Sąsiedzi postanowili pokazać nam miejsca w szeregu. Bez żadnego poważnego powodu po prostu.
To było pięć lat temu, w samym sercu Krakowa. Ja i mój mąż, Mateusz, mieliśmy już dwójkę dzieci, a wszyscy gnieździliśmy się w klaustrofobicznym pokoiku na starym blokowisku. Potrzeba większej przestrzeni stała się oczywista, ale długo tylko o tym rozmawialiśmy podczas zabieganych wieczorów nad kubkiem herbaty z osiedlowego sklepu.
Kiedy dowiedzieliśmy się, iż urodzi się nam trzecia pociecha, nie było już odwrotu musieliśmy zacząć działać. Jedyne wyjście to sprzedaż naszego mieszkania i wzięcie części funduszu z rodzinnego wkładu własnego. To pozwoliłoby nam kupić trzypokojowe lokum, chociażby na Nowej Hucie.
Nie było łatwo za sprzedane mieszkanie dostaliśmy tylko 400 tysięcy złotych, resztę dołożyliśmy z oszczędności. I w końcu. Kupiliśmy wymarzone trzy pokoje w zabytkowej kamienicy z lat trzydziestych. Przestrzenie świeżo odnowione, ściany błyszczały jak nowe. Wystarczyło tylko wstawić szafki i łóżka.
Przez moment byliśmy naprawdę szczęśliwą rodziną aż do chwili, gdy sąsiedzi z górnych pięter jakby się zmówili przeciw nam. Stworzyli swoistą koalicję, by pokazać, iż to oni rządzą wspólnotą.
Zaczęło się od drobnych pretensji i niekończących się skarg.
Dlaczego drzwi na klatkę są tak długo otwarte? burczała pani Celina z drugiego piętra.
Wnosiliśmy meble, trudno by drzwi cały czas zamykać tłumaczyliśmy się, zgrzani po dźwiganiu.
Czemu parkujesz samochód pod moimi oknami!? dopominał się pan Zygmunt z trzeciego.
Staję pod swoim balkonem, bo mieszkam na pierwszym piętrze. Twój widok jest już wyżej, co mam zrobić?
Aż wreszcie kolejne oskarżenie przelało czarę goryczy:
Wasze dzieci biegają po powrocie z przedszkola jak dzikusy, hałasują! Puszczacie im te bajki, a ja tu chcę odpocząć!
Ale przecież mieszkacie nad nami jak to może wam przeszkadzać? pytałam bezradnie.
Ostatni incydent sprawił, iż puściły mi nerwy. Sąsiadki przyszły po południu, gdy Zofia, moja ciężarna żona, była sama w domu. Była już w dziewiątym miesiącu, brzuszek nosiła wysoko, ledwo już chodziła. A one, cała gromada, napadły ją wrzaskiem pod drzwiami:
Musimy porozmawiać!
O co chodzi?
Twój mąż, wychodząc na fajka, wpuścił do klatki jakiegoś obcego! Kręcił się po piętrach, wciskał ludziom dorabianie kluczy do domofonu. Jak to możliwe?!
Mój mąż nie pali mówiła łamiącym głosem Zofia. Nigdy nie palił
Dodały jeszcze coś o tym, iż jeżeli ten obcy dorobi klucze, to każdemu się tu może wprosić.
Wróciłem akurat, gdy żona wciąż siedziała zapłakana na kanapie. Gdy dowiedziałem się o tej awanturze, poszedłem jeszcze tego samego dnia na górę. Bez owijania w bawełnę powiedziałem, iż takie traktowanie mojej żony i mojej rodziny już się nie powtórzy.
Od tamtego czasu, choć relacji nigdy nie naprawiliśmy, to przestali nam dogadywać i zaczepiać dzieciaki na klatce. Przestali choćby odpowiadać dzień dobry na klatce
Ale przynajmniej mogliśmy w końcu spokojnie żyć we własnych czterech kątach.
