływu na treść i formę recenzji.
Wydawnictwo nie miało wpływu na treść i formę recenzji.
Wydawca określę grę "Samotne wilki"
jako 2-osobowy karciany pojedynek dla graczy od lat 14.
Ja myślę, iż rezolutne 11-latki też sobie poradzą :-)
Nieduże pudełko zawiera:
karty z wilkami,
dwustronną planszę,
okrągłe żetony blizn - bonusów,
sześciokątne dwustronne żetony honoru,
żetony księżyców oraz instrukcję.
Na rewersie każdej karty jest samotny wilk z jedynką.
na awersie - wilk w jednym z 5 kolorów i z jedną z liczb 2 - 7.
Ta liczba to punkty siły danego wilka.
Młodsi mają mniej siły niż starsi,
ale najmłodsi pokonują najstarszych ;-)
Na różowych rewersach żetonów blizn widnieją czerwone zadrapania,
które u niektórych wywołują wizualny dyskomfort.
Na szczęście ja do nich nie należę, a grafiki mi się podobają :-)
Blizny do symbol doświadczenia, a doświadczenie przekłada się na bonusy ;-)
Na awersach żetonów blizn znajdują się:
punkty honoru lub punkty siły lub dodatkowe akcje.
Wilki z trójkami też pozwala wykonać dodatkową akcję;
pozwalają odkryć jeden z zakrytych żetonów blizn.
Po obu stronach każdego sześciokątnego żetonu honoru
znajdują się różne liczby punktów honoru.
Jedna z akcji żetonów blizn pozwala taki żeton odwrócić na drugą stronę.
Na żetonach księżyców też znajdują się punkty honoru.
Bo w ogóle w grze chodzi o zdobycie jak największej liczby punktów honoru.
Ale żeby zdobyć punkty honoru trzeba najpierw zdobyć przewagę punktów siły.
Ale o tym za chwilę :-)
Przygotowanie rozgrywki polega na:
rozłożeniu 5-segmentowej planszy na odpowiedniej stronie
(po jednej stronie jest wersja podstawowa, po drugiej - zaawansowana),
ułożeniu żetonów blizn i żetonów honoru w odpowiednich miejscach planszy,
położeniu żetonów księżyców w pobliżu planszy,
rozdaniu graczom po 13 kart wilków.
Każdy segment planszy symbolizuje jedno terytorium.
Kolory terytoriów odpowiadają kolorom wilków na kartach.
Wilki będą się pojedynkować o przewagę na każdym z tych terytoriów.
Służą do tego punkty siły na kartach wilków i punkty siły na bliznach.
W grze zbiera się lewy i kontroluje obszary.
Rozgrywka trwa 13 rund.
W każdej rundzie gracze rozgrywają tzw. lewy,
składające się z dwóch kart.
W każdej rundzie każdy gracz kładzie jedną kartę
przy wybranym terytorium po swojej stronie planszy,
przy czym najpierw kartę kładzie jeden gracz, dopiero potem drugi.
Karta wyłożona przez pierwszego gracza ustala tzw. kolor wiodący.
Drugi gracz wykłada kartę w kolorze wiodącym, o ile taki ma.
Lewę wygrywa gracz, którego karta ma wyższy numer w kolorze wiodącym.
Wygrywający lewę zacznie następną lewę.
Jeśli drugi gracz nie ma karty w kolorze wiodącym,
to może wyłożyć dowolną inną kartę, ale wtedy jest przegranym.
No chyba, iż ustalono kolor atutowy, o czym za chwilę.
Karta zwycięzcy lewy pozostaje odkryta na zagranym miejscu.
Karta przegranego pozostaje na zagranym miejscu, ale zakrywa się ją,
czyli odwraca rewersem, gdzie widnieje samotny wilk z siłą 1.
Ale za to przegrany bierze jeden z żetonów blizn z tego terytorium
(może to być żeton zakryty lub odkryty) i kładzie go na brzegu wybranego terytorium.
Kolor atutowy ustala się, gdy z któregoś terytorium znikną wszystkie żetony blizn.
Wtedy na tym terytorium kładzie się żeton księżyca, a kolor tego terytorium
staje się kolorem atutowym.
Przy każdym terytorium, po obu stronach planszy,
można położyć łącznie co najwyżej 6 kart wilków
(odkrytych i / lub zakrytych).
Rozgrywka kończy się, gdy gracze wyłożą wszystkie karty z rąk.
Wtedy rozpatruje się przewagę sił graczy na każdym terytorium osobno.
Gracz mający przewagę na danym terytorium, zdobywa żeton honoru
z tego terytorium i ewentualnie leżący na nim żeton księżyca.
W przypadku remisu na danym terytorium, nikt nie zdobywa żetonu honoru
z tego terytorium.
Na koniec gracze sumują zdobyte punkty honoru z żetonów honoru,
żetonów księżyców oraz tych żetonów blizn, które dają punkty honoru.
Wygrywa gracz, który zdobył więcej punktów honoru.
W przypadku remisu wygrywa ten, kto ma więcej kart samotnych wilków.
Dużo tekstu powyżej, ale zasady nie są trudne.
Najlepiej rozegrać 1-2 pojedynki razem z instrukcją,
by wszystko przyswoić :-)
A instrukcja jest na stronie wydawnictwa Muduko.
Wymagają dużej koncentracji i uważnego obserwowania kart.
Nie tylko tych odkrytych, więc przyda się też niezła pamięć ;-)
Sporo tu kombinowania i niełatwych decyzji, ale i sporo losowości.
Gdy gracz rozpoczynający ma większość kart danego koloru,
to trudno go pokonać i przejąć prowadzenie, co frustruje.
Czasem lepiej przegrać lewę i zdobyć bliznę, która daje bonus.
A bonusy mogę wykorzystać przy innym terytorium, niż to gdzie przegrałam,
co jest największą zaletą tych pojedynków! :-)
I zgłaszam ją do projektu GRAJMY!
Inne zgłoszenia tu: recenzje Grajmy!
.
