Sergiusz przywiózł narzeczoną Małgorzatę do wsi.
Dostał tam po babci starą chałupę.
Młodzi urządzili się po swojemu.
Założyli małe gospodarstwo.
Pewnego dnia przyjechała siostra Sergiusza, Elżbieta.
Przywiozła z miastem swoje troje dzieci.
– Przecież ja też tu kiedyś mieszkałam! – powiedziała do brata.
– Do babci przyjeżdżałam w wakacje.
– Teraz jadę nad morze odpocząć.
– Dzieci zostawię u was na wsi.
– A kto ma nad nimi czuwać? – zdziwił się Sergiusz.
– Oboje pracujemy…
Wtedy z podwórza dobiegł hałas.
Sergiusz spojrzał przez okno i zamarł.
Kilka lat wcześniej Sergiusz przywiózł Małgosię na wieś swojego dzieciństwa.
– Wybieraj, Małgosiu – powiedział. – Tu zamieszkamy, albo wynajmiemy mieszkanie w mieście.
Wybór był prosty. W mieście Sergiusz nie miał swojego kąta.
Mieszkał tam u siostry Elżbiety, w jednym pokoju z najstarszym bratankiem.
Siostra zawsze narzekała na jego obecność.
Dobry nastrój miała tylko raz w miesiącu, gdy brat płacił za mieszkanie.
W inne dni czepiała się o wszystko.
Na Sergiuszu spoczywało wiele obowiązków domowych.
Co weekend trzepał dywany i chodził z siostrzeńcami na spacer.
Dzieci miały rok, trzy i sześć lat.
Mąż Elżbiety studiował, imprezował albo jeździł do swoich rodziców.
Małgosia wiedziała o tej sytuacji.
Sergiusz zarabiał dobrze, ale pieniądze oddawał siostrze.
Kiedy zaczął odkładać na własne potrzeby, Elżbieta chciała go wyrzucić.
Musiał jeszcze dwa tygodnie odpracować przed wyprowadzką.
Siostra wykończyła mu nerwy, a przy okazji i Małgosi.
Wygodny brat był dla niej źródłem pieniędzy i opieki nad dzieckiem.
Po tygodniu marudzenia Elżbieta go wyrzuciła.
Sergiusz zamieszkał z Małgosią w akademiku.
Wieś przyjęła ich serdecznie.
Choć rodziny już tam nie mieli, ludzie pamiętali Sergiusza z dzieciństwa.
Matka Sergiusza żyła w innym województwie, rodzice Małgosi jeszcze dalej.
Wzięli cichy ślub i zaczęli wspólne życie.
Małgosia pracowała w przedszkolu, Sergiusz w tartaku.
Sąsiadka oddała im kozę, bo sama nie miała już siły.
W zamian dostawała codziennie pół litra mleka.
Potem przybyły kury i owce.
Pensje były niskie, ale gospodarstwo pomagało.
Małgosia szyła na zamówienie, by dorobić.
Mieli już trzyletniego synka, Michałka.
Najtrudniejsze lata mieli za sobą.
I wtedy przyjechała Elżbieta.
Od wyprowadzki brata nie odwiedziła go ani razu.
– Ja tu też kiedyś przyjeżdżałam do babci! – powtórzyła.
– Krótko – odparł Sergiusz. – Tydzień bez rodziców i robiłaś alarm.
– A co tu robić? Nuda. Woli jechać nad morze.
– Zawsze kochałaś morze. Rodzice tylko ciebie tam zabierali.
– Dzieci zostawię u was na wsi!
– Kto się nimi zajmie? Pracujemy, czasem mnie nie ma kilka dni.
– To wieś, nic im nie grozi!
– Zostań sama i pilnuj dzieci.
– Po co pytać Małgosię? Ty jesteś moim bratem.
– A twój mąż?
– On odpoczywa od nas.
– Wy całe życie od siebie odpoczywacie…
W tym czasie dzieci Elżbiety rozrabiały na podwórzu.
Z zewnątrz dobiegł głośny hałas.
Sergiusz wyjrzał przez okno i zamarł.
Dzieci wypuściły prosiaka, który biegał po całym ogrodzie.
Grządki zostały zdeptane.
Potem dzieci przepędziły kozę z koźlętami.
Połowa kapusty zniknęła bez śladu.
– To tylko dzieci, a wy na wsi! – tłumaczyła Elżbieta.
– Nasz syn tak nie robi – odpowiedział Sergiusz.
– Jeszcze zdąży.
– On wie, iż tak nie wolno.
Z podwórza znów dobiegł krzyk.
Dzieci zaczęły straszyć kury.
Kogut rzucił się na nie od razu.
– Co za wieś, nikt tu nie pilnuje zwierząt!
– Kogut nie jest winny. Uprzedź dzieci, by tam nie wchodziły.
– Niech Małgosia weźmie urlop i ich doglądnie!
– One jeszcze do psa sąsiadów nie podeszły. Tam jest byk, bardzo groźny.
– Specjalnie mi to mówisz?
– Ostrzegam cię, Elżbieto.
