Szymon przywiózł swoją narzeczoną, Malwinę, do wioski na Podlasiu. Tam otrzymał w spadku starą drewnianą chatę po babci. Młodzi powoli urządzali się, oswajali z nowym życiem, zaczynali własne gospodarskie życie… Gdy nagle któregoś ranka do Szymona przyjechała z Warszawy jego siostra, Grażyna, z całą hałaśliwą trójką swoich dzieci.
Przecież ja też tu kiedyś mieszkałam! oznajmiła Grażyna, rozsiadając się w kuchni. Do babci przyjeżdżałam co lato. A teraz postanowiłam odpocząć nad morzem! Pewnie zostawię u was dzieciaki na wsi…
Ale kto się nimi zajmie?! zdębiały Szymon. Jesteśmy z Malwiną w pracy… Bywa, iż mnie dniami nie ma.
Nagle z podwórka rozległ się tumult. Szymon odruchowo zerknął przez okno i zamarł. Widok z miejsca zburzył spokój gospodarstwa.
Szymon zabrał Malwinę na wieś, gdzie spędził dzieciństwo u swojej babci. Teraz dom przypadł mu w spadku.
Wybieraj, Malwinko, tutaj zostajemy, czy chcemy wynajmować kawalerkę w Białymstoku? spytał ją z cichą nadzieją.
Właściwie nie mieli wyboru. W mieście Szymon nie miał absolutnie nic. Wcześniej gnieździł się u siostry Grażyny w jej mikroskopijnym pokoju z jej najstarszym synem.
Grażyna nigdy nie była zadowolona z jego obecności. Zaledwie raz w miesiącu, kiedy oddawał jej prawie całą wypłatę za mieszkanie, była milsza. Poza tym narzekała o byle co.
Do Szymona należało sprzątanie, chodzenie z siostrzeńcami po podwórzu, trzynastym, pięciolatkiem i roczniakiem. Szwagier wiecznie wyjeżdżał na studia, do kolegów, a czasem po prostu do swoich rodziców odpocząć od rodziny.
Malwina wiedziała o wszystkim: iż Szymon, choć miał niezłą pracę, zostawał praktycznie bez grosza. Całość oddawał siostrze.
A gdy zaczęli się spotykać, pozwolił sobie zostawić część pieniędzy dla siebie Grażyna była wściekła, niemalże go wyrzuciła. Musiał jeszcze dwa tygodnie przepracować, zanim mógł się wyprowadzić.
Dla Grażyny brat był wygodny i pieniądze dawał, i sprzątał, i dzieci pilnował.
Przy kolejnym konflikcie po prostu wyrzuciła Szymona z jego walizką na klatkę. Przeniósł się do Malwiny na stancję w akademiku…
Wieś przyjęła młodych życzliwie. Szymon znał tu ludzki całe dzieciństwo, setki wspomnień. Choć nie mieli w okolicy rodziny, czuli się bezpiecznie.
Mama Szymona także mieszkała na wsi, choć w innej części kraju. Rodzice Malwiny żyli jeszcze dalej. Nie było na kogo liczyć.
Cichutko wzięli ślub w urzędzie, zaczęli się urządzać. Malwina znalazła pracę w przedszkolu, Szymon w tartaku. Sąsiadka, Pani Zofia, oddała im kozę, bo sama nie dawała już rady.
Koza była zupełnie za darmo w zamian mieli tylko codziennie przynosić pół litra mleka babci. Potem dokupili parę kur, potem dwie owce. Praca i własna gospodarka ledwo starczały; Malwina dorabiała szyciem. Dali radę, żyli nie najgorzej.
Mieli już trzyletniego synka, Mikołaja. Malwina wróciła do pracy po urlopie macierzyńskim. Najgorsze, wydawać by się mogło, mieli już za sobą…
Ale wtedy niespodziewanie w drzwiach stanęła Grażyna.
Od czasu wyprowadzki brata nie spotkali się ani razu. Jej dzieci podrosły, mąż jak zwykle nie przyjechał, odpoczywał u swoich rodziców.
Ja tu mieszkałam, pamiętasz? Przyjeżdżałam do babci! przypomniała.
Niezbyt długo tu wytrzymałaś odparł Szymon. Po jednym tygodniu bez rodziców już beczałaś, żeby cię zabrać. Ja całe wakacje tu spędzałem.
Ale co tu niby robić? Nuuuda. Teraz jadę nad morze!
Od dziecka tylko morze ci w głowie, rodzice zawsze tylko ciebie zabierali.
Braciszku, ja nad morze, a wy pilnujcie dzieci w gospodarstwie!
Kto niby? My z Malwiną w pracy. A mnie czasem nie ma po kilka dni.
Przecież to wieś! Co się z nimi stanie?! Sami się popilnują.
To zostań sama i pilnuj. Malwina się nie zgodzi!
A po co ją pytać, jesteś przecież moim bratem. Powiedz jej i tyle!
A twój mąż co, nie od tego, żeby z tobą jechał?
Zostaje w domu, odpoczywa od nas.
Wy tylko od siebie odpoczywacie…
Tymczasem dzieci Grażyny rozkręcały istny armagedon. W jednej chwili rozległy się wrzaski. Szymon spojrzał dzieci puściły prosiaka na grządkę; ganiał za nimi przez cały ogród.
Udało się go wrócić do chlewika, ale szkody były, grządki podeptane, krowy przelękłe, a połowa kapusty zjedzona przez kozy i koźlątka.
Szymon zły, Malwina bliska płaczu. Dzieci już biegły z powrotem na podwórko.
Cóż, to dzieci! Wieś, to się bawią z kozami! żachnęła się Grażyna.
Nasz Mikołaj tak nie robi!
Jeszcze się nauczy.
Bo wie, iż tak nie wolno.
Znowu rozległy się krzyki: dzieci pobiegły do kurnika. Kolorowe kury niosły piękne jajka, a kogut natychmiast przegonił intruzów.
Ale wy tu nie zważacie wymówiła Grażyna. Kogut rzuca się na dzieci!
Nie wina koguta, powiedz swoim dzieciom, by nie właziły, gdzie nie trzeba.
Niech twoja żona weźmie urlop i pilnuje. Nie daj Bóg, coś się stanie!
Jeszcze do psa nie podeszliście, sąsiad ma byka, wściekłego. Rano i wieczorem krowy wracają, gęsi są gorsze niż nasz kogut. Po zmroku choćby nie próbujcie wychodzić na podwórko.
Specjalnie straszysz?!
Uprzedzam.
W tym momencie sąsiad przyprowadza najstarszego syna Grażyny znalazł go za garażem, bawił się zapałkami.
Co by było, jakby coś się stało?! sąsiad podniósł głos. Wszędzie sucho, od miesiąca nie padało. Kim państwo w ogóle są?
Nie, Grażynko. Takich kłopotów mi nie trzeba. Bierzesz dzieci i jedź sobie nad morze, tylko pilnuj, żeby same nie wystraszyły rekinów.
Dziwne macie tu zwyczaje! A ja ci pomagałam, mieszkałeś u mnie.
Przez rok, bo nie miałem wyjścia. I całą pensję oddałem, sama wiesz.
Jedziemy! Zawiozę was do babci i dziadka oznajmiła dzieciom Grażyna.
Nie chcemy! Z tobą chcemy!
Nie!
Rano goście wyjechali. Szymon i Malwina jeszcze długo wspominali tę niezwykłą wizytę swojej wymagającej siostry…
